VIDAS QUEIMADAS
.
Había moito tempo que Xiana non paseaba polas rúas da súa pequena aldea, aquela
aldea que agora despois de tantos anos, figurábaselle moi pequerrechiña.
Tiña moi boas lembranzas de cando de cativa pasaba todo o verán correteando por
entre os seus carreiros, descubrindo cada pequeno recuncho, e en cada un deles
unha historia que inventar. Lembraba a Xosé, o rapaz co que compartira case
todas as súas aventuras, sempre no campo buscando un grilo, ou un vagalume, ou
descubrindo a pegada dalgún animal, ou saltando e brincando... Lembraba tantas
cousas!, pero sobre todo lembraba os paseos co seu avó.
A imaxe do seu avó envolveu de pronto a Xiana e nese instante un sentimento de
tenrura mesturouse co de tristura. Unha bágoa correulle pola meixela...
O avó. Aquel home que lle aprendera a amar á Natureza...; os paseos que facían
xuntos todas as tardes amosáranlle un mundo novo e descoñecido para ela. Cando
de pequena camiñaban por entre aquel souto gozaban das enormes árbores que alí
había, correteaba tentando abarcalas cos seus brazos. Imposible. O avó
contáralle que esas árbores tiñan moitos anos, que eran moito máis vellas ca el,
e Xiana non podía imaxinar algo así, ¡coas engurras que xa tiña o avó!... Nas
súas correrías aprendeulle a distinguir os paxaros: as pegas, os cucos, ..
Podían pasar horas observando os seus niños, ás súas crías, aos seus pais,
tentando intuír como eran as súas vidas; aprendeu a distinguir moitas árbores: o
sabugueiro, o bidueiro...., soubo da xenerosidade da natureza, que ofrece todo a
cambio de nada. O avó, sabía tantas cousas..!!!
Aquela tráxica tarde cando comezaron a repicar as campás da igrexa, pouco podía
imaxinar Xiana todo o que ía acontecer. De pronto o souto quedara sen sons de
ningún tipo, un silencio estraño, pesado e sospeitoso estendérase polo lugar,
como se repentinamente todos os animais decidisen abandonar as súas goridas, os
seus niños; como se de súpeto o bosque quedara baleiro e sen vida. Ao avó non
lle pasara desapercibido este feito, e cando escoitou as campás soubo que algo
pasaba... Unha columna de fume ascendía por entre os castiñeiros, e aquel souto
que momentos antes estaba cheo de vida convertérase así, sen máis, nunha trampa
mortal, unha lingua de lume avanzaba rapidamente arrasando todo o que se lle
puña por diante. E despois... o desastre.
Cando Xiana espertou daquel mal soño, xa nada volveu ser o mesmo. O seu avó, o
seu mestre da natureza xa non estaba, decidira marchar para sempre..., pero
ademais aquel día Xiana perdeu outras moitas cousas.... xa non quedaban árbores
que abrazar, nin que deran sombra nas calorosas tardes de verán, xa non había
niños de paxaros, nin vagalumes, nin grilos, xa non quedaba nada..., o bosque
decidira cubrirse de loito...
As lembranzas volveron de novo a Xiana, e con pena puido comprobar que a pesar
dos anos transcorridos, aquel souto cheo de vida e de esplendor que coñecera da
man do seu avó inda non se parecía en nada ao que nun día fora, realmente xa
nunca será igual...
Marisa
A tarde do 20 de agosto o Monte
Galiñeiro (701 m) sufriu a queima de toda a súa parte alta, por ámbalas dúas
vertentes, dende aproximadamente a cota de 500 m (dende o noso Refuxio, que non
se viu afectado) ata o seu cumio. O lume no monte é sinónimo de destrución,
morte e desolación.
INFORMACIÓN XERAL DO CLUB
Novas do local social
.
Durante o mes de agosto, aproveitando o peche do Club por vacacións, estivemos
facendo a reforma da oficina do local social. Como estaba previsto instaláronse
unhas mamparas con ampla cristaleira que illan a oficina do resto do local,
ademais a situación das mesas adaptouse ao novo funcionamento cara ao público e
dótase dun novo e amplo armario e doutro ordenador máis. Inda non está todo
rematado, pero case. Esta reforma esperamos que repercuta favorablemente no
funcionamento do local social e no traballo na oficina. Por mor destes traballos
este Boletín demorou a súa saída, xa que tiñamos previsto editalo no mes de
agosto, pero... non se pode estar a todo.
Outra novidade é a finalidade que terán os dous ordenadores que están na
biblioteca, que serán para uso dos socios, con conexión a internet de alta
capacidade (de balde).
Productos do Club en
venta: camisetas, polos, forros polares, pins, escudos...
No pasado boletín anunciabamos unhas camisetas térmicas que xa tíñamos
encargadas, pois ben, por fin (despois de moitos problemas: o deseño, as
telas....) xa están no Club, trátase dunha camiseta técnica a base de
microfibras, que proporciona un tacto suave, dispersa a suor e as concentracións
de calor corporal e un secado máis rápido da prenda, é azul e de manga curta, e
ademais leva impreso o nome e escudo do Club. O prezo é de 24 euros.
Tamén temos polos (18 €) e forros polares (42 €) co escudo do Club, pins do Club
(1´5 €) e escudos bordados (4 €) para coser en prendas, ademais das camisetas
que fan as seccións: sendeiros, espeleoloxía... tamén temos pegatinas e
calendarios (de balde).
Sección
Infantil-Xuvenil
.
Co Campamento Infantil de Verán, que se celebrou nas illas Cíes en xullo, remata
un ciclo da Sección Infantil-Xuvenil do Club, xa que os seus vocais
Juanjo e Paula decidiron non continuar como responsables desta importante
sección e con eles os monitores habituais tamén comunicaron a súa intención de
non continuar como tales. Estas decisións foron tomadas con bastante antelación,
polo que na clausura da Operación Benxamín xa fixeron anuncio da necesaria
renovación da Sección. Previamente Juanjo e Paula comunicaron a súa decisión en
reunión ordinaria da Xunta Directiva e unha semana despois celebrouse unha
reunión extraordinaria da X.D. con Cristina López Carballal como portavoz dos
demais monitores habituais (a esta reunión podían asistir todos os monitores da
sección, polo que tamén estivo Maite Arocas) na que expuxo os motivos da
mencionada decisión.
Dada a importancia desta Sección, Sechu (Presidente do Club), asume
temporalmente a súa dirección, para a que xa conta con algúns monitores.
Convócase aos pais/nais de rapaces interesados nas actividades da Sección a unha
reunión o mércores 28 de setembro ás 20.30 h, para informarlles dos obxectivos
da Sección e o plan de traballo cara aos rapaces.
Tarxeta de Cumio e
Parte de Ascensión
Non hai moitos anos era unha tradición moi estendida deixar unha tarxeta do Club
nos cumios aos que chegaban os socios. Esta práctica, que non chegou a
desaparecer, estase a relanzar dentro do noso Club grazas aos Concursos de
Montaña (unha actividade que retomouse en febreiro de 2003). Hai uns poucos
meses editamos unha nova Tarxeta de Cumio (reprodúcese na imaxe -a tamaño
reducido- a cara dos datos, a outra cara é branca e esta destinada á sinatura
dos participantes) que deste xeito estanse a converter na “pegada” do Club nos
cumios do mundo aos que chegan os nosos socios.
Uns requisitos para os participantes dos Concursos de Montaña é cubrir a Tarxeta
e deixala no cumio e logo realizar un Parte de Ascensión que se entrega ou envía
á oficina do Club. O modelo de Parte tamén o acabamos de actualizar e pode
solicitarse no Club ou ben obtelo na páxina web para deste xeito cubrilo
comodamente no ordenador e imprimilo ou envialo por e-mail.
Prégase aos socios empregar os novos modelos de Tarxeta de Cumio e Parte de
Ascensión.
Escaneado de diapos
do arquivo do Club
.
Actualmente estamos a realizar a dixitalización das fotos do arquivo do Club
(maioritariamente diapositivas) para unha garantía de conservación e ademais
publicar as necesarias para a difusión da nosa historia (o Libro, a páxina web,
folletos...).
Os socios que teñan fotos particulares de actividades do Club, poden contribuír
ao enriquecemento do arquivo do Club facilitando unha selección de imaxes
representativas (a ser posíbel nun CD ou DVD).
AXENDA.
Venres, 9 setembro “Festa
Reencontro”, pola Sección de Actividades Sociais. No Club a partires das 20.30
horas
..
Venres, 23 setembro “III Gran Travesía Ría de Vigo”, por Sechu, Fernando e
Escrich. Proxección de fotografías. No Club ás 20.30 horas
Venres, 30 setembro “Fotografía Submarina”, por Fernando Fernández Rei.
Proxección dixital. No Club ás 20.30 h
..
Venres, 7 outubro “Pirineos 2005”, por Enrique Soto. Proxección de vídeo
dixital. No Club ás 20.30 horas
..
Venres, 21 outubro “Eslovenia, a xoia verde de Europa”, por Sechu, Carlos
Garrido e Adolfo Puch. Proxección de diapositivas. No Club ás 20.30 horas
ACTIVIDADES SOCIAIS
FESTA REENCONTRO,
9 de setembro
O día 8 de setembro é a festa de Covadonga, patroa de Asturias, e o 9 de
setembro a nosa festa de reencontro.
Ultimamente foron bastantes as saídas que fixemos e esta rexión e encántanos,
tanto as súas paisaxes, as súas vilas como a súa xente. Na última ocasión un
señor invitou a todo o grupo a tomar unha sidra e chourizo. Escapamos antes de
tomar o último por vergoña. Unha hospitalidade entrañable.
Ocorréusenos que ese día podiamos organizalo dunha maneira distinguida.
Aportaremos por suposto a sidra, así coma un entrante con queixo de Cabrales,
fabada, pan preñado... e se os asturianos do club queren aportar ideas... serán
ben recibidas.
Haberá un bote, para que poidades aportar unha axuda para a comida. Grazas.
Espero que veñades todos, coas vosas fotos e con gañas de contar as anécdotas do
verán.
Acordade traer algunha música... F.F.
CULTURA
CURSO DE FOTOGRAFÍA ARTÍSTICA
Impartiranse todos os conceptos comúns sobre técnicas de fotografía artística,
que tanto valen para fotografía dixital como analóxica; como diafragma,
velocidade de obturación, prioridade ao diafragma, prioridade á velocidade,
sensibilidade, regras de fotocomposición, flash, etc. Por parte do profesor,
utilizarase unha cámara réflex dixital e se é necesario tamén unha analóxica.
Cada alumno deberá dispor de cámara, ben sexa dixital ou analóxica,
aconsellándose a dixital pola posibilidade de ver as fotografías realizadas no
momento, podendo ser avaliadas ese mesmo día.
O curso será de 1,5 h á semana, propoñendo os martes ou os mércores como días de
traballo. Horario posible de 20h a 21.30 h. Duración 13,5 h ou sexa 9 clases.
O curso é de balde inda que cobrarase o custo do material consumido nas
prácticas (máximo 10 €), prezo simbólico para asegurar que os alumnos teñen
interese. Prazas limitadas. Necesario ser socio do Club Montañeiros Celtas. O
curso está previsto inicialo na segunda quincena de setembro, as datas
estableceranse en función das preferencias de horario dos alumnos inscritos.
O monitor Martín García Pérez, fotógrafo, de ampla experiencia en cursiños e
autor de numerosas exposicións fotográficas.
IV Concurso de
Fotografía de Montaña.
Un ano máis convocamos o Concurso de Fotografía de Montaña. Para animar á
participación dos socios do Club, ademais de optar aos importantes premios do
Concurso, premiaremos á “Mellor Foto de socio” cun libro e a invitación á cea
anual do Club que se celebrará en febreiro de 2006. As fotografías pódense
presentar ou enviar ao Club ata finais de novembro. Proximamente enviaremos o
folleto publicitario con toda a información.
NOVAS
Tarxeta Sanitaria Europea
.
Esta tarxeta é individual e certifica o dereito do seu titular a recibir as
prestacións sanitarias que sexan necesarias dende o punto de vista médico,
durante unha estancia temporal en calquera dos 25 países integrantes da Unión
Europea ademais de Noruega, Suíza, Islandia e Liechtenstein, no que se estivera
desprazado por motivos de traballo, estudios ou turismo.
A asistencia sanitaria recibirase en igualdade de condicións cos asegurados do
país ao que se despraza.
Para a súa obtención, o interesado débese persoar en calquera dos Centros de
Atención e Información da Seguridade Social (CAISS) do Instituto Nacional da
Seguridad Social, onde lle será emitida no acto, previa identificación persoal
(tarxeta sanitaria e DNI). O período de validez consta na Tarxeta Sanitaria
Europea (en xeral, un ano).
Adeus a Antón Patiño Regueira.
Un dos grandes impulsores do libro galego
.
Antón Patiño Regueira, activista cultural e galeguista, “libreiro e señor”, como
o chamou o pintor e amigo Urbano Lugrís, finou o 6 de xullo aos oitenta e cinco
anos, en Vigo, a cidade na que en 1967 coa súa compañeira Raimunda Pérez
Sobreira, fundou Librouro, morada do libro e do activismo cultural na cidade
olívica.
Foi activo promotor da micoloxía galega, fundou as primeiras asociacións
dedicadas aos fungos e cogomelos: A Zarrota en Vigo e outras moitas por todo o
país, labor que lle valeu o nomeamento de presidente de honra da Federación
Galega de Micoloxía.
Adeus a Merab Khabazi,
Compañeiro e amigo de Chus Lago
.
Na súa páxina web, Chus recorda ao seu gran compañeiro Merab co que compartiu
intensas emocións en grandes montañas, destacando o seu valor e entrega no
Pobeda onde el arriscou a súa propia vida por salvar a dela, dando un exemplo do
significado da palabra “compañeiros”, asumindo as posíbeis graves consecuencias
dadas as circunstancias nas que se atopaban.
O día 20 de xullo, Merab perdeu a vida na "súa montaña", o Ushba ("Camiño a
ningunha parte"), no seu país natal, Georgia, a 3.900 metros de altura. Naceu
hai 45 anos en Kobuleti, unha montañosa aldea ao oeste de Georgia e catro deles
foi compañeiro inseparable de Chus, seguindo as pegadas do Leopardo. Compañeiro
de soños, planeaban xuntos unha travesía a través de Groenlandia o vindeiro ano,
falábase de preparativos, de adestramento. Tras o Ushba, dicíanos, voume ao Pico
Lenin, a completar o Leopardo das Neves...
"Soñar, que sueñas un sueño,
cuanto más tienes más quieres,
cuanto más goce más duelo,
cuanto más vives más mueres."
Miguel de Unamuno
A montaña e a literatura, as súas dúas grandes paixóns. Confesaba que Unamuno e,
en concreto, esta poesía, eran o seu preferido. Queremos renderlle unha sinxela
homenaxe a este "O Compañeiro" que foi, non só un alpinista experimentado que
alcanzou o cumio do Everest en 1999 (foi o primeiro escalador de Georgia en
poñer o pé neste cumio), senón tamén destacado científico matemático, traductor,
lector incansable, prolífico lingüista...
Merab formaba parte dunha expedición holandesa-georgiana que perseguía o cumio
do monte Ushba (4.710 m), no Cáucaso georgiano. El e o seu compañeiro Zaliko
Kikodze, víronse atrapados mentres as condiciones do tempo empeoraban. Nada
puido facer por eles o helicóptero que os divisou, inda con vida, resultando
inútil calquera intento de aproximación e rescate. Cinco días de terribles
condiciones atmosféricas afinaron a xa sutil liña entre a vida e a morte nunha
montaña tristemente famosa pola súa perigosidade.
Www.chuslago.com
COLABORACIÓNS
O día 25 de xuño e a petición do Concello de Vigo, o Club participou na
actividade xuvenil “Súbete ao Castro” montando unha tirolina, que foi atendida
por Lourdes, Conchi, Mónica e Xabier e pola que pasaron numerosos rapaces
.
O día 9 de xullo, o noso Club, en colaboración co Club de Tenis de Moaña, montou
un rapel para nenos do citado Club que tiñan un campamento na Cañiza,
participando sobre 20 nenos.
E os días 10 e 11 de xullo, en Tui, esta vez en colaboración coa Casa da
Xuventude, fíxose un rapel e unha tirolina, no paseo que está ao carón das
murallas, preto do peirao deportivo, sendo as persoas que colaboraron nestas
últimas dúas actividades: Carolina, Pablo, Lourdes, Escrich, Xaime, Chao e
Fernando. Nelas participaron activamente mozos e nenos da cidade, en gran número
e serviu para dar a coñecer cousas do noso deporte entre a xuventude de estas
vilas.
ESCALADA
CAMPIONATO GALEGO DE ESCALADA DE BASE
Como ben sabedes todos/as, o pasado 4 de xuño, celebrouse no rocódromo das
travesas, o Campionato Galego de Escalada de Base, organizado por Club
Montañeiros Celtas, coa participación de 47 rapaces e rapazas, 12 de eles na
competición e os/as restantes na de difusión. Os competidores dividíronse en
dúas categorías: de 12 a 14 anos e de 15 a 17.
A competición estivo emocionante ate o último momento no que se decidiron os
gañadores, xa que se tivo que ir a un desempate montando outro paso a maiores do
que se tiña previsto inicialmente. A pesares de que participaban rapaces que era
a primeira vez que competían, e que algún deles facía ben pouco que comezara a
dar os primeiros pasos nesto da escalada, todos/as superaron os dous primeiros
pasos que estaban previstos na eliminatoria.
Polo que respecta ao resto dos inscritos/as, puideron xogar na zona de boulder,
facer nós, camiñar con zancos e trepar por un par de pasos montados a tal
efecto. Todos os que estabamos alí puidemos comprobar a canteira que nos ben
enriba, xa que por alí pasaron rapaces e rapazas de 3 anos en adiante os cales
nos fixeron pasmar coa facilidade e a tenacidade coa que subían polas presas.
Os que quixeron tamén puideron ver vídeos de escalada sobre unha pantalla
montada para a ocasión.
Todos os/as participantes recibiron como agasallo polo feito de participar, un
pano pirata e unha medalla conmemorativa. Entre o primeiro e terceiro
clasificado de cada categoría na competición repartíronse premios consistentes
nunha presa cunha placa onde estaba gravado o posto na clasificación.
Houbo representación de moitos clubs da Galiza, esperando que en próximas
edicións contemos con participación daqueles que nesta ocasión non puideron vir.
Dar as grazas aos rapaces e rapazas xa que sen eles non se podería celebrar esta
gran festa da escalada, a aos pais e nais que estiveron e que participaron
animando e colaborando no campionato e a todas aquelas entidades tanto
colaboradoras como patrocinadoras.
A pregunta que se facía practicamente todo o mundo que estaba alí era: por qué
non se facían máis competicións deste tipo?. Esperamos que este sexa un punto de
inflexión e que de aquí en adiante esta actividade se converta en algo
normalizado.
Manoel Chao
| NOME | IDADE | LOCALIDADE | CLUB | POSTO | |
| 12 - 14 ANOS | Joël Rodríguez Carracedo | 13 | Vigo | M. CELTAS | 1º |
| María Martínez González | 14 | Mos | ALUD | 2º | |
| Conrad Meyer–Alten Rodríguez | 12 | Vigo | M. CELTAS | 3º | |
| 15 - 17 ANOS | Samuel Loureiro Cardoso | 16 | Porriño | P. TREVINCA | 1º |
| Tania Piñón Amboage | 15 | A Coruña | ARTABROS | 2º | |
| Alberto Fontenla Pita – Bahamonde | 17 | Nigrán | M. CELTAS | 3º |
Campión
COPA GALEGA DE ESCALADA DE BLOQUE
A vindeira proba desta competición será o sábado día 8 de outubro en Pena
Corneira, organizada polo Grupo de Montaña ALUD, en colaboración coa FGM. Esta
zona de escalada en Bloque atópase preto da vila de Avión en Ourense (dende Vigo
aproximadamente a unha hora de coche).
As inscricións fanse directamente na FGM e terá un custo de 5 € por
participante, por suposto haberá que estar federado. O prazo limite para a
inscrición será o 5 de outubro .
Pola mañá, sobre as 10:00 h comezarán as clasificatorias e pola tarde, sobre as
15:00 as finais.
Para os que se queiran quedar despois, haberá fin de festa pola tarde-noite;
posiblemente haxa unha proxección dalgún vídeo ou similar. A intención é quedar
durmir alí xa que o bosque é impresionante (se non ardeu) e así o domingo
aproveitar para facer algo de bloque, que o sitio merece moito a pena.
SENDEIRISMO.
SENDEIRO TRANQUILO
LUÍNTRA - SAN ESTEBAN, 29 de maio
.
Este domingo toca madrugar; nada menos que estar na parada ás 7.30. ¡que mal
acostumados estamos! Non importa o madrugón, vale a pena porque este sendeiro de
escasos 15 km lévanos a terras ourensás, concretamente á Ribeira Sacra, termo
que alude á abundancia de ermidas, cenobios e pequenos mosteiros situados a
ambos lados do curso baixo do Sil, e onde imos descubrir unha zona de bosque
marabillosa que tira polo chan a nosa crenza de que na Ribeira Sacra todo é
asfalto.
A pesar do cedo da marcha, formamos un grupo de 45 participantes, entre
habituais e caras novas, bo síntoma de que gustan estes sendeiros tranquilos. Á
hora prevista saímos pola autoestrada A-54 das Rías Baixas en dirección Ourense.
O día preséntase gris, a claridade molesta e de cando en vez escápasenos algún
que outro bocexo. Pasado Ourense tomamos dirección a Pobra de Trives e a uns 4
km desviámonos dirección Luíntra, o noso punto de inicio e fin da ruta.
Aquí parada obrigatoria 15 minutos para almorzar e iniciar o sendeiro. A
temperatura é boa, as montañas aparecen cubertas de brétema e vémonos obrigados
a levar chuvasqueiros. Comezamos por asfalto, seguimos por sendeiro e ao pouco
cruzamos a estrada ata Monteverde. Seguimos alternando pista, estrada, camiño
ata alcanzar Mámoas, zona chamada así polos xacementos arqueolóxicos de tipo
funerario dos que inda quedan restos e dos que Antonio, bo coñecedor do tema,
deunos unha explicación. Despois de tomar un tentempé proseguimos a ruta por
camiños ata Biduedo e logo a Paradela onde nos detivemos para apreciar a fermosa
panorámica do Mosteiro de San Estevo de Rivas de Sil, rodeado de ladeiras
fortemente escarpadas con frondosos bosques de carballos e castiñeiros, e no
centro o Canón do Sil. Arredor das 13 h estabamos en San Estevo para visitar a
igrexa e o seu mosteiro, do que podemos dicir que é un dos máis importantes
mosteiros románicos da Ribeira Sacra e posiblemente o máis coñecido polo uso
actual, hotel monumento dende o ano 2004. A súa igrexa monástica é dun estilo
románico tardía. Ten tres amplas naves con arcos apuntados que finaliza en
cabeceira das tres ábsidas. No interior é destacable o fermoso retablo pétreo
románico.
O mosteiro conserva un dos poucos claustros románicos (chamado dos bispos) de
toda Galicia. O piso baixo é románico. Arquerías de medio punto apoian sobre
parellas de columnas con capiteis de fustes esveltos e capiteis de decoración
vexetal. Por riba construíuse, a partir do século XVI, outra galería
gótico-renacentista con arcos carpaneis e cristerías.
Almorzamos nunha frondosa zona e continuamos por camiño ascendente ata alcanzar
os Penedos do Castro, onde polo seu interese cultural Françoise recomendou subir
o pequeno montículo con restos arqueolóxicos de finais da Idade de Bronce,
aproximadamente do século VI antes de Cristo, que en épocas posteriores serviron
de zona de vixilancia para protexer o Mosteiro de Rivas de Sil e dende o que se
aprecia unha fermosa panorámica. Seguimos camiñando por sendas enlamadas ata
alcanzar a estrada e ao pouco entrar en Luíntra, onde permanecemos unha hora
para gozar dunha boa cervexa. Ás 20 h regresamos a Vigo moi contentos por
realizar unha senda tan bonita e que ofrece a posibilidade de novas rutas.
Ata pronto
Concha
CAMIÑO DE SANTIAGO
“VÍA DA PRATA” (II):
LUBIÁN - A GUIDIÑA
4 e 5 de xuño.
SÁBADO 4
A pesar de que o sol apertaba e a fin de semana ía ser moi calorosa, aí
estabamos os 22 participantes do camiño saíndo ás 16.30 h con destino a Lubián,
o comezo desta 2ª etapa. Paramos na Gudiña para recoller a Miguel Carrillo que
por motivos laborais marchou a Ponferrada. Nesta ocasión o grupo separouse para
durmir, oito eliximos unha estupenda casa rural, e o resto durmiu na escola,
pois aínda que esta aldea ten albergue, por ser tan pequeno estaba completo. De
feito dous peregrinos de Huelva que facían o camiño en bicicleta tiveron que
durmir no Concello. Despois de nos instalar fomos visitar O CORTELLO DO LOBO a
un quilómetro no alto da aldea. Ceamos estupendamente. Demos un paseo antes de
ir durmir.
DOMINGO 5
Hoxe a ruta é de 24 quilómetros , así que Miguel deixounos durmir un pouquiño
máis. Despois de almorzar despedímonos levando un bo recordo da xente que tan
amablemente atende ao peregrino. Intuíamos que o máis difícil da andaina non
sería a subida cara á Portilla da Canda, senón a abafante calor que iamos pasar,
xa que a esta hora o sol caía a pleno e non se movía nin unha folla. E así foi.
O camiño transcorre por un sendeiro entre árbores, ríos e arroios. Outra etapa
de gran beleza natural. Atopamos un montón de fontes no camiño. Descansando
nunha delas en Vilavella, vimos chegar unha furgoneta chea de caixas de cereixas
que rodeamos e tomamos ao asalto, xa que entre todos debemos mercar máis de 25
quilos. Eran de colleita propia cun delicioso sabor a cereixa, desas que xa non
se atopan nas tendas. A esta etapa bautizámola como a etapa “das cereixas”.
Fixemos unhas risas. Ás 14.30 h parabamos para comer nun arboredo, á beira dun
arroio no que metemos os pés a pesar de estar a auga xeada. Ás 16 h retomamos a
andaina sabendo que nos quedaba a última parte. Xa na Gudiña dirixímonos ao
albergue de peregrinos para timbrar a credencial, pero estaba pechado e
deixámolo para a 3ª etapa en setembro. Estabamos esgotados e sedentos. O autobús
esperaba diante do bar O Suízo. Alí repuxemos forzas antes de regresar.
Unha das etapas máis bonitas que fixemos ata o de agora. Tiñamos referencias de
que este camiño era duro, e éo de verdade, pero tamén é un dos máis fermosos.
Irémosvolo contando. De momento ata o 10/11 de setembro.
AH! ESTAMOS ESTUPENDOS COAS
NOSAS CAMISETAS LARANXAS
ELVA
MONTAÑISMO
ALPES (15 ao 25 de
xullo)
DíA 15:
Saímos Oli e máis eu dende Allariz (Ourense) a iso das cinco da tarde.
Quedaramos con Óscar en Sitges (Barcelona). Despois dunha paliza de coche
chegamos a esa vila ás tres da madrugada. Durmimos na furgo.
DÍA 16:
Pola mañá erguémonos cedo, almorzamos e fomos a Barcelona para deixar o meu
coche nun lugar vixiado. Seguimos camiño na súa furgo, chegamos a Chamonix ás 8
da tarde e fomos ao cámping Mer de Glace porque estaban uns amigos de Ourense.
Deitámonos cedo. Estabamos cansos da viaxe.
DÍA 17:
Planearamos madrugar para coller dende Argentière o teleférico de Lognan e de
Grands Montets, o primeiro saía ás 7:10 h e deixounos en Col des Grands Montets
(3.233 m) en media horiña. Queriamos facer a Aiguille d'Argentière (3.900 m),
así que puxemos os crampóns, encordámonos e fomos cara ao Glaciar d'Argentière.
Vimos unha cordada de 4 persoas e comezamos a seguila, pero cando nos demos
conta de que eles ían subir cara a Aiguille Verte, xa era demasiado tarde para
dar volta. Pouco a pouco fomos baixando cara ao glaciar a través dunhas bonitas
fendas. En canto chegamos abaixo, por fin respiramos tranquilos. Cruzámolo cara
ao Refuxio d'Argentière e ao chegar comemos algo.
Era un día anticiclónico, ía calor e o sol pegaba forte. Demasiado tarde para
tentar subir a Aiguille d'Argentière. Fomos cara ao glaciar que estaba ao lado
(Glaciar des Améthystes) e trepamos un pouco por unha zona bastante descomposta.
Ao chegar arriba vimos ao outro lado o Glaciar du Milieu, por aí deberíamos ter
subido para facer a nosa agulla, facíase tarde e tocaba dar volta.
Fomos o máis rápido que puidemos -menos mal que o glaciar era todo xeo
descomposto e non facían falla crampóns-, a subida cara ao teleférico facíase
interminable, dispoñiamos de hora e media para coller o derradeiro, pero
perdémolo cando aínda nos quedaban uns vinte minutos para chegar. Había rato que
terminaramos a auga e estabamos moi cansos. Collemos o mapa e buscamos “vida”
para chegar abaixo camiñando. Polo camiño paramos no Refuxio de Lognan para
tomar unhas colas que bebemos dun grolo. Segundo o carteliño en hora e media
estariamos abaixo. Por fin, despois de catro horas de baixada, chegamos ás nove
da noite.
DÍA 18:
Hoxe toca descansar. Dóennos os cuadríceps e os xemelgos.¡Que paliza nos demos
onte!. Está claro que en Alpes os erros páganse caros. Fomos dar un paseo por
Chamonix, pero a iso das 12 da mañá comezou a chover e non parou ata o día
seguinte.
DÍA 19:
Hoxe era o día que tiñamos planeado para subir a Aiguille du Midi para intentar
o Montblanc, pero na casa da montaña dixéronnos que alí arriba nevara moito e
que esta noite un alude levara a nove. Decidimos esperar un día máis.
Pola tarde Oli e máis eu fomos dar un paseo ata Montenvers para ver o Glaciar
Mer de Glace. Que pena de glaciares, o ano pasado era moito máis grande,
retrocedeu un montón.
DÍA 20:
Preparamos todo para subir á Aiguille du Midi (3.795 m), deixamos o cámping e
imos ao teleférico que en media hora nos deixa arriba. Poñemos os crampóns,
encordámonos e imos pola aresta cara ao Col du Midi (3.532 m), xa son as cinco e
media da tarde. Pedimos unha pa e preparamos o habitáculo para montar a tenda,
ceamos e ás 8 da tarde estabamos durmindo.
DÍA 21:
Ás dúas da mañá soa o espertador. Que preguiza. Entre que almorzamos e nos
preparamos non saímos ata as catro menos cuarto. O ceo está despexado. Víanse un
monte de vermes de luz por alá arriba. Eramos os últimos en saír.
Ata a Espalda del Montblanc du Tacul foi un paseo. Vimos amencer, pero a xente
daba a volta; dicían que o Col du Mont Maudit estaba mal e non se podía pasar. O
certo é que había moito vento, pero o ceo estaba totalmente despexado, así que
fomos alí para ver que pasaba. Ao chegar había xente subíndoo. Era unha trepada
por xeo, pero había uns cazos enormes para meter os pés, tamén había unha corda
fixa e coa axuda do piolet subíase ben.
Outro paseo ata o Col da Brenva; o vento era moi desagradable; víase aí, ao
lado; dende aquí levounos dúas horas subir ao cumio por un interminable zigzag,
parecía que non chegabas nunca. A min empezoume a dar o mal de altura despois da
trepada, pero como xa estaba alí pois cheguei ao cumio, pálida, pero cheguei. As
vistas eran impresionantes, acercámonos pola aresta pola que sube a xente que
vén dende Goûter, pero tiñamos que marchar, empezou a meterse unha nube e non
sabiamos como evolucionaría e eu necesitaba perder altura. Non houbo foto de
cumio; a máquina non quixo funcionar máis, demasiada friaxe.
O regreso foi outro paseo e as catro da tarde estabamos na tenda, comemos o
bocata de chourizo que tiñamos preparado para a ocasión, desmontamos e fomos ao
teleférico; chegamos xusto cando estaban anunciando a saída do derradeiro.
Desencordámonos e cos crampóns na man e a lingua fóra, despois de ter subido esa
aresta pina, fomos para a civilización coa cara colorada pola friaxe, o nariz
queimado, pero cunha alegría no corpo.
Volvemos ao cámping, duchámonos e fomos de cea a Chamonix.
DíA 22:
Recollemos todo e fomos a Suíza para intentar o Dufourspitze (Monte Rosa) (4.634
m), ao chegar a Täsch (vila anterior a Zermatt), decatámonos de que non podiamos
seguir en coche, así que fomos cara ao cámping e organizámonos para ir ao pico.
DÍA 23:
Collemos o tren que vai dende Täsch ata Zermatt (15'). Nas teles deste tren
poñen que mañá vai estar malo. Ao chegar a Zermatt collemos o tren cremalleira
ata Rotenboden (45'). Durante todo o camiño podíase admirar o Cervino. Dende
logo quedoume claro que eu aínda non estaba preparada para subilo.
Agora temos unha pateada de dúas horas ata o Refuxio Monte Rosa (2.795 m),
tiñamos reservado para cear, durmir e almorzar. O tempo non era bo e foi
empeorando polo camiño, ata que comezou chover cando xa estabamos chegando ao
refuxio. Preparamos as mochilas para o día seguinte, ceamos de marabilla e
deitámonos cediño.
DÍA 24:
Ás dúas da madrugada espertamos, almorzamos ben e a camiñar. Ao principio
mentres ías polas rochas e como era noite perdémonos un rato, pero volvemos
atopar o camiño. Ao chegar ao glaciar puxemos os crampóns e encordámonos. Ía
frío e o ceo estaba pechado por moitas nubes escuras que tapaban os cumios dos
picos. Seguimos camiño e en canto comezou a amencer iamos atopando cordadas que
deran volta. Metémonos na brétema e xa non se vía nada. Cando estabamos moi
preto da aresta, a 4.359 m propuxen dar volta, empezaba a soprar vento e nevaba,
así que pensei que era o máis prudente porque a pegada podería borrarse e entón
estariamos perdidos.
De volta vimos que a cousa ía poñéndose peor. Paramos no refuxio para coller as
nosas cousas e comer algo para repor forzas. Seguimos camiño ata Rotenboden;
collemos o tren cremalleira e fomos facer turismo por Zermatt, logo, noutro tren
marchamos para Täsch. No cámping deixáronnos duchar e fomos para Chamonix, alí
ceamos e durmimos.
DÍA 25:
Seguimos viaxe a Barcelona, para recuperar o meu coche, porque Oli e máis eu
tiñamos que coller ao día seguinte a dous amigos na Estación de Barna Sants para
irnos tres días de travesía por Pirineos.
MTGC.
TRAVESÍA CON DOUS
VIVACS:
PORTO S. GLORIO- PORTO PIEDRAS LUENGAS, 23-24-25 de xullo
A miña aventura comeza porque son unha incauta, en realidade, incluso escribo
este artigo porque son moi incauta!!!. Eu non ía facer esta travesía, nin
sequera sabía que estaba planificada unha travesía de TRES DÍAS.
En fin, quen dixo medo, e aí que nos recrutan a María e máis a min. E o caso é
que a cousa prometía, por primeira vez máis rapaces que rapazas- trataríannos
coma princesas...- Non sei se o dixen, pero son unha incauta!!
O cadro de persoal Alberto, Enrique, Xulio, Gaspar, Carlitos, Jose Carlos, Chus,
María a Perla e máis eu. Claro, non había pernas que chegasen...
Saímos a noite do venres 22 ata Llánaves de la Reina, un enclave ???...É que non
sei se a tres casas e unha gasolineira se lle pode chamar aldea. Pero iso si,
durmimos en cama quentiña. Comezaba ben o tema.
Tiñamos catro coches para dividirnos en dous, xenial; o meu casca. O mellor foi
ter a Carlos toda a fin de semana, de tres días, angustiado pensando que o
estragara el. Así que todo comezaba tan ben...
Para colmo, despois dunha tortura de case cen quilómetros de curvas pechadas, o
coche de Alberto pincha. É que o roliño adrenalina mola!!
Por fin alcanzamos o punto de saída, mareados como piollos comezamos a comer, ao
pé do TRES MARES, comezamos iso si, con moitas ganas e moita emoción...
Cun tempo estupendo botamos a camiñar enfiando cara ao Peñalabra. Co día
completamente despexado, a medida que iamos ascendendo iamos deixando atrás as
vistas das pistas de esquí completamente núas de neve, o val do Campoo e Reinosa,
e xa a poucos metros de facer cumio, puidemos ver o falso Naranjo. A nosa
primeira meta fora cumprida: PEÑALABRA 2018 m.
Agora a descender. Baixamos a través dun precioso bosque de faias que gozamos
como campións, porque para ir quentando perna veunos xenial; e si que as
quentamos.., as pernas, os brazos, as facianas.... metémonos nun muro de
vexetación do que non eramos capaces de saír, todos menos Alberto, a quen xa
perderamos ao principio. Aquí é onde se ve que todas as posibilidades caben, as
risas eran máis ben histéricas, pero saímos.... e vemos a Alberto que levaba
berrando non sei canto tempo.
E atopamos onde vivaquear; Meu Deus, que frío!!
Xa sei que me queixo moito, síntoo. Segundo día (e sen unha auguiña). Comeza a
marcha noutro faial. Algunha foise inchando de arándos mentres ascendiamos,
fixemos cumio por fin no PUMAR (2065m)..., e como a algún se lle fixo frouxa a
marcha, coa comida de tres días, a tenda e a ruta do día anterior, véxase:
Carlos, Alberto e Jose Carlos, enfiaron cara ao cumio de enfronte, mentres
algunha tratábamos de recompoñer un mínimo a nosa dignidade.. Comezamos o
descenso deixando atrás aos que ían sobrados. Esperarían por eles Xulio e Gaspar
para acompañalos no seu descenso.
O caso é que a tarde comezou a torcer despois dun día precioso; e os cracks que
se atrasaban, así que dispuxémonos a esperalos. Cando xa empezabamos a
preocuparnos, aparece Carlos; á metade do descenso Xulio tivo que regresar ao
cumio- deixara o bastón atrás.
Ao pouco a brétema botóusenos enriba.
Pasaba o tempo e tiñamos que atopar onde durmir. Atopámolo! Amparados polo PEÑA
PRIETA á nosa esquerda, ao que teriamos que enfrontarnos ao día seguinte, nunha
paraxe impresionante vivaqueamos. Algún deu un baño no río, pero eu aguantei
ben. O día anterior non fixera tanto frío. Hoxe ía morrer!!
Amence coa promesa dun terceiro cumio. Eu que son unha frouxa decido que non os
acompaño. Algún ten que quedarse coas mochilas, ¿non?. Enfilan cara o TRES
PROVINCIAS (2494 m), logo PEÑA PRIETA (2575M) e como non hai dous sen tres, o
PICO INFIERNO , tamén de máis de dous mil metros; se é que ao que madruga Deus o
axuda.... Fixeron cumio coa dificultade do cansazo de tres días de marcha.
Mentres, eu gozaba do silencio acompañada só por un puñado de voitres, que a
verdade por un momento deume que pensar..., e aos meus pés unha tupida brétema.
Cando xa se lles vía descendendo, comezamos o regreso cara a Llávanes de la
Reina, que o tiñamos case á vista.
Foi xenial, de principio a fin, o grupo, as paisaxes, o esforzo... É máis se me
obrigan de novo, VOLVO!
Maruxa
DESFILADEIRO
DOS ARRUDOS
E SENDEIRO DO ALBA
11 - 12 de xuño
Medio durmidos algúns e outros aínda sen poder conciliar o sono, despois dunha
longa viaxe en autobús, nunha noite dun calor pegañento que presaxiaba tormenta,
acabaramos de tomar un frugal almorzo no albergue de Soto de Augues en
Sobrescobio, na zona suroriental de Asturias, chegaramos a iso das 7.30 horas do
sábado e eran xa as 8.30 cando comezabamos a andar... Sairamos ás 11.30 da noite
do venres, a viaxe fíxose longa pero ben pagou a pena.
Soto de Agues é unha aldea pequeno, tranquilo e agradable de casas de pedra
calcaria, dunha cor entre laranxa e avermellada, dun ou dous andares, o baixo
dedicado xeralmente a corte ou almacén de apeiros e o sobrado dedicado a
vivenda. As rúas as máis delas empedradas e cunha igrexa e unha antiga escola
“para rapazas” na parte máis alta da aldea, onde se atopaba o noso albergue.
Atravesado polo fermoso río Alba e cunha ponte de pedra cun ollo oxival. Son de
destacar tamén os típicos canastros asturianos, cuadrangulares, con tellados a
catro augas e cunha parte baixa tamén destinada a leñeiro ou para gardar apeiros
ou ferramentas... No ambiente, as badaladas das campás da igrexa e os sino das
vacas faríannos compaña durante a nosa estancia...
Medio durmidos ou sen durmir e coa abafante calor, almorzados e xa os bártulos
no albergue, collíamos o autobús que nos ía achegar á aldea de Caleao, onde
iamos comezar a primeira e máis dura das nosas rotas.
Coas mochilas de ataque dispostas comezamos o sendeiro dos Arrudos,
esforzándonos algúns por manter os ollos ben abertos, o entorno axudábanos pois
era dunha beleza extraordinaria.
Este primeiro itinerario discorría polo desfiladeiro do río Arrudos, nunha
subida continua e rodeados de impoñentes moles calcarias, xigantescas paredes e
altísimas e agrestes cristerías, logo de pasar polos prados das partes máis
baixas do val, íamos adentrándonos nunha mesta vexetación de faias, castiñeiros,
nogueiras, freixos, capudres formando un fermoso bosque nas oblicuas abas. A
calor ía en aumento, afortunadamente de cando en vez atopabamos algunha fonte
onde podiamos repoñer auga e folgos e refrescarnos un pouco...
Era xa o mediodía e ás veces o sono xogábanos algunha mala pasada e dabamos
algún que outro tropezón no camiño e a iso das 14 horas chegabamos a un deses
prados que chaman “de dente”, pois o propio gando é quen fai a labor da sega ó
tempo que pace. Neste prado había unha “majada”: cabana de pastores e curro para
pechar o gando. Nel pacían tranquilamente e facendo resoar de contado os seus
sinos mentres comían a herba un rabaño de vacas e os seus cuxos mamaban a miúdo
do leite das súas proxenitoras. Algunhas delas semellaban querer trabar amizade
connosco mentres xantabamos á sombra duns freixos que nos protexían do
implacable sol do mediodía. Algunha, mesmo parecía querer catar algunha que
outra camiseta das que estaban a secar a suor, penduradas dunhas polas dunha
árbore deitada no chan e non chegaron a facelo debido á metamorfose dunha
montañeira en pastora, caxato en man, dando berros, logrou exitosamente
escorrentalas afastándoas das camisetas, aínda que elas porfiaban...
O canto do cuco chegaba onda nós ritmicamente.
Antes de xantar, un grupo subiu onda un lago que había nunha pequena meseta ós
pés do Pico Torres, onde nos contaron que puideron albiscar unha fuxidía parella
de cervos. Os que estabamos máis cansos quedamos no prado.
Logo de xantar e descansar, cargando un pouco as baterías para a volta e
separarnos do grupo de 7 ou 8 montañeiros que ían dispostos a ascender ata o
Pico Torres e onde ían facer vivac e co son dos tronos advertíndonos da
inminente tormenta que xa iamos intuíndo mentres xantabamos, decidimos comezar o
regreso, non sen antes presenciar unha enconizada loita, nun alarde de forza,
que enfrontaba a dous xatos, embestíndose a cabezazos. Todo un espectáculo!
Iniciamos o descenso, non nos agardaba o autobús, tivemos que cambiar os plans.
O cansazo era cada vez máis patente, serían as 5 da tarde cando de volta polo
mesmo sendeiro volvemos a Caleao, outra vez entre a verticalidade das rochas e
en medio dos fermoso faiales... que nos rodeaba.
Quedaban uns 15 km ata o albergue e logo de intercambiar opinións e suxestións
repartímonos entre coches particulares nos que Conchi nos ía distribuíndo
pacientemente. A 12 de nós, leváronnos nun bus un grupo de ovetenses-cantores
que unicamente nos cobraron “unha Rianxeira” pola viaxe.
Así fomos chegando, por grupos ó albergue, refrescados polo trebón da tormenta
anunciada.
Gratificante ducha e benmerecido repouso no albergue. Cea.
Logo de durmir, sempre coa banda sonora das badaladas da próxima igrexa e co
repeniqueo dos sinos dunha corte próxima.
Ás 9, e logo de almorzar, comezabamos un itinerario que empezaba no mesmo
albergue e que seguía o desfiladeiro do río Alba, un afluente do Nalón. Esta vez
acompañounos un can, probablemente do albergue, durante todo o relaxante
tranquilo e fermoso percorrido, todo o sendeiro chan: nidias augas, en mil e
unha fervenza, regatos, cachoeiras e finos fíos de auga caendo polas altas e
verticais paredes do desfiladeiro. Marmitas de xigante: grandes pozas onde as
augas amansaban por un intre para de novo volver coller forza e volver coas súas
embestidas... Relaxante e constante son da auga durante todo o sendeiro. Paisaxe
de intenso e mesto verde: musgos liques e brións tapizando chan e os toros das
árbores, gran variedade de fieitos, orquídeas... “tirañas” (insectívora) e
sempre a exuberante vexetación de ribeira: acivros, freixos, salgueiros,
capudres, estripeiros, e rebentacabras nas verticais paredes do canón. Algúns
puidemos observar ó tímido e fuxidío merlo acuático; os ferreiriños e unha
grande variedade de aves bulían e agachábanse na mesta vexetación e de cando en
vez, a través das limpas e cristalinas augas podíase ver algunha que outra
troita, estática a contracorrente. Todo un bulir de vida!
Logo de repousar e repoñer forzas nunha área de lecer, xa de volta, tíñanos
reservada unha agradable sorpresa, pois dous paisanos que tiñan casa nunha das
abas do fermoso val polo que discorría o río, Juan Manuel e Antonio eran os seus
nomes, convidárannos, nun aceno de xenerosidade e hospitalidade desinteresada, a
todos a tomar uns “culins” de sidra e xantar uns chourizos. Contentándonos cos
“culíns” e rexeitando os chourizos por non abusar da súa sincera amabilidade.
Mentres catabamos a sidra, que cada un de nós se servía cun enxeñoso artefacto
que tiñan pendurado dun vello freixo, estes bos homes amosábannos a súa casa e
dependencias que estaban acondicionando e reconvertendo para o seu goce, pais
agora, xa entrados en anos, vivían en Langreo, íannos relatando historias de
xabaríns, das antigas minas, das duras invernías, de sendeiros e montañas, do
seu pequeno horto con todo tipo de herbas aromáticas... mentres divisabamos
unhas inmellorables vistas dende o balcón natural da súa casa cara a un inmenso
val recuberto de enormes faias e coroado por verticais paredes calcarias...
Logo de agradecer a hospitalidade, pois eramos moitos, e despedíndonos fomos de
novo na procura do sendeiro que nos levaría de volta ó albergue onde nos
reencontrariamos co grupo que estivera a vivaquear polo Pico Torres. Intercambio
de comentarios.
Xantamos e a iso das 15:30 collíamos os bártulos e de regreso a Vigo, non sen
que antes de saír, Francoise probara o último berro en moda de alta montaña:
unha mochila feita co pelexo enteiro dunha cabra, na que as patas dianteiras
unidas ás traseiras facían de asas da mochila, e pousando para a fotografía de
rigor.
Javier Canabal Sanz
PARA MONTAÑEIRO DE
PRIMEIRA
ANETO (3.404 m), 14 de xuño
LUGAR: PIRINEO ARAGONÉS
PERCORRIDO: A BESURTA (1780) - REF. RENCLUSA (2140) - PORTILLÓN SUPERIOR (2908)
- COLL DE CORONAS (3200) - ANETO (3404)
PARTICIPANTES: ANTONIO - DANIEL - GASPAR
DESNIVEIS E HORARIOS: 1º día + 350 m. 1 h. 2º día + 1300 - 1650 m. 6 h. subida e
4 h. baixada, ata o refuxio.
MATERIAL: non empregamos ningún material especifico.
LIBRO DE BITACORA: No outubro pasado a nevada foi de órdago, con máis pena que
gloria subimos ata os lagos de Padierna, pero a friaxe enviounos directamente á
xornada gastronómica, prometemos volver xuntos... e aquí estamos outra vez.
A lembranza de outubro planea sobre nós... chuvia e mal tempo cando chegamos ao
refuxio. Falamos cun grupo que este luns fixo cumio, a chuvia colleunos na
baixada e aínda que os deixou empapados, gozaron dunha mañá espléndida.
Comezamos andar ás seis da mañá. Pola noite nevou, pero agora mesmo está
despexado. Seguimos a senda ata o Portillón inferior a 2.815 m, asomámonos ao
glaciar do Aneto- non se ve nin rastro de trazas de neve-, seguimos pois a
ascensión cara ao Portillón superior, xa hai tempo que o ceo se encheu de nubes,
agora empeza a nevar, pasamos de longo o Portillón. Por sorte atopamos uns
esquiadores que van cara a Maladeta, preguntamos, sinálannos un pluviómetro un
pouco máis baixo, na crista, o paso atópase un pouco máis alá.
Sen máis contratempos chegamos ao glaciar, aínda que a neve recente cubriu a
traza, esta intúese facilmente, polo menos cando transcorre polo xeo, outra
cousa é ao atravesar as grandes pedreiras, entre a brétema que tamén nos vén
saudar, e o sortear bloques de granito volvemos despistarnos. Cando a brétema
levanta atopámonos subindo ao collado Enmedio, a liña escura que marca a senda
no glaciar vese un pouco máis abaixo, descendemos para atopala, se xa é canso
abrir traza sobre a senda vella, sobre neve virxe acaba cos abductores.
Chegamos ao collado Coronas, decidimos comer un pouco e tamén facer tempo, xa
que hai rato que unha parella se nos vai acercando co sendeiro aberto, eles
paran tamén á nosa altura,.. facemos os remolóns, eles parten primeiro. Ide,
ide, que seredes os primeiros en chegar. Hai que ver que ben soben!. Reunímonos
todos no paso Mahoma. Con neve xa non é o mesmo, a cornixa que permite pasalo
pola dereita está impracticable, así que pasamos pola mesma aresta, non é
difícil, pero impresiona un pouco.
CUMIO! Non hai sorte, a brétema, aínda que non é moi intensa si desloce a
panorámica, ademais o termómetro baixou e volve nevar. Por certo, a cruz de
aluminio quedou sen brazos. Iniciamos o descenso, perdemos altura rapidamente.
En Coronas o tempo mellorou, un par de paradas no glaciar para tomar folgos e xa
estamos no Portillón, inconfundible dende este lado.
Ás catro entramos no refuxio, xa non dan comidas, pero ofrécennos un prato da
lentellas... como non!. Mentres o devoramos imos planificando a próxima.. será o
Valhiverna?
De Gaspar para todos os Celtas
Actividade da FGM
MARCHA GALEGA CON VIVAC
18-19 xuño
Despois do tempo transcorrido dende que participei na Marcha con Vivac da FGM
(case dous meses) lembrar todo o acontecido fáiseme un pouco difícil, a miña
memoria amósase fráxil, pero pese a todo vouno intentar….
Recordo que esa fin de semana fixo moitísima calor. A sensación que me quedou
foi sobre todo esa, a da gran calor que pasei, unha calor pesada, pegañenta,
desas calores que non deixan que te movas, que fan que os teus movementos se
ralenticen, que non te deixan pensar; a do padal seco, a falta de auga, a sede,
pero tamén o de compartir ese último groliño da auga que escaseaba, a dos ánimos
que nos dabamos todos para chegar a ese final que estaba non moi lonxe, pero que
polas condicións do tempo parecía que se alonxaba cada vez un pouquiño máis de
nós….
A viaxe en autobús foi cómoda, con parada en Quiroga para recoller a outros
participantes que se sumaron ao groso do grupo, para comprar pan ou para tomar
un segundo almorzo, por certo, o noso Club foi o que tivo maior representación
nesta saída.
O percorrido elixido permitiunos pasar dende a Portela de Varado nas estremeiras
da Serra do Eixe, atravesar terras de Valedoras para entrar na serra dos Cabalos
polo Montouto, e xa o Domingo despois de facer cumio chegar á Seara do Caurel.
Tras chegar ao noso punto de partida na estrada que vai do Barco a Veiga, o
camiño comeza pasando por diferentes vilas. Lembro a mirada dos curiosos que non
podían entender como un grupo do que cualificaron “tolos” podían botarse a
camiñar con aquela calor tan abafante que facía. Cando sabían que queriamos
chegar ata as proximidades do Montouto nesa mesma xornada, as súas facianas
transformábanse nun aceno de incredulidade. Si, definitivamente estabamos tolos.
Esta actividade foi
organizada polo
Clube de Montaña Xistra
O grupo camiñaba moi esparexido, o lugar onde iamos agruparmos para dar conta do
xantar era á beira do río Sil en Villamartín de Valdedorras, a onde chegamos os
últimos despois de pasar un anaco de tempo na bodega dun paisano que estaba
encantado de que ademais de conversa tamén cataramos o seu exquisito viño
branco. O camiño salpicado de numerosas cerdeiras e ó cabo, tras cruzar a ponte
colgante do río reunímonos cos nosos compañeiros.
Chegados a este punto algúns decidiron que aquela calor era demasiada e
cambiaron de plans, irían pola súa conta ata a Seara onde nos esperarían e
pasando a xornada de xeito máis relaxante, ou máis “refrixerante”. Que ben
fixeron!!!
Nós continuamos camiño. Ata que chegamos ao lugar elixido para facer vivac tan
só un pequeno tramo de bosque refrescounos un pouco a xornada. En cada aldea
pola que pasabamos, iamos todos dereitiños ás fontes, beber, mollarnos…
O lugar onde vivaqueamos foi preto do Montouto -o noso obxectivo do día
seguinte- nunha zona á que chegamos despois de subir por entre polas queimadas
que se cravaban nas pernas á par que tisnaban as nosas roupas, provocando tamén
algunha que outra mazadura. Pola noitiña tras a cea, unha pequena reunión e xa
para cama. O xornada do día seguinte comezaría, creo recordar sobre as 6:30 ou 7
da mañá.
Así que cediño comezamos a subir polas pistas que nos levarían cara ao Montouto.
Pistas moi pinas que eu collín a ritmo moi, moi pausado. A calor a esas horas xa
empezara a rechumirme. A paisaxe un tanto desoladora, todo monte baixo, seco,
moi seco, atravesado por unha chea de pistas que non se sabe a onde chegan. A
cor figúraseme agora en tons ocres, tristes, como queixándose polas cicatrices
que cruzaban por toda a paisaxe. Despois de estar no cumio un anaquiño,
comezamos camiñar rumbo á Seara. Todo o camiño foi por pistas forestais
interminables-. E volvo repetir aquí o cansazo provocado polo sol, pola sede.
Nin gota de auga atopamos dende que saímos do lugar onde fixemos vivac, nin un
recuncho de sombra. O camiño converteuse para min nun martirio tan só aliviado
pola compañía que levaba, polo bo humor que, pese a todo, reinaba entre nós.
O río que pasa pola Seara foi a miña salvación, chapuzón, inda que só de pés,
unha duchiña no albergue e xa algo recomposta, volvín ser persoa. Agora unha
comidiña reparadora (inda que case non probei bocado, creo que case só bebín) un
xeado, e o regreso.
M.N.
DESCENSO DE BARRANCOS. ACTIVIDADE DA FGM
XI DESCENSO GALEGO
DE BARRANCOS
EZARO-SERRA DE OUTES
(A CORUÑA)
11-12 de xuño
Esta actividade da FGM estivo organizada, ben organizada, pola Sociedade de
Montaña ÁRTABROS, da Coruña. Os nosos compañeiros do norte tiñan previsto
realizar dous descensos, un cada día da fin de semana, e así foi.
Partimos Sito e máis eu dende Vigo na mesma mañá do sábado, tardamos en chegar
máis do previsto por un despiste na autoestrada. Ao chegar xa estaban case todos
vestidos cos neoprenos, polo que tivemos que espabilar, déronnos as reseñas
plastificadas dos dous barrancos. Nesta primeira xornada entramos 18 montañeiros
ao Barranco do Xallas, que se ben ao comezo non me gustou moito, por ter que
baixar un feo rápel de 70 metros pola presa do Embalse da Fervenza, de seguido
un rápel de 23 metros lévanos á canle onde realmente comeza o barranco. Tras uns
dez minutos de andaina, empeza a diversión: chegamos a unha pequena represa onde
damos o primeiro salto duns 4 metros, este é o que máis se pensa, sobre todo
para os que debutaban nesta actividade. O percorrido consiste en descender
sucesivas marmitas, con rápeles curtos e limpos, nun leito con pouca vexetación
e pedras grandes e lisas o que facilita os saltos que son o deleite da maioría,
algúns incluso fan saltos acrobáticos espectaculares. A derradeira parte
desenvólvese nunha sucesión de pequenas marmitas que se baixan a modo de tobogán
e pequenos saltos. O rápel final ten 75 metros e está fraccionado na metade, os
seus últimos seis metros sáltase a una gran poza de 24 metros de profundidade o
que a fai ser moi escura e realmente impresiona (a Marta, a muller máis
encantadora do grupo, custoulle un pouco pero saltou coma unha campiona). Esta
derradeira poza desemboca noutra de auga salobre que nos indica a presencia do
mar.
Unha vez temos recollido todo o material e comemos algo, desprazámonos ata o
cámping A Bouga Louro (Muros) onde despois da ducha e montar as tendas e o
tenderete correspondente para secalo todo, ten lugar a cea no restaurante, ao
seu remate todos os participantes somos agasallados cunha camiseta
conmemorativa. Quedou unha noite estupenda, apetecía un paseo pola praia,
pero... tal vez noutra ocasión.
Ao día seguinte saímos en dirección a Pino do Val, na estrada que une Muros con
Santa Comba, alí tomamos un café. En total recorremos uns 36 quilómetros dende o
cámping ata o punto de destino. Chegamos bastante cedo a Gosolfre, onde comeza o
barranco; mentres uns se preparan, outros levan un par de coches ata o final, á
ermida de San Paio, a uns 8 km máis abaixo. Hoxe iniciamos o descenso 15
montañeiros, estamos ante o Barranco de Bao da Casa que se revela coma unha
torrenteira chea de pedras soltas, o que dificulta o avance e favorece os
golpes, e inda que hai algúns rápeles (pero non saltos), fai o descenso bastante
menos atractivo que o do día anterior. O máis interesante e a abundante
vexetación, servindo algúns árbores como ancoradoiros de rápel. Tralo derradeiro
e máis espectacular rápel, por unha cascada de 20 metros, chegamos ao último
tramo de andaina polo río, que nos conduce á ermida de San Paio.
A boa organización e a colaboración e bo humor de todos, converteron esta
actividade deportiva nun divertido encontro de montañeiros “pasados por auga”.
Grazas Ártabros.
Sechu.
Xallas.As numerosas marmitas do fermoso Barranco do Xallas facilitan a variedade de saltos e tobogáns para deleite da maioría. Ao fondo, o mar.
Bao da Casa
VINDEIRAS ACTIVIDADES DA FGM.
XVII MARCHA GALEGA DE MONTAÑEIROS VETERANOS
O domingo 18 de setembro celebrarase esta actividade do calendario anual da FGM,
organizada polo Club Ribeira Sacra, na localidade de Escairón (Concello de O
Saviñao, Lugo). A Marcha vai percorrer parte da Ribeira Sacra do Miño e será un
percorrido pola zona de Belesar e polos diferentes monumentos de interese
histórico-artístico do Románico, ao finalizar celebrarase unha comida de
confraternización (10 euros) e entrega de agasallos.
A FGM pon un autobús dende Vigo que sairá dende a Praza de España ás 8.00 h (6
euros). Como todas as actividades federativas é requisito ter a licencia
correspondente. Por tratarse dunha Marcha de Veteranos, considerarase como
participantes aos maiores de 40 anos, o resto de asistentes terán a condición de
acompañantes.
Fin prazo para anotarse: xoves 15 de setembro, no noso Club.
Animamos a participar especialmente aos veteranos nesta Marcha, xa que é unha
excelente oportunidade de reencontro cos montañeiros de Galicia, compañeiros de
tantas experiencias compartidas ao longo de moitos anos de actividade. Ademais,
o Club Ribeira Sacra sempre deixa satisfeitos a todos os participantes pola
simpatía dos seus membros e a boa organización, coa fama ben merecida.
XXXIV Campamento e Marcha
Infantil-Xuvenil de Montaña 15 e 16 outubro
Esta actividade do calendario anual da FGM está organizada pola Sociedade de
Montaña ÁRTABROS. O campamento estará situado nas Fragas do Eume, e tendo en
conta a data, mediados de outubro, os rapaces e rapazas gozarán dun fermoso
percorrido outonal por este bosque caducifolio, co chan tapizado polas follas
recen caídas.
XXXII Marcha Nacional Veteranos
.
O Grupo Montañero Gran Canaria é o organizador da XXXII Marcha Nacional de
Veteranos que se celebrará en Gran Canaria os días 14 e 15 de outubro. O prazo
de inscrición finaliza o día 30 de setembro.
Máis información en: www.gmgrancanaria.com
A Federación Galega de Montañismo, para facilitar a asistencia a esta actividade
dos seus federados, subvencionará entre 70 e 100 euros a todos os que reúnan os
requisitos.
Estase a estudiar a posibilidade de organizar unha viaxe conxunta entre a
federación e clubs galegos que comprendería varios días de estancia en Gran
Canaria, aproveitando que o mércores 12 de outubro é festivo.
PIRAGÜÍSMO POPULAR
KAIAK DE MAR
ARCADE - A GUIA
Eran as nove da mañá, e chegamos todos puntuais, estabamos alí unhas 50 persoas,
dispostos a coller o tren que nos levaría á estación de Arcade. O comezo da
actividade empezou de forma relaxada, admirando dende o tren o percorrido que
iamos facer de volta no Kaiak, a ría estaba fermosa nun día de Sol espléndido,
só había un pequeno problema, a marea estaba baixa.
No peirao de Arcade, Eduardo de Mi Kaiak, esperábanos co remolque cargado de
embarcacións, que baixamos á praia, preparámonos, chancletas, auga, comida,
roupa, chapeo e moita crema solar, e a iso das once iniciamos a actividade,
remando primeiro en dirección ao río Verdugo, pasando por baixo da Ponte Sampaio,
deseguido demos a volta, xa que o noso obxectivo era ir comer a illa de San
Simón.
Enfilamos en dirección á punta da praia de Cesantes, e dende alí despois de
pasar pola estatua de bronce Xulio Verne, que está nunhas rochas preto da illa,
chegamos ao embarcadoiro da illa, onde todos deixamos os kaiak (menos dous
despistados que chegaron media hora tarde, xa que subiron todo o río verdugo,
ata o chalé de Masso), alí e durante dúas horas comemos e visitamos as illas a
pé, a de San Antonio e San Simón que están unidas por unha ponte de pedra. Todos
os edificios están restaurados e tamén hai paseos de pedra co xardín moi ben
coidado, destacando o paseo de arbores de buxo.
Despois de Comer e descansar, sobre as tres, iniciamos a travesía, a marea
estaba subindo e o vento empezou a soprar en contra, o que fixo que tiveramos
que facer un sobre esforzo remando, ademais levantáronse unhas pequenas olas
tamén en contra, que nos salpicaban xa que iamos de proa contra elas, todo isto
fixo que tivera un pouco de emoción o asunto. Inda así pasamos por baixo da
ponte de Rande coas nosas pequenas embarcacións e despois fixemos unha parada de
descanso nunha praia de Chapela.
A Iso das cinco e media da tarde empezaron a chegar as embarcacións ao Club
Virxe da Guía, que xentilmente nos cederon as súas instalacións, finalizando así
unha actividade de Kaiak na nosa Ría de Vigo, que temos tan preto e as veces e
tan descoñecida.
A actividade foi un pequeno reto, cumprido por todos os participantes con
esforzo, na que as sensación producidas polo mar e a paisaxe, estiveron sempre
acompañándonos de forma agradable.
Fernando
ESPELEOSECCIÓN.
14 - 17 de maio:
Espeleoloxía e descenso de Canóns en Cuenca - Guadalaxara
A ponte das letras Galegas proxectamos unha fin de semana de actividade en
Cuenca.
De Vigo saímos o sábado Carol e Eugenia. De Madrid saíran Gelo, Mónica e mais
Javier. O sábado, eles fixeron a sima Juan Herranz I. Nós as dúas saímos o
sábado cedo de Vigo, con destino a Guadalaxara. Contra a tardiña chegamos a
Villanueva de Alcorón, onde quedaramos co grupo de Madrid.
Logo de atopar a Gelo, Mónica e Javi, estivemos localizando a boca da cova que
faríamos ao día seguinte, a sima de Manuel Mozo. A cousa tivo a súa dificultade,
o terreo era plano, e a boca estaba nun inmenso bosque de coníferas. O recurso
do pino característico desta volta non deu resultado. Retirámonos a descansar
nun dos moitos refuxios forestais que hai pola zona.
Despois dun sono reparador, preparámonos o domingo para a Sima de Manuel Mozo.
Despois de dous pozos amplos e limpos, no fondo da cova estendíanse unha rede de
galerías con algún que outro paso estreito. Máis dun tivemos problemas con eles.
Logo da cova, despedímonos de Gelo, Mónica e Javier, que volvían a Madrid, Carol
e mais eu quedamos na casa forestal ata o día seguinte, que tocaba facer o canón
de Poyatos. Como só levabamos un coche, tivemos que deixalo na saída do canón e
facer a aproximación a pé. A indicación daba unha hora de aproximación, a nós
levounos un chisquiño máis. A cabeceira e a saída estaban indicadas por dúas
pontes romanas. O canón baixaba seco, inda que máis abaixo, cargaba algo máis de
auga polo aporte dos afluentes. Logo de cambiarnos, unha sopiña quente fíxonos
quecer o corpo.
O plan para o martes consistía en achegarmos ás fontes do río Cuervo, e volver a
Madrid, onde ía quedar Carol, e mais a Coruña, onde quedaba eu. Para achegarmos
ao río Cuervo tivemos que tomar unha estrada que ía cara á parte máis alta da
serra. Conforme iamos subindo, vimos que nevaba con certa intensidade, No
entorno do río Cuervo estaba todo nevado, cunha fina capiña dun par de
centímetros no chan e as árbores coas pólas cargadas, a paisaxe tornouse de
repente invernal. Chegamos a Madrid sobre as dúas e media ou tres da tarde, e
unha calorciña primaveral, e despois de xantar, dimos por desconvocada a
actividade, e cada moucho á súa oliveira, inda que o meu quedara un pouco lonxe.
21 - 22 e 28 - 29 de maio:
Coterón-Reñada; Cuivo-Mortero; Reguerillo
A Sección pasa por momentos do máis “disperso”, Carol facendo as travesías de
Coterón-Reñada e Cuivo-Mortero en Cantabria e Mónica e Xabier alá polo
Reguerillo en Madrid, que nestes tempos é case a súa casa.
11 - 12 de xuño: Xornadas Monográficas de Progresión en Canóns; Picoña
Seguimos a dividirnos, ás Xornadas da EGE foron Xabier e Jesús como monitores e
Mónica como asistente ¿aprendería moito con eses mestres?. O “grupo” en plan
grande inauguramos as noites de Picoña, porque as tardes xa foron inauguradas
nos primeiros do mes, alí durmimos ao pairo, como mellor se sinte a natureza, ao
pé da “nosa” rocha das tardes de verán.
18 - 19 de xuño: Caurel
infantil
O 10º Campamento Social Infantil-Xuvenil de Espéleo aprazouse a setembro,
¡atentos ás datas, o 24-25 de setembro! por falla de persoal miúdo. Así cos máis
miúdos da sección: Antón, Estela, David e André partimos cara á cova da Ceza.
Era un día de calor deses aos que xa nos comeza a acostumar este ano, onde como
se di caían os paxariños. En Noceda Cambiámonos e fomos camiñando pola sombra
ata a Ceza. Saía auga pola súa boca coma sempre e coma sempre estaba xélida,
senón que llo pregunten a Antón que entrou tan entusiasmado que de boas a
primeiras mollouse ata a cintura e o entusiasmo durou ... ¡o que duraron as mans
quentes!. Recorremos a cova ata o lago onde está o sifón e volvemos á entrada,
desta vez para saír, onde os últimos raios de sol da tarde inda queceron os
nosos corpos mentres nos cambiábamos. Iamos durmir ao cámping pero como estaba
fechado por reformas, ¡van poñer piscina!, seguimos ata Ferramulín, onde
montámolas tendas á beira do río. Pola noite André, David, Antón e Estela
fixeron unha cabana. O domingo ao levantar, houbo baño no río e André pasou todo
o tempo observando os minúsculos bichos das pedras do río. As cinco e medio
fomos para Vigo.
25 de xuño: Pola mañá atendemos aos participantes na Travesía pola Ría e
guiámolos na Furna do Lago e pola tarde co reforzo de Xabier e Mónica, montamos
e atendemos una tirolina para o Concello, no festival de despedida de curso dos
mozos e mozas, no monte do Castro. A tirolina tivo máis de trinta usuarios, a
maioría deles pequenos.
25 - 26 de xuño:
XVI Campamento Galego Descenso de Canóns
Como de costume, o sábado 26 saímos do club sobre as 9:30 e chegamos ao cámping
Lantemil onde se celebraba o XVI Campamento Galego de Descenso de Canóns. A
organización corría a cargo do Espéleo Club Descenso de Canóns. Alí atopámonos
con outros membros de clubs de espeleoloxía de Galicia, uns vellos coñecidos,
outros inda por coñecer, pero todos alí reunidos cun único propósito en común:
pasalo o mellor posíbel. Unha vez fixemos as dilixencias oportunas empezamos a
actividade no precioso canón do río Frecha que, inda que ía un pouco escaso de
auga, deleitounos cos seus marabillosos saltos, rápeles e pozas cheas de peixes.
Do club gozaron do descenso: Gelo, Carol, Iago, Alberto, Juan Carlos, Eugenia e
Óscar. Unha vez de volta no cámping e saltándonos unha conferencia sobre o
coidado dos canóns, empezamos a cea xunto co resto de participantes no comedor
do cámping gozando de ensalada e
quiche de verduras os vexetarianos e de sardiñada e churrasco os demais, con
macedonia e cafés para todos. Esa mesma noite uníronsenos Lourdes, Emilio,
Javato e Mónica que viñan de realizar outra actividade. Ao día seguinte
decidiuse realizar un pequeno canón no río Fírbeda. Unha mala elección de feito,
pois o claro cheiro a excremento de gando, xunto coa innumerable cantidade de
insectos, a pouca e xélida cantidade de auga e a inexistencia de saltos e pozas,
fixo deste canón inda que non unha mala experiencia si deixounos unha clara idea
de a onde non hai que volver. Mellor elección fixo Eugenia que como tiña
licencia que cubría actividade en Portugal foise cos do club organizador ao
Arado. Terminado o descenso, comemos nun merendoiro e fomos ata Celanova, onde
esperamos a Eugenia para entregarlle o material que necesitaba para o curso de
canóns da EEE, xogando ás cartas e comendo xeados.
2 - 5 de xullo:
Curso de perfeccionamento en descenso de canóns. Canóns no Canigou. Escola
Española Espeleoloxía.
Saín para o curso de mañanciña cedo, e cheguei a Escalona 12 horas máis tarde,
farta de coche. Menos mal que os seguintes días serían de máis auga que coche.
Aparte das técnicas e as prácticas, desenvolvidas durante o primeiro día,
fixemos 3 canóns, o Consusa, o lugar, Escuaín e mais un tramo de la foz da
canle.
Domingo 3 de Xullo: O Consusa ía seco, salvo por media ducia de pozas con auga
verde e chea de algas que non invitaba moito a darse un baño pero que foron moi
útiles para a práctica de rápeles guiados por mor de evitalas.
Luns 4 de Xullo: O barranco lugar, tamén ía seco, pero continuaba no Escuaín,
que afortunadamente si que levaba auga. E un tramo curto o que fixemos, pero
apenas tiña rapeles e si algúns saltos optativos, de 14 m para os moi arriscados
e de 6 ou 7 metros para os menos arriscados.
Martes 5 de Xullo: O barranco de la Foz de la Canal. Este si que levaba auga, no
tramo inferior, encadeábanse 5 rapeles encaixados en gorxas con fermosas
cascadas. Chega a hora da despedida. A xente coa que compartín este curso é
magnífica. Silvi, Aitor, Mikel, Aurelio, Mamerto, Diego… e os monitores Julian
Toni e Josele.
Mércores 6 de Xullo: Dime Julian, imos ao Llech uns colegas ¿queres vir? Por
suposto eu apúntome a un bombardeo se fai falla. A xente di do Llech que é como
un parque acuático. É un pouco así, está cheo de tobogáns de todos os tamaños.
Cando xa comezaba a acostumarme ás tobogáns pequenas de repente atopo a
lanzadeira que ten 12 m. Pois inda que quixera rápel, non había onde montalo.
Había que tirarse para non quedar alí. Tireime, e pareceume que non daba chegado
á auga. Pero cheguei e non toquei rocha. No coche cando nos secabamos pensei,
que medo, pero ¿Cando volvemos o Llech?
Xoves 7 de Xullo: Imos o Nyer. A cousa e que con Julian ían tamén Carme, Xavi,
Chento, Elías e Salva, todos eles de Valencia. Andamos todo o día á procura da
entrada do barranco do Cadí, e como non a dimos atopado máis que á unha da
tardiña, demasiado tarde para entrar a un barranco de 8 horas teóricas,
decidimos mellor o Nyer, máis curto. Ía ben cargado de auga, e tiña bastantes
tobogáns, e rápeles curtos. Os tramos de bosque, con moita pedra solta esvaradía
dificultaban o avance. A aproximación ao canón e das máis bonitas que atopei, un
camiño sobre rocha encaixado nunha ladeira escarpada. O camiño parte da igrexa
da Rocha, que ten un campanario con forma de torre almeada. Logo do barranco
montamos unha ben merecida churrascada no cámping, que nos soubo a gloria.
7 - 8 de xullo: Están de moda as tirolinas, nesta data foi Tui, á beira do río
Miño, alí compartimos tirolina e rapel cos compañeiros da Sección de Escalada
para invitar a todos os pequenos tudenses e visitantes a pasar uns momentos
distintos.
.
Fírbeda.
9 - 10 de xullo: ¿Guara ou Pirineos?
Estes días, estivemos por Graus (Huesca) visitando un amigo que temos alí.
Aproveitando a visita, Ton, decidiu levarnos a Guara a facer o Barranco do
Formiga. A súa sinxeleza, encaixoamentos e marmitas cristalinas fíxonos gozar.
O domingo subimos a Castejón de Sos (Pirineos) a facer o Barranco do Liri.
Acceso inmediato, cascadas limpas e seguidas, auga óptima e vexetación que nos
rodea.
¿Que plan vos gusta máis ?
A Sección
Espeleonovas
.
10 - 11 setembro: 8º Campamento Social descenso de Canóns. Iremos a Mondoñedo se
conseguimos documentación ou senón se verá
17 - 18 setembro: Práctica Socorro. Para os membros de Espeleosocorro.
18 setembro: Cultura Espéleo. Saída conxunta coa Sección de Cultura, iremos a
Santalla de Lóuzara (Caurel).
24 - 25 de setembro: 10º Campamento Social Infantil-Xuvenil de Espéleo. Houbo
que aprazalo, máis agora que se foron os grandes calores estase mellor de
cámping. Iremos ó Caurel que xa levamos tempo sen visitar.
8 - 9 outubro: Xuvenil Baixo Terra. A cova de Traslacosta será o noso obxectivo.
22 - 23 outubro: Campamento Social de Espeleoloxía.
VINDEIRAS ACTIVIDADES
SETEMBRO
3-4 Monte Aloia Marcha Nocturna: PRG 2 Galiñeiro – Aloia S.D. Montañismo
9 Local Social Festa Reencontro S. Actividades Sociais
10-11 Mondoñedo 8º Campamento Social Descenso Canóns S.D. Espeleoloxía
10-11 A Gudiña O Camiño de Santiago, Vía da Prata. Etapa III: A Gudiña - Laza
S.D. Sendeirismo
11 Os Peares Escalada no Canón do Sil S.D. Escalada
17-18 Práctica de Socorro FGE - GEG
17-18 Galiñeiro Xuvenil. Xornadas de Escalada S.D. Escalada
18 O Saviñao VII Marcha Galega de Veteranos. Embalse de Belesar FGM - Ribeira
Sacra
18 Santalla de Lóuzara Saída combinada: Cultura - Espeleoloxía. Santalla de
Lóuzara S.D. Espeleoloxía - S. Cultura
18 Ría de Vigo Inmersión submarina S.D. Actividades Subacuáticas
24-25 Caurel 10º Campamento Social Infantil-Xuvenil de Espéleo S.D. Espeleoloxía
25 O Incio Escalada na Serra de Incio S.D. Escalada
25 Goián Sendeiro tranquilo. Niño do Corvo - Castelo de San Lorenzo S.D.
Sendeirismo
OUTUBRO
1 Galiñeiro Serra do Galiñeiro S.D. Bici de Montaña
1-2 Serra da Culebra Zamora S.D. Montañismo
2 Galiñeiro Escalada en Fendas S.D. Escalada
8 Pena Corneira Copa Galega de Escalada de Bloque FGM - G.M.ALUD
8-9 Caurel Xuvenil. Baixo Terra. A cova de Traslacosta S.D. Espeleoloxía
14-15 Gran Canaria XXXII MARCHA NACIONAL DE MONTAÑEROS VETERANOS FEDME -
G.M.GRAN CANARIA
15-16 Fragas do Eume XXXIV Campamento Infantil-Xuvenil de Montaña FGM -S.M.
Ártabros
15-16 Vigo Xornadas Autosocorro FGE - EGE
15-16 Laza O Camiño S., Vía da Prata. Etapa IV: Laza - Xunqueira de Ambía S.D.
Sendeirismo
22-23 Campamento Social Espeleoloxía S.D. Espeleoloxía
22-23 Curso Orientación en Montaña FGM - EGAM
22-23 Curso Iniciación Rocódromo FGM - EGAM
23 Ría de Arousa Inmersión submarina S.D. Actividades Subacuáticas
23 Pontesampaio Sendeiro tranquilo. PRG 48 Entre Rías S.D. Sendeirismo
29-30-31-1 Cantabria Campamento Galego extraterritorial de Espeleoloxía FGE -
GES Alpino Ourensán
29-30-31-1 Neila (Burgos) Canón Río Lobos - Picos de Urbión S.D. Montañismo
Edita: Club Montañeiros Celtas.
Dirección, maquetación e montaxe: José López Pérez “Sechu”.
Normalización lingüística: Enrique González Cameselle.
Colaboran neste número:
Marisa Núñez, Françoise Fauré, Martén García, Manoel Chao,
Concha Gilino, Elvira Álvarez, Javier Canabal, Gaspar Ribé,
Mª Teresa García Cebreiros, Maruxa Pérez, Fernando Fernández,
Lourdes Castiñeira, Eugenia Carrera, Alberto Fontela, Miguel Caramés,
Antón Iglesias, André Iglesias, Xabier Balado.
Club Montañeiros Celtas non comparte, necesariamente, as opinións dos seus
colaboradores.
Imprime: Copy Camelias. Depósito Legal: VG:40-1998. Impreso en papel reciclado