Boletín de Octubre de 1999 del Club Montañeros Celtas


PIRINEOS 99 ASCENSIÓN AL VIGNEMALE

Así se nos plantea a Felipe y a mí que una vez más nos desplazamos a los Pirineos para pasar unos días en la montaña con nuestros amigos Celtas.

Son las ocho de la tarde y nada mas llegar al Camping "San Antón" en Torla y reunirnos con los demás que unas horas antes habían llegado en autobús, se nos informa que estamos anotados en el grupo que al día siguiente, sobre las seis de la mañana, saldría para "intentar" la ascensión al Vignemal por la ruta de la Moskowa. La cara de Gaspar y Evaristo, que no se han animado y las nubes negras que cubren el cielo nos hacen dudar, pero pensamos que no debíamos rajarnos y así nos instalamos en el Camping y preparamos lo necesario interesándonos por los otros seis del grupo que resultaron ser: Javier, José María, José Carlos, Esteban, Carlos - y como no podía faltar - Marcos, siempre optimista.

Al día siguiente y a la hora concertada estábamos todos esperando el taxi TT, - por cierto, cobrando 12.000 pesetas bien podía incluir una sonrisa del guía – pero bueno parecía que íbamos de prestado en su coche. Mientras nos acercaba a la cabaña de Ordiso, todos nos habíamos dado cuenta de que la bajada hasta el camping iba a ser larga e incluso pensamos en que quizá llamaríamos otra vez al simpático taxista.

El sol comenzaba a iluminar el macizo cuando comenzamos a caminar, eran sobre las siete menos cuarto de la mañana, las flores parecían despertar a nuestro paso, todo estaba fresco, y así olía. Lo hicimos por el sendero GR 11 siguiendo el río Ara hasta la cabaña Cerbillona comenzamos a ascender el macizo en busca de la ruta de la Moskowa para llegar al collado llamado Lady Lister en honor a Ann Lister inglesa que en el verano de 1838 alcanzó la cima grande por el sur. Nuestro paso ya era más lento por lo que decidimos reponer fuerzas con unas galletas y algo de bebida. La línea que formábamos por el sendero comienza a separarse, la pendiente era cada vez más fuerte y cada uno sube por donde y como puede. Yo me canso sólo con ver la mochila con la que carga José María, no sé si es que lleva mucha cosa "por si acaso" o es que ha hecho alguna promesa. Marcos sin embargo, parece que tiene prisa, - vaya paso que tiene el condenado -.

¡Oh, un jabalí! Alguien avisa, yo me muero pensé, seguro que nos ataca, más peligroso ya que lleva un par de jabatos, pero el jabalí solo quiere cruzar el río por lo que nos detuvimos y le dejamos que continúe su camino. José Carlos saca de cámara y a filmar.

Seguimos subiendo y así Marcos parece ver la ruta dirección a la arista Cerbillona y como trepa tan rápido como camina todos detrás, nos colocamos los cascos en su sitio, es decir en la cabeza, ya que las piedras volaban más que los pájaros y seguimos a Marcos en la trepada, el nerviosismo se nota en las palabras de alguno "pon allí el píe", "más arriba tienes para el otro píe", "la mano más a la izquierda", parecía que estábamos en una vía de 6º. Lo que sí sabíamos es que era imposible retroceder y así llegamos a la arista. Pasa uno, pasa otro, pasa otro, paso yo, ¡eh, que éste no pasa! La arista era eso, una arista con no más de 30 cm de ancho, Felipe se la coloca entre las piernas y allí se queda como si de un toro mecánico se tratase y ni para adelante ni para atrás, yo pienso en empujarlo pero el seguro de vida no cubre accidentes de montaña, los otros le esperábamos sobre un metro cuadrado no muy consistente y con unos cuantos de cientos de metros de caída. Felipe le echa testosterona y consigue pasar por lo qué decidimos salir de allí al encontrar una bajada factible para aclaras ideas y decidir si seguíamos ó dábamos la vuelta. El altímetro nos indicaban que no faltaba mucho para el collado. Encontramos unos hitos que parecen indicar la ruta de la Moskowa, atravesamos varios resaltes calcáreos y comenzamos a subir por una chimenea de IIIº con muy mala roca, nos llevamos algún susto a causa de esto, ya que las piedras estaban sueltas por lo que extremamos precauciones. No tardamos en llegar al collado de Lady Lister a 3200 m – Marcos sigue insistiendo que era por la arista, - este chico es simpatiquísimo. Desde allí ya vemos el glaciar y la cumbre del Vignemale, es preciosa – no me la imaginaba así -. Nos hicimos unas fotos y continuamos hacía la cumbre que la alcanzamos poco tiempo después de atravesar el glaciar y una trepada hasta la cumbre a 3298 m. Allí otras galletas y para abajo, el tiempo se nos echa encima, vemos aparecer la niebla por la Moskowa y amenaza lluvia, la bajada sería peligrosa con la piedra mojada.

Ya de vuelta en el collado vimos que la niebla se disipaba y que no tendríamos problemas pero la bajada es tan dura como la subida y teníamos casi 2000 m de desnivel, eso sí la bajada no sería por la arista. Descendimos la chimenea y nos dividimos en dos grupos hasta el valle por el Barranco Labaza a 1800 m. La ascensión había valido la pena. Continuamos la vuelta de nuevo por el sendero y al llegar a la cabaña Cerbillona nos encontramos a Martín y a Gloria, tenían cara de vacaciones, nosotros ya no podíamos ni con las botas y José María seguía con su mochila a cuestas. Ellos nos acompañaron en la vuelta. Felipe se acordaba de su Maverick aparcado en el camping y pensaba que mejor estaría en San Nicolás pero ya era tarde.

Llegamos al refugio de San Nicolás de Bujaruelo por el valle del río Ara, una vez allí unas claritas para saciar la sed que nos había dado la caliza. Faltaba bastante hasta Torla y decidimos quedarnos a dormir. Javier y Carlos hicieron dedo y bajaron hasta el camping. Esteban había bajado antes ya que quería llegar pronto para cenar con su sobrina que le esperaba.

Sin comentarios respecto a la habitación del refugio, pero si os veis en la necesidad de pasar allí una noche y si no llueve os recomiendo dormir fuera. Después de medio plato de agua de sopa y un trozo de pollo, nos acostamos vestidos ya que aunque nuestra ropa estaba sucia y mojada de sudor era más aséptica que las sábanas. Ya todos dormían cuando oigo una voz conocida en el pasillo, era Emilio en compañía Daniel, Lourdes, Elvira, Alfonso y otra gente que habían salido para hacer Espeleo, yo estaba hecha polvo, pero ellos estaban en plena fiesta, casi cantaban. - Esta gente no tiene horarios como dentro de la cueva siempre es de noche que más les da – pensé yo que soy profana en la materia. Ellos se marcharon y nosotros seguimos durmiendo, todos menos José Carlos que dice haber pasado la noche en vela.

Al día siguiente continuamos hasta el camping siguiendo las marcas de GR 11 por el margen del río Ara, hasta el puente de los Navarros. Mereció la pena esperar al día siguiente para continuar con luz del día ya que se hace por un espeso bosque de arboles autóctonos de hayas, abetos y tejos, en dos horas llegamos al camping. El tiempo comenzó a empeorar por lo que nos alegramos de haber ascendido al Vignemale el primer día.

Begoña Landesa

 

UN CELTA EN EL

MONT BLANC

Con dos amigos madrileños me desplacé a los Alpes franceses con el único objetivo, pues disponíamos de pocos días, de coronar el Mont Blanc. Llegamos a Chamonix (1035m) una mañana de Julio, es miércoles, lo primero fue buscar Camping y después de instalados y aseados fuimos al pueblo a por información y provisiones.

La visita a la "casa de la montaña" es imprescindible, allí te avanzan el parte meteorológico para dos o tres días y te indican rutas, horarios de teléfonos, etc.; tienen una maqueta del macizo muy interesante y además es lugar de encuentro con otros montañeros, bastantes españoles, con los que puedes asesorarte, algo muy importante si como nosotros, era la primera vez que íbamos a los Alpes. El pueblo es muy turístico y muy caro, eso si, las vistas geniales.

Estuvo lloviendo los días anteriores, incluso el día en que llegamos, pero han anunciado mejoría para el siguiente y bueno para el viernes. La decisión es inmediata: "mañana subimos". Tenemos que decidir la ruta normal que seguiremos, hay dos desde aquí : por la Aiguille du Goùter (pasos de II en la barrera rocosa ) o por los Grands Mulets (recorrido por glaciar y grietas ). Preguntamos por ahí y según quien, responde según su gusto; por nuestra inexperiencia en glaciares decidimos subir por Goûter. Telefoneamos a este refugio y nos indican que está todo reservado para 40 días, así pues, decidimos subir tienda, sacos, etc. para acampar arriba.

La mañana del jueves cogemos un bus (325 pts) a las 10.00H hasta "Les Houches" (1007m ) donde un teleférico (1750 pts, ida y vuelta ) nos sube a "Bellevue" (1800 m) ,allí tomamos un tren de cremallera (1700 pts, ida y vuelta ) que nos lleva hasta "Le Nice d´Aigle" (2364 m), llegamos a las 11.25H .Tenemos la suerte de encontrarnos con un español que regresa y nos cuenta su aventura, nos lo puso muy crudo: viento, frío, cansancio; el no hizo cumbre y la mayoría de los que lo intentaron o intentaran ese día tampoco.

Empezamos a andar sobre las 11.45H, íbamos muy cargados y veíamos a otros muy ligeros, lo que nos daba envidia, aunque sabíamos que a nosotros "no nos faltaba de nada, por si acaso". Íbamos a buen ritmo, el cielo despejado y los paisajes muy bellos; vimos una cabra montés y sobre todo mucha gente subiendo y bajando. Después de un par de pasos aéreos y sin duda motivado por la cruda historia que nos acababan de contar, uno se raja y se planta; entonces quedamos dos y con el problema del sobrepeso decidimos no seguir con la tienda. Pasamos junto al refugio de Tête Rousse (3167 m) dos horas después, comemos algo mientras contemplados el resalte rocoso que nos llevará a la Aiguille du Goûter, bajo la que se encuentra el refugio del mismo nombre, nuestra meta de esta jornada. Seguimos al poco se mete niebla y empieza lo más difícil, además del piolet ahora la situación requiere crampones, casco, arnés, cintas y mosquetones, hay que cruzar un corredor con caída de piedras y algunos pasos comprometidos, la mayoría equipados con un cable al que asegurarse, pero el terreno a veces mixto y vertical impone respeto. Llegamos muy tarde (19:15h) y agotados al refugio de Goûter (3817m).

En el refugio hay mucha gente y cuando conseguimos pedir la cena sólo nos ofrecen sopa y queso pues dicen que ya es tarde y no les queda otra cosa; nos resignamos pero alrededor de las 20:30 h cuando la mayoría duerme, a unos guías franceses les ponen cena completa y ni corto ni perezoso hago por entenderme y protesto, consigo una espléndida fuente de arroz con pollo para los dos. Por cierto allí no hay grifos, el agua la venden embotellada a 1000 pts (1.5 l ) o de nieve algo más barata; otros precios son: cena más desayuno 3600 pts; pernocta 2400 pts (1200 pts los federados ) independientemente de que duermas en litera (2 personas en 1.5 plazas ó 3 personas en dos plazas ) o en el suelo del comedor o donde te dejen (nos han dicho, oficiosamente, que una sola noche no se la niegan a nadie ). Nos acostamos a las 21:20 H y después de muchas vueltas y sorbos de agua nos levantamos a la 1:45 H y ambos sin haber pegado ojo (¿nerviosismo?, ¿altitud? ).

El desayuno se sirve a las 2:00 H y nos lo tomamos con calma, preparamos una única mochila y muy abrigados y equipados para la dura nieve, que es lo único que pisaremos hasta la cima, salimos los últimos ¡como siempre! junto con otros cuatro españoles ¡como no! a las 3.25 H. No hace frío pero sabemos que el viento sopla más arriba, sin encordar y muy fuertes vamos adelantando cordadas que forman una impresionante hilera de lucecitas ( los frontales) que serpentean por toda la ladera; llegamos casi sin parar al Refugio Vallot (4362 m ) donde muchos quedan, agotados o aquejados de mal de altura, allí el espectáculo humano es deprimente mientras el amanecer ilumina majestuosamente la sucesión de aristas que nos llevarán a la deseada cumbre, esta visión es sumamente hermosa. Reponemos fuerzas y seguimos, unos 200 m más arriba mi amigo quiere abandonar, el frío se hace notar, sobre todo por el viento en las aristas, pero le animo, ya queda poco. Hacemos cumbre 4 horas después, son las 7:25 H, Manolo el amigo que me inició en el montañismo y yo nos abrazamos, estamos en el Mont Blanc a 4807 m, es el 9 de Julio de 1999 y la temperatura es de -15ºC, hago las fotos de rigor y disfruto 35 minutos de todos los Alpes desde su punto más alto, el día está despejado pero el viento sopla cada vez más fuerte, hay que regresar.

Sechu

 

 

ESPELEOPIRINEOS´99

Domingo catro de Agosto: Val de Otal-Val e Cova de Ordiso – Bujaruelo – Ponte dos Navarros.

Levanámonos as oito e media cunha fermosa maña pirenaica quentada polo sol. Mentres Emilio, Alfonso e Conchi preperaban un forte e sólido almorzo Lourdes e máis eu carburamo-los cascos e preperamo-los equipos de vertical. Máis terde uniuse a nos Elvira. Entre unhas carcaxadas baixamos, xa preparados, á entrada do camping onde nos recollía o taxi.

De camiño o val de Otal, contemplamos o maravilloso canón que erosionou o Río Ara. O taxi deixounos na ponte do val (1600mts.). Despois dun terreo chairo cheo de vacas, dispuxemonos a accensión do Cuello de Tendeñara (2327mts.) observando a Serra de tendeñera, que a componian uns fermosos estractos calcicos e unha rede de galerías, simas, coladas, sifóns,... O chegar o Cuello, tiñamos que coller un sendeiro a nosa man dereita, que non o atopamos. Seguimos de frente pegadiños a parede dun alto. Rodeamo-lo por completo, dando unha bestial volta ata case chegar o Porto de Ordiso (2600mts.). Despois dunha breve comida, chegamos o Val de Ordiso onde tivemos a sorte de contemplar uns seis revecos. Mentres baixabamos polo Val, divisamos numerosos buitres e marmotas. Pasado o Charco de Ordiso, vimos ante nos o Ibón e polo regato que desbordaba que iva a dar a cova. Empezamos a foguear para abaixo ata chegar a cova. Eu estava ansioso por facela pero tiven que oir que entraba demasiada auga e as miñas esperanzas menguaronse. Seguimos monte abaixo para atopar a saida. Primeiro foi Lourdes mentres Ibán e Alfonso foron a ollear nunha bagoada, e eu fun a chamar a Lourdes, cos outros detrás. Olleamos o mapa. E supoñemos que xa nos pasamos a cova e que xa era moi tarde. Tiramos para adiante polo Río de Ordiso, que facia unha espectacular fervenza. Cando chegamos a Bujaruelo fixemos unha chamada ó camping. Despois dunhas cervexas, continuamos hacia Torla cun dolor de xemelos impresionante. Tormentounos. Chegamos o camping as dúas da mañá.

Conclusión: forte entrenamento levando todo-lo material de montaña e dúas cordas de espeleo, unha de 20 e outra de 13mts. máis tres equipos de vertical e sete cascos co seu carbureiro. Foi tal, que nun momento que Emilio e Alfonso levarón a saca de Lourdes, ¡non podian coa saca!

G.E.S. Celtas - A Miñoca Rastreadora.

 

 

PRÓXIMAS ETAPAS DEL ARCO SUR

ETAPA 13: San Martín (1000m)- Sendim (1273m)- Castro (1237m)- Larouco (1528m)- Cota (1382m)- Padornelos- Padroso– Cabeco de Lamas (1278m)- Sabucedo –S. Martín.

ETAPA 14: Vilar (1020m)- Monteagudo (1363m)- Espinhos (1301m)- Cabeco de Lamas (1278m)- Cabeco Alto (1400m)- Maz Pedroso (1322m)- Richao (1401m)- Vilariño- Vilar.

ETAPA 15: Requias ( 850m)- Guntumil- Tourem- Randin- Vilariño- Coto Dorte (1314m)- Serra do Pisco (1355-1385-1344m)- Portela de Pitoens- Alto de Lomba (1341m)- Requias.

Se trata de tres recorridos circulares, de entre 20 y 25 Km. de dificultad media-alta por las sierras limítrofes entre la provincia de Ourense y Portugal.

 

PUERTO SAN GLORIO -PIEDRASLUENGAS

30-31 OCTUBRE- 1 NOVIEMBRE

SALIDA VIERNES 29 OCTUBRE. A LAS 24 H.

DEL CLUB MONTAÑEROS CELTAS

REGRESO LUNES 1 NOVIEMBRE A LAS 22 H.

PRECIO AUTOBÚS: 4000 PTAS.

TRAVESÍA

1ª Jornada: Sábado 30 Octubre:

Pto. San Glorio (1609 m) - Vega Del Naranco (1560 m) - Collado Robadoiro (2090 m) - Tres Provincias (2497 m) - Peña Prieta (2536 m) - Puertos de Riofrio (1750 m) - Vivac. Recorrido: 15 K. / Tiempo a Invertir: 6 H. / Desniveles: +1000 -900 m

2ª Jornada: Domingo 31 de Octubre:

Ptos. de Riofrio - Peña Quebrada (2001 m) - Pumar (2065 m) - Lezna (2206 m) - Bistruey (2001 m) - Maldrigo (1635 m) - Pueblo de Casavegas. (1220 m) - Vivac. Recorrido: 23 K. / Tiempo a Invertir: 8 a 9 H. / Desniveles: +1300 -1800m

3ª Jornada: Lunes 1 de Noviembre:

Casavegas - Las Cuarcas - Puerto de Piedrasluengas (1340m.) Recorrido: 7 K. / Tiempo a Invertir: 3 H. / Desniveles: +300 -200 m

El conjunto del recorrido será de alta dificultad.

Cartografía: Planos E 1/50000 Nº 81 Potes y 82 Tudanca.

CAMPING

Posibilidad de acampar en vega del Naranco, accesible a coches desde Llanavés a 3 k. Se puede utilizar como base de ascensión a pico Coriscao (2234 m), Peña Prieta (2536 m), o cortos y gratificadores paseos por los alrededores.

SIERRA NEVADA GRANADA

MULHACÉN (3482 m) - VELETA (3398 m) -

ALCAZABA (3366 m)

PUENTE DE LA CONSTITUCIÓN 4-8 DICIEMBRE

SALIDA: Del Club Montañeros Celtas Viernes día 3 a las 24 Horas. REGRESO: Miércoles Día 8 a las 22 Horas.

PROGRAMA BÁSICO:

DÍA 4 SÁBADO: Subida a la estación de Pradollano, hasta la Hoya de la Mora (2500 m). Se inicia la marcha junto a los Peñones de San Francisco, en dirección SSE. por Montón de Trigo (2609 m) donde hay un observatorio, posteriormente se pasa junto a un monumento religioso en forma de arco y por una cueva artificial utilizable como refugio, hasta alcanzar el paraje conocido como Posiciones del Veleta (3100 m), buen mirador de los desplomes del Pico Veleta (3298 m), 3ª cumbre de la Península y excepcional mirador.

Descenso a la pista, que seguiremos en dirección E., hasta el Refugio de Rioseco (3040 m), donde completaremos la 1ª jornada.

RECORRIDO: 15 K.

TIEMPO A INVERTIR: 5-6 H.

DESNIVELES: +900 M. Y -350 M

DÍA 5 DOMINGO: Con salida y regreso al refugio, proponemos la visita a la laguna de La Caldera (3030 m), ascensión al Mulhacén (3482 m) por el collado de La Mosca (3128 m), descenso por la cresta meridional hasta el Circo de Siete Lagunas (2900 m), ascensión a La Alcazaba (3366 m) y regreso por la vertiente N.

RECORRIDO: 18K.

TIEMPO A INVERTIR: 8-9 H.

DESNIVELES: 1200 M

DÍA 6 LUNES: Iniciaremos el regreso por la pista ya conocida hasta la desviación al Cerro de los Machos (3327 m), desde el que se desciende directamente al Corral del Veleta y alcanzar el itinerario de subida en las Posiciones del Veleta.

RECORRIDO: 15 K.

TIEMPO A INVERTIR: 4-5 H.

DESNIVELES: +400 M -900 MPosibilidad de acampar en Guéjar-sierra (camping) punto de partida a las fuentes del Genil por la senda de la Estrella y en actividades de un solo día alcanzar la cumbre del Veleta o ir a la Laguna de las Yeguas-Borreguiles.

DÍA 7 MARTES: visita a Granada.

 

EXPOSICIÓN

Del 15 al 29 de Octubre estarán expuestas en el local social las fotos realizadas por los participantes del Curso de Fotografía realizado el pasado mes de Julio.

 

 

 

PRÓXIMAS ACTIVIDADES

NOVIEMBRE

30-31-1 Travesía Alta Montaña ‘Pto. San Glorio- Pto. Piedrasluengas’

7 Marcha de Otoño e Magosto Social: Domaio

14 Bici montaña: Mosteiro de Oseira

DICIEMBRE

Sierra Nevada – Granada



Pulsa en webmaster para comentarios respecto a la página.