Boletín de Octubre de 2000 del

Club Montañeros Celtas


CELTAS EN DOLOMITAS

Una vez finalizado el campamento de verano en Pirineos, un nutrido grupo de socios y simpatizantes nos dirigimos hacia esta espectacular y prestigiosa región de los Alpes, situada en la frontera italo-austríaca.
Montamos el campo base en el Camping Alla Baita, junto al Lago Misurina, a 1750 m de altitud, donde nos reunimos hasta 16 montañeros con representación de los clubs: Montañeros Celtas, Peña Trevinca, Club Montanyenc Barcelonés y Unió Excursionista de Catalunya,
El lugar es precioso, rodeado por las montañas que nos habíamos fijado como objetivo, al Norte los Monte Piano y Monte Piana, escenario de terribles enfrentamientos entre austríacos e italianos en la primera guerra mundial, de la que quedan múltiples vestigios, en forma de trincheras, observatorios, museos, galerías. Una de ellas de hasta 800 m de recorrido; y, sobre todo, senderos de guerra que se han convertido en vías ferratas o “atrezatas”, punto de atracción de montañeros de todo el mundo.
Otra cosa que nos llamó la atención fue la profusión de cementerios de guerra y su perfecto estado de conservación y limpieza: “Recuerdo a las generaciones venideras para  que no caigan en los mismos errores”.
Continuando el giro, siguiendo las agujas del reloj, vemos las impresionantes “Tre Cime di Lavaredo”: Ovest, Grande y Picola, también escenario de grandes batallas, aunque esta vez, de índole montañera, para conseguir su conquista, más al Este el espectacular grupo del Cadini, atravesado por el sendero ferrato Bonacossa. Al Sur, mas allá del Lago Misurina, los grupos del Sorapis y La Marmarole y cerrando el círculo, al Oeste, el Monte Cristallo y la Croda Rossa.
Además de aprovechar el viaje para hacer algo de turismo: Venecia y Cortina D’Ampezzo en Italia y el precioso pueblo austríaco de Lienz, a las puertas del Tirol, también realizamos alguna actividad montañera, que a continuación reseñamos:
Lunes 7 Agosto: Recorrido de los senderos de guerra de los Monte Piana (2324) y Monte Piano (2305), desde el refugio A. Bossi.
Martes 8 Agosto: Ascensión al Monte Paterno (2746), desde el Ref. Auronzo al Ref. Lavaredo, Forcella di Lavaredo, inicio del Sentiero Ferrato, por galerías y cornisas hasta la Forcella del Camoscio (2600), escalada al pico y descenso al Ref. Locatelli por la impresionante Galería Paterna.
Miércoles 9 Agosto: Via Ferrata Marino Bianchi a la Cima di Mezzo (3154) del Grupo del Cristallo: ¡Una gozada! Incluyendo viaje en Seggiovia y Funivia desde el Paso Tre Croci.
Jueves 10 Agosto: Sentiero Alberto Bonacossa, desde el Ref. Auronzo al Ref. Fonda Savio, Forcela del Diavolo, Col Di Varda y Lago Misurina.
Ascensión de la Via Ferrata Merlone a la Cima Cadin del NE. (2790).
Otro grupo se trasladó a la Marmolada a esquiar en glaciar.
Viernes 11 Agosto: Via Ferrata Giovanni Lipella a la Tofana di Rozes (3225), desde el Ref. Dibona por El Castelleto.
Y ya de regreso a Vigo; 2500 Km. a la espera; Visitas rápidas a las inmediaciones del Piz Boé (3152) y a La Marmolada (3350), punto culminante de los Alpes Dolomíticos.

Gran Recorrido


PIC DE MULLERS:  El reto tres mil

Había pasado parte del verano esperando a que llegara el día en que por fin mis huesecillos comprobaran la dureza del suelo pirenaico. Todos los días revisaba la agenda y me cercioraba que la hora de salida eran las doce de la noche, las cero cero del día equis. Por fin me subí al autobús llamado deseo. Poco a poco vi como el verde daba paso a los marrones para volver a ser verde. Carreteras serpenteantes, desafiantes paredes grises, torrentes y un aroma a aventura en el ambiente. No me acuerdo cómo llegué a Benasque, ni cómo monté la tienda. Mi primer recuerdo de mi llegada a Pirineos fue un paseo con terracita incluida por Benasque y la cena viendo los picos distantes y las estrellas.
Amanecía y el día me anunciaba que hoy sería cuando ascendería a mi primer tres mil. Supongo que para muchos de vosotros es algo trivial y que muchos no os acordareis pero supongo que sabréis disculpar y entender que todavía me enorgullezca al pensar en ello.
Tras coger un autobús que conecta los distintos valles, llegamos al Hospital de Benasque cantando lo que sería la banda sonora de mi Campamento de Montaña, Edelweiss. Cada vez que alzaba la vista me acordaba de Sonrisas y Lágrimas y de Heidi, con la que compartí tardes de deberes. Las montañas se alzaban majestuosas, las cumbres heladas te avisaban que no estabas ahí de casualidad, que habías ido a sufrir y entonces cantaba la conocida canción de la serie Fama. Tengo que dejar de ver  la televisión. [Nota del Editor: Desde luego]
La aproximación al Pic de Mullers discurre suave a través de un valle que el invierno tiñe de blanco pero que en pleno verano olía a primavera. Campanillas lilas, arroyos, abetos,  rebecos: esa fue mi bienvenida. Los arroyos venían de lagos diamantinos que reflejaban el intenso azul de un cielo que nunca había visto antes, las paredes rocosas y mis compañeros. El agua deliciosamente fría reconfortaba en un contraste de sol y nieve. El ascenso se hizo suave hasta la cascada del Aigualluts, cuyas aguas desaparecen bajo tus pies tras ser abrazadas por un circo montañoso. A partir de aquí empezaría lo bueno no sin antes soprenderte amplias devesas sembradas de simpáticas vaquitas que coquetamente posaban para la posteridad. Poco a poco el verde pasó a marrón, la desnudez del monte era suave en formas pero fuerte para el novato. Durante dos horas no hice más que subir y buscar hitos para no desviarme del camino de ascenso. Pasar de los hitos te llevaba a algún paso difícil y a tener que deshacer el camino andado. En una parada técnica para recuperar el pulmón que se me había caído pensé que narices hacía yo ahí; que tenía razón mi madre, que romper el cuerpo no eran vacaciones... paparruchas. Cuando llegas a la cima, aunque sea de última te das cuenta por qué has ido, por qué no hacen falta drogas para ser feliz y por qué un bocata te sabe a marisco sin padecer ninguna alucinación. Tuve poco tiempo para comer, todos los montañeros estaban con el postre, pero fue suficiente para iniciar el descenso.
Había que descender a un glaciar [N. del Ed: En realidad era un pequeño nevero] y atravesarlo para coger la vertiente del monte que nos ofreciera una mejor alternativa. Para ello tuve que hacer equilibrios entre rocas, reconozco que no valgo para escaladora pero estoy por asegurar que en otra vida fui cabra porque disfruté. Lo del glaciar ya no me hizo tanta gracia, eso de pisar y que la nieve me recuerde mi sobrepeso y mis pinreles no noten seguridad te genera un poco de inquietud, como cuando subes a una noria, claro que yo no subo a las norias. Ahora sólo bajar, entre rocas al principio y después por laderas de lirios salvajes, orégano, arroyos y cascadas. Hay un paso que discurre a la izquierda de una pequeña cascada: el agua, la exuberante vegetación y la belleza del lugar es capaz de llegar al corazón más embotado.  Desde ahí te acercas sinuosamente al Valle del Viella. De repente aterrizas en un cuento de hadas. Un sendero que zigzaguea entre lirios, iris y amapolas,  riachuelos con remansos cristalinos, mariposas azules, verdes y amarillas que te guían y parecen pequeñas hadas. Esperaba que en cualquier momento un enano de las Montañas del Norte saliera a mi encuentro curioso de tanta actividad. Las fuerzas ya mermaban y pocos caminaban con el garbo inicial. Ya quedaba poco para el fin del viaje que celebramos con un tentempié de felicitación y la promesa de la botella de cava por el primer tres mil. Chin  chin.

Cris


ESPELEONOTICIAS

Como xa vos informamos no anterior boletín, comeza o curso de iniciación. Será en Mondoñedo e en Liñares.

ESPELEOSECCIÓN

O descenso do Cortellas, foi o marco do .... descenso cañóns club, este ano. Tivemos auga por riba, por baixo e polo medio. Xa que o sábado chovía o que quería, e por non tér moi bo sitio para dormir, pensamos saír o domingo pola mañan, as nove, de Vigo. No mosteiro de Melón nos xuntábamos cos colegas que viñan de Quiroga. Non sabíamos se esperar, ou ir para o río antes de que se fixera tarde, pois chovía dabondo. Fumos cara o río, nos preparamos con calma por darlle tempo a que escampara, pero a nosa comunicación foi inversa, pois comenzaba a chover mais. Non había máis tempo que perder. Chegamos ao río enfundados no neopreno e comezamo-lo descenso, a auga do río non estaba moi fría. ¡Lástima de sol! O entorno nos envolvía e xa nos daba igual que chovera. Unha cascada, unha poza, outra, agua por todos lados, ambente feiticero de semioscuridade en pleno día, un caudal algo maior ca vez anterior, e xa cansadiños chegamos as tres e media a Melón. ¿Íamos baixar tamén o de Torneiro? Bueno, xa veromos. Agora imos comer, (houbo que apareceu cunha tortilla recén feita)  aproveitando que non chove, e logo xa decidiremos. Así, despois de xantar, Xabi, Emilio, Coru e Moncho decidiron descender este tamén. As  oito da tarde regresamos as nosas casas, ese día xa non nos duchamos ó chegar.
As xornadas deste mes, de Topo-Fotoespeleoloxía, celebrámolas en Covas, e fixemos prácticas de topo e fotos en Zorra-Despiste e Pala Silverto ¡Xa veremo-los resultados!

Seguimos a contárvo-las aventuras dos nosos amigos: David, Elena, Rebeca, Roberto, Óscar, Daniel, Pablo, ...faltaban algúns dos irmáns e xuntáronselle outros irmáns e tamén os curmáns Joaquín e Adrián. Agora non daban chegado a un acordo. Uns querían ir á praia e outros querían ir ó monte para, coma a outra vez, visitar algunha cova.
Alguén tuvo que pór orde é ocurréuselle a feliz idea de propor un percorrido pola costa peninsular do Morrazo. Así terían mar, area, covas e monte ¿que máis podían pedir?.
Agora debería comezar co relato decindo que colleron o barco a punto de zarpar para darlle un pouco mais de emoción. Mais estes nosos amigos voltáronse cómodos e novamente  acudiron  ós maiores para que os transportaran, non a outra idade, senón a outro lugar.  E aí chega mami, papi, tiita, e curmáns maiores predispostos a cumplirlle-lo gusto.
Xa nos coches: sacos, tendas, esteiras, tortilla, pan, galletas, ... ¡un mundo de cousas! e na noite máxica de San Xoán deciden coller rumbo a un lugar dos tecnicamente correctos para acampar (os demais lugares son politicamente incorrectos según as institucións mais salientables da Península do Morrazo), é dicir, un camping. Alí con día suficiente aínda, por algo é o día máis grande do ano, móntanse as tendas, distribúense as esteiras e mochilas e falan, falan, parece que teñen moito que contar dende a súa última “aventura” ¿que descubrimentos farán esta vez?. Algúns non dan creto a que van visitar covas aquí neste entorno. O marabilloso día soleado comenza a troca-lo azul do ceo por unha tonalidade mais escura e vai acercándose a noite. Un farrapo no chan, entre as tendas, facía as veces de mantel onde había dispostas viandas de tódolos gustos para unha copiosa cea, que boa conta dela deron. Como día excepcional que era houbo un acordo especial para ir a algunha fogueira. E alí mesmo, na esquina de Liméns había unha grande, ¡que chamativo é o lume!. Uns e outros disfrutaban do panorama arredándose un pouco da fogueira según ía ardendo pola calor desprendida. Cos mofletes cada vez máis rubios ía pasando o tempo, a fogueira esmorecía, a hora máxima fixera efecto: algunha persoa  comenzaba a dar voltas darredor da fogueira, e algúns dos nosos amigos imitáronos, pois pensaban que podía ter algún significado, ate algúns daban as voltas trotando. A outros dóuselles por tirar cousas para que arderan. Logo nos contaron que era sal, limón e un “gallumbo” (ou braga) usado para espantar tódolos males(aí queda o apunte etnográfico). Un dos nosos amigos, supomos que con mal nos pés, tamén os quixo espantar, tirando os calcetíns (non sabemos como xustificaría a falta deles ó chegar á casa). Coa ledicia no corpo e trotes pola praia despídense da noite e van dormir.
Foron erguendo, con cara de sono, para almorzar todos xuntos e así comezar a descubrir cousas.  Tiñan mapas, revistas, libros, cámaras de fotos, ... unha chea de cousas, enriba da herba. Discutían para acordar o que ían facer. ¡Por fin, unha luz!: primeiro a Costa da Vela, despois a Cabo Home  e para o domingo quedaría Liméns. Uns en pantalón curto, outros en chanclas, algúns con funda desas azuis de traballo, outros con botas, cada quen un pouco ó seu aire, ¿Cómo ian pór mais roupa ou un calzado máis forte se estaban na praia e quentaba un sol ardente? De toda aquela documentación estarricada na herba quitaran conclusións e acordaran que tanto na Costa da Vela coma en Cabo Home había unhas furnas ¿furnas? ¡pero a eso non viñan!, que non, que son covas feitas pola erosión da agua do mar na rocha da costa ¡Ah! Pois si, Basaduriños era unha delas. Escolleron o camiño que desde a pista que leva a Cabo Home baixa a boca da furna. O camiño rematóu e houbo que tirar monte a través, pés en chanclas, corpos en bañador, pernas en pantalón corto, todo, todo foi probado polos toxos e silvas antes de chegar ás rochas. Oiínse berros de queixa pero ninguén pensou nin dixo de voltar atrás. Anduveron  un pouco polas rochas en dirección a Cabo Home. A marea estaba baixa, un forte cheiro a “mar” enchia ó narís, e deseguida chegaron a unha entrada da furna.
(continuará)
 


AITZGORRI 2000
SIERRA DE ARALAR
MONTAÑA VASCA
6-10 DICIEMBRE

Salida martes a las 24 h.  del auditorio Caixavigo
Regreso domingo a las 22h.
Cartografía: planos e: 1/50000 - 89, 112, 113 y 114.

PROGRAMA BASICO DE ACTIVIDADES:
MIERCOLES DIA 6
Acomodo y desayuno en el albergue de Albeiza (580 m), salida  hacia la Leze, sendero empinado e impresionante, ascenso a peña Olano (1082 m) y a Tres Mugas (1118 m), seguimos a toda cresta hasta el pico de Allarte (1231 m) y descenso a Araia por la fábrica de Ajuria.
El recorrido hasta el albergue totalizará unos 19 km.
JUEVES DIA 7
 Salida a las 9 h. en bus hasta el puerto de Otzaurte.
 Para este día esta prevista la ascensión al Aitxurri, que con sus1551 m., es el techo de Guipúzcoa. Para ello vamos a seguir el siguiente itinerario:
 Desde Otzaurte (650 m) pista hasta las inmediaciones del refugio de San Adrián (900 m) por el túnel natural de s. Adrián (1025 m) y dura cuesta hasta la cumbre del Aitzgorri (1528 m), cresteo hasta el Aitxurri (1551 m), al que hay que subir con atención, el descenso por el mismo itinerario hasta encontrar las marcas del GR-25 que por el collado de Pagomakor nos llevará hasta Zumarraundi, Araia y Albeniz.
 El recorrido total es de unos 27 km.
VIERNES DIA 8
 Bus a las 9 h. hasta el pueblo de Gainza (380 m), el bus continuará hasta Donostia para visita turística.
 Itinerario por la sierra de Aralar con el siguiente recorrido: Gaintza (380 m), duro ascenso al collado Baratzail (1310 m), un paso delicado en cornisa, ascensión al Irumugarrieta (1431 m), a tres horas de Gaintza, cumbre más alta de Aralar, desde aquí, por extenso lapiaz en forma de meseta alcanzaremos los llanos de Larretxiki (1200 m), otra vez siguiendo las marcas del GR-12 que dejaremos un trecho para ascender al Putxarri (1299 m)  y a continuación, rápido descenso al collado Lizarrusti (600 m).
 Recorrido de 20 km con desniveles importantes.
SABADO DIA 9
 Recorrido de la sierra de Urquilla, el bus nos llevará hasta Zumarraundi (950 m), ascenso a Pagomakor por el GR-25 y a toda cresta ascenso al Asnabarra (1176 m) y Saiturri (1190 m) para descender hasta Elgea, donde nos esperara el bus.
 El recorrido total es de unos 24 km.
DOMINGO DIA 10:
Salida a las 11 h. hacia Vigo.

Precio: 12.000 ptas, incluido autobús y pernocta de 4 noches en refugio con agua caliente, cocina de gas, utensilios y colchonetas.

PLAZO DE INSCRIPCIÓN: Del 14 al 24 de Noviembre. Plazas limitadas a 23 participantes. Teniendo en cuenta que el refugio cuenta con todos los servicios, se ruega optimizar el equipaje por lo escaso del maletero del autobús. En el caso de que no se cubra el 75% de las plazas, la actividad se suspenderá.
 
 



PRÓXIMAS ACTIVIDADES

 NOVIEMBRE

  5 Marcha Otoño: Montes do Invernadoiro
  11-12 Magosto
  12   Bici Montaña: Monte Aloia
  12 Sendeiro do Aloia
  19 Sendeiro Entrerrías: O Viso- Arcade
  25-26  Mar a Mar. Etapa 3: Prao Fito – Piñeiro
  26 Sendeiro Pontes do Lérez: Acibeiro- Folgoso

  DICIEMBRE

  3 Sendeiro Circular de Priegue
  6-10 Aitzgorri (Montaña Vasca)
  10 Sendeiro do Aloia.
 
 



Para comunicarse con el club, la dirección es m_celtas@yahoo.com.

Modifiqué esta página por última vez en Octubre de 2000.


Pulsa en webmaster para comentarios respecto a la página.