CELTAS EN DOLOMITAS
Una vez finalizado el campamento de verano en Pirineos, un nutrido grupo
de socios y simpatizantes nos dirigimos hacia esta espectacular y prestigiosa
región de los Alpes, situada en la frontera italo-austríaca.
Montamos el campo base en el Camping Alla Baita, junto al Lago Misurina,
a 1750 m de altitud, donde nos reunimos hasta 16 montañeros con
representación de los clubs: Montañeros Celtas, Peña
Trevinca, Club Montanyenc Barcelonés y Unió Excursionista
de Catalunya,
El lugar es precioso, rodeado por las montañas que nos habíamos
fijado como objetivo, al Norte los Monte Piano y Monte Piana, escenario
de terribles enfrentamientos entre austríacos e italianos en la
primera guerra mundial, de la que quedan múltiples vestigios, en
forma de trincheras, observatorios, museos, galerías. Una de ellas
de hasta 800 m de recorrido; y, sobre todo, senderos de guerra que se han
convertido en vías ferratas o “atrezatas”, punto de atracción
de montañeros de todo el mundo.
Otra cosa que nos llamó la atención fue la profusión
de cementerios de guerra y su perfecto estado de conservación y
limpieza: “Recuerdo a las generaciones venideras para que no caigan
en los mismos errores”.
Continuando el giro, siguiendo las agujas del reloj, vemos las impresionantes
“Tre Cime di Lavaredo”: Ovest, Grande y Picola, también escenario
de grandes batallas, aunque esta vez, de índole montañera,
para conseguir su conquista, más al Este el espectacular grupo del
Cadini, atravesado por el sendero ferrato Bonacossa. Al Sur, mas allá
del Lago Misurina, los grupos del Sorapis y La Marmarole y cerrando el
círculo, al Oeste, el Monte Cristallo y la Croda Rossa.
Además de aprovechar el viaje para hacer algo de turismo: Venecia
y Cortina D’Ampezzo en Italia y el precioso pueblo austríaco de
Lienz, a las puertas del Tirol, también realizamos alguna actividad
montañera, que a continuación reseñamos:
Lunes 7 Agosto: Recorrido de los senderos de guerra de los Monte Piana
(2324) y Monte Piano (2305), desde el refugio A. Bossi.
Martes 8 Agosto: Ascensión al Monte Paterno (2746), desde el
Ref. Auronzo al Ref. Lavaredo, Forcella di Lavaredo, inicio del Sentiero
Ferrato, por galerías y cornisas hasta la Forcella del Camoscio
(2600), escalada al pico y descenso al Ref. Locatelli por la impresionante
Galería Paterna.
Miércoles 9 Agosto: Via Ferrata Marino Bianchi a la Cima di
Mezzo (3154) del Grupo del Cristallo: ¡Una gozada! Incluyendo viaje
en Seggiovia y Funivia desde el Paso Tre Croci.
Jueves 10 Agosto: Sentiero Alberto Bonacossa, desde el Ref. Auronzo
al Ref. Fonda Savio, Forcela del Diavolo, Col Di Varda y Lago Misurina.
Ascensión de la Via Ferrata Merlone a la Cima Cadin del NE.
(2790).
Otro grupo se trasladó a la Marmolada a esquiar en glaciar.
Viernes 11 Agosto: Via Ferrata Giovanni Lipella a la Tofana di Rozes
(3225), desde el Ref. Dibona por El Castelleto.
Y ya de regreso a Vigo; 2500 Km. a la espera; Visitas rápidas
a las inmediaciones del Piz Boé (3152) y a La Marmolada (3350),
punto culminante de los Alpes Dolomíticos.
PIC DE MULLERS: El reto tres mil
Había pasado parte del verano esperando a que llegara el día
en que por fin mis huesecillos comprobaran la dureza del suelo pirenaico.
Todos los días revisaba la agenda y me cercioraba que la hora de
salida eran las doce de la noche, las cero cero del día equis. Por
fin me subí al autobús llamado deseo. Poco a poco vi como
el verde daba paso a los marrones para volver a ser verde. Carreteras serpenteantes,
desafiantes paredes grises, torrentes y un aroma a aventura en el ambiente.
No me acuerdo cómo llegué a Benasque, ni cómo monté
la tienda. Mi primer recuerdo de mi llegada a Pirineos fue un paseo con
terracita incluida por Benasque y la cena viendo los picos distantes y
las estrellas.
Amanecía y el día me anunciaba que hoy sería cuando
ascendería a mi primer tres mil. Supongo que para muchos de vosotros
es algo trivial y que muchos no os acordareis pero supongo que sabréis
disculpar y entender que todavía me enorgullezca al pensar en ello.
Tras coger un autobús que conecta los distintos valles, llegamos
al Hospital de Benasque cantando lo que sería la banda sonora de
mi Campamento de Montaña, Edelweiss. Cada vez que alzaba la vista
me acordaba de Sonrisas y Lágrimas y de Heidi, con la que compartí
tardes de deberes. Las montañas se alzaban majestuosas, las cumbres
heladas te avisaban que no estabas ahí de casualidad, que habías
ido a sufrir y entonces cantaba la conocida canción de la serie
Fama. Tengo que dejar de ver la televisión. [Nota del Editor:
Desde luego]
La aproximación al Pic de Mullers discurre suave a través
de un valle que el invierno tiñe de blanco pero que en pleno verano
olía a primavera. Campanillas lilas, arroyos, abetos, rebecos:
esa fue mi bienvenida. Los arroyos venían de lagos diamantinos que
reflejaban el intenso azul de un cielo que nunca había visto antes,
las paredes rocosas y mis compañeros. El agua deliciosamente fría
reconfortaba en un contraste de sol y nieve. El ascenso se hizo suave hasta
la cascada del Aigualluts, cuyas aguas desaparecen bajo tus pies tras ser
abrazadas por un circo montañoso. A partir de aquí empezaría
lo bueno no sin antes soprenderte amplias devesas sembradas de simpáticas
vaquitas que coquetamente posaban para la posteridad. Poco a poco el verde
pasó a marrón, la desnudez del monte era suave en formas
pero fuerte para el novato. Durante dos horas no hice más que subir
y buscar hitos para no desviarme del camino de ascenso. Pasar de los hitos
te llevaba a algún paso difícil y a tener que deshacer el
camino andado. En una parada técnica para recuperar el pulmón
que se me había caído pensé que narices hacía
yo ahí; que tenía razón mi madre, que romper el cuerpo
no eran vacaciones... paparruchas. Cuando llegas a la cima, aunque sea
de última te das cuenta por qué has ido, por qué no
hacen falta drogas para ser feliz y por qué un bocata te sabe a
marisco sin padecer ninguna alucinación. Tuve poco tiempo para comer,
todos los montañeros estaban con el postre, pero fue suficiente
para iniciar el descenso.
Había que descender a un glaciar [N. del Ed: En realidad era
un pequeño nevero] y atravesarlo para coger la vertiente del monte
que nos ofreciera una mejor alternativa. Para ello tuve que hacer equilibrios
entre rocas, reconozco que no valgo para escaladora pero estoy por asegurar
que en otra vida fui cabra porque disfruté. Lo del glaciar ya no
me hizo tanta gracia, eso de pisar y que la nieve me recuerde mi sobrepeso
y mis pinreles no noten seguridad te genera un poco de inquietud, como
cuando subes a una noria, claro que yo no subo a las norias. Ahora sólo
bajar, entre rocas al principio y después por laderas de lirios
salvajes, orégano, arroyos y cascadas. Hay un paso que discurre
a la izquierda de una pequeña cascada: el agua, la exuberante vegetación
y la belleza del lugar es capaz de llegar al corazón más
embotado. Desde ahí te acercas sinuosamente al Valle del Viella.
De repente aterrizas en un cuento de hadas. Un sendero que zigzaguea entre
lirios, iris y amapolas, riachuelos con remansos cristalinos, mariposas
azules, verdes y amarillas que te guían y parecen pequeñas
hadas. Esperaba que en cualquier momento un enano de las Montañas
del Norte saliera a mi encuentro curioso de tanta actividad. Las fuerzas
ya mermaban y pocos caminaban con el garbo inicial. Ya quedaba poco para
el fin del viaje que celebramos con un tentempié de felicitación
y la promesa de la botella de cava por el primer tres mil. Chin chin.
ESPELEONOTICIAS
ESPELEOSECCIÓN
Seguimos a contárvo-las aventuras dos nosos amigos: David, Elena,
Rebeca, Roberto, Óscar, Daniel, Pablo, ...faltaban algúns
dos irmáns e xuntáronselle outros irmáns e tamén
os curmáns Joaquín e Adrián. Agora non daban chegado
a un acordo. Uns querían ir á praia e outros querían
ir ó monte para, coma a outra vez, visitar algunha cova.
Alguén tuvo que pór orde é ocurréuselle
a feliz idea de propor un percorrido pola costa peninsular do Morrazo.
Así terían mar, area, covas e monte ¿que máis
podían pedir?.
Agora debería comezar co relato decindo que colleron o barco
a punto de zarpar para darlle un pouco mais de emoción. Mais estes
nosos amigos voltáronse cómodos e novamente acudiron
ós maiores para que os transportaran, non a outra idade, senón
a outro lugar. E aí chega mami, papi, tiita, e curmáns
maiores predispostos a cumplirlle-lo gusto.
Xa nos coches: sacos, tendas, esteiras, tortilla, pan, galletas, ...
¡un mundo de cousas! e na noite máxica de San Xoán
deciden coller rumbo a un lugar dos tecnicamente correctos para acampar
(os demais lugares son politicamente incorrectos según as institucións
mais salientables da Península do Morrazo), é dicir, un camping.
Alí con día suficiente aínda, por algo é o
día máis grande do ano, móntanse as tendas, distribúense
as esteiras e mochilas e falan, falan, parece que teñen moito que
contar dende a súa última “aventura” ¿que descubrimentos
farán esta vez?. Algúns non dan creto a que van visitar covas
aquí neste entorno. O marabilloso día soleado comenza a troca-lo
azul do ceo por unha tonalidade mais escura e vai acercándose a
noite. Un farrapo no chan, entre as tendas, facía as veces de mantel
onde había dispostas viandas de tódolos gustos para unha
copiosa cea, que boa conta dela deron. Como día excepcional que
era houbo un acordo especial para ir a algunha fogueira. E alí mesmo,
na esquina de Liméns había unha grande, ¡que chamativo
é o lume!. Uns e outros disfrutaban do panorama arredándose
un pouco da fogueira según ía ardendo pola calor desprendida.
Cos mofletes cada vez máis rubios ía pasando o tempo, a fogueira
esmorecía, a hora máxima fixera efecto: algunha persoa
comenzaba a dar voltas darredor da fogueira, e algúns dos nosos
amigos imitáronos, pois pensaban que podía ter algún
significado, ate algúns daban as voltas trotando. A outros dóuselles
por tirar cousas para que arderan. Logo nos contaron que era sal, limón
e un “gallumbo” (ou braga) usado para espantar tódolos males(aí
queda o apunte etnográfico). Un dos nosos amigos, supomos que con
mal nos pés, tamén os quixo espantar, tirando os calcetíns
(non sabemos como xustificaría a falta deles ó chegar á
casa). Coa ledicia no corpo e trotes pola praia despídense da noite
e van dormir.
Foron erguendo, con cara de sono, para almorzar todos xuntos e así
comezar a descubrir cousas. Tiñan mapas, revistas, libros,
cámaras de fotos, ... unha chea de cousas, enriba da herba. Discutían
para acordar o que ían facer. ¡Por fin, unha luz!: primeiro
a Costa da Vela, despois a Cabo Home e para o domingo quedaría
Liméns. Uns en pantalón curto, outros en chanclas, algúns
con funda desas azuis de traballo, outros con botas, cada quen un pouco
ó seu aire, ¿Cómo ian pór mais roupa ou un
calzado máis forte se estaban na praia e quentaba un sol ardente?
De toda aquela documentación estarricada na herba quitaran conclusións
e acordaran que tanto na Costa da Vela coma en Cabo Home había unhas
furnas ¿furnas? ¡pero a eso non viñan!, que non, que
son covas feitas pola erosión da agua do mar na rocha da costa ¡Ah!
Pois si, Basaduriños era unha delas. Escolleron o camiño
que desde a pista que leva a Cabo Home baixa a boca da furna. O camiño
rematóu e houbo que tirar monte a través, pés en chanclas,
corpos en bañador, pernas en pantalón corto, todo, todo foi
probado polos toxos e silvas antes de chegar ás rochas. Oiínse
berros de queixa pero ninguén pensou nin dixo de voltar atrás.
Anduveron un pouco polas rochas en dirección a Cabo Home.
A marea estaba baixa, un forte cheiro a “mar” enchia ó narís,
e deseguida chegaron a unha entrada da furna.
(continuará)
AITZGORRI 2000
SIERRA DE ARALAR
MONTAÑA VASCA
6-10 DICIEMBRE
Salida martes a las 24 h. del auditorio Caixavigo
Regreso domingo a las 22h.
Cartografía: planos e: 1/50000 - 89, 112, 113 y 114.
PROGRAMA BASICO DE ACTIVIDADES:
MIERCOLES DIA 6
Acomodo y desayuno en el albergue de Albeiza (580 m), salida
hacia la Leze, sendero empinado e impresionante, ascenso a peña
Olano (1082 m) y a Tres Mugas (1118 m), seguimos a toda cresta hasta el
pico de Allarte (1231 m) y descenso a Araia por la fábrica de Ajuria.
El recorrido hasta el albergue totalizará unos 19 km.
JUEVES DIA 7
Salida a las 9 h. en bus hasta el puerto de Otzaurte.
Para este día esta prevista la ascensión al Aitxurri,
que con sus1551 m., es el techo de Guipúzcoa. Para ello vamos a
seguir el siguiente itinerario:
Desde Otzaurte (650 m) pista hasta las inmediaciones del refugio
de San Adrián (900 m) por el túnel natural de s. Adrián
(1025 m) y dura cuesta hasta la cumbre del Aitzgorri (1528 m), cresteo
hasta el Aitxurri (1551 m), al que hay que subir con atención, el
descenso por el mismo itinerario hasta encontrar las marcas del GR-25 que
por el collado de Pagomakor nos llevará hasta Zumarraundi, Araia
y Albeniz.
El recorrido total es de unos 27 km.
VIERNES DIA 8
Bus a las 9 h. hasta el pueblo de Gainza (380 m), el bus continuará
hasta Donostia para visita turística.
Itinerario por la sierra de Aralar con el siguiente recorrido:
Gaintza (380 m), duro ascenso al collado Baratzail (1310 m), un paso delicado
en cornisa, ascensión al Irumugarrieta (1431 m), a tres horas de
Gaintza, cumbre más alta de Aralar, desde aquí, por extenso
lapiaz en forma de meseta alcanzaremos los llanos de Larretxiki (1200 m),
otra vez siguiendo las marcas del GR-12 que dejaremos un trecho para ascender
al Putxarri (1299 m) y a continuación, rápido descenso
al collado Lizarrusti (600 m).
Recorrido de 20 km con desniveles importantes.
SABADO DIA 9
Recorrido de la sierra de Urquilla, el bus nos llevará
hasta Zumarraundi (950 m), ascenso a Pagomakor por el GR-25 y a toda cresta
ascenso al Asnabarra (1176 m) y Saiturri (1190 m) para descender hasta
Elgea, donde nos esperara el bus.
El recorrido total es de unos 24 km.
DOMINGO DIA 10:
Salida a las 11 h. hacia Vigo.
Precio: 12.000 ptas, incluido autobús y pernocta de 4 noches en refugio con agua caliente, cocina de gas, utensilios y colchonetas.
PLAZO DE INSCRIPCIÓN: Del 14 al 24 de Noviembre. Plazas limitadas
a 23 participantes. Teniendo en cuenta que el refugio cuenta con todos
los servicios, se ruega optimizar el equipaje por lo escaso del maletero
del autobús. En el caso de que no se cubra el 75% de las plazas,
la actividad se suspenderá.
PRÓXIMAS ACTIVIDADES
NOVIEMBRE
5 Marcha Otoño: Montes do Invernadoiro
11-12 Magosto
12 Bici Montaña: Monte Aloia
12 Sendeiro do Aloia
19 Sendeiro Entrerrías: O Viso- Arcade
25-26 Mar a Mar. Etapa 3: Prao Fito – Piñeiro
26 Sendeiro Pontes do Lérez: Acibeiro- Folgoso
DICIEMBRE
3 Sendeiro Circular de Priegue
6-10 Aitzgorri (Montaña Vasca)
10 Sendeiro do Aloia.