O ano está entrando na súa recta final que anuncia a chegada do inverno. A pel das altas montañas vaise cubrindo dun branco puro, a cor da neve virxe. Será o tempo das botas fortes, polainas, crampóns, piolet, táboas de esquí... o material axeitado para a actividade invernal que cada un vaia desenvolver en función dos seus gustos e capacidade.
Na pasada ponte de Todos os Santos, tivemos a oportunidade de pisar as primeiras neves, foi en Somiedo, unha delicia seguir a pegada de osos e ascender por neve fresca. As pontes, esas milagrosas longas fins de semana, permítennos desprazarnos a zonas máis lonxanas, son unha oportunidade difícil de rexeitar. Na ponte da Constitución o Club ofrece dúas viaxes, para os montañeiros e para os espeleólogos. Para os primeiros á montaña Vasca, con saída o venres 3 de decembro ás once da noite, destino a Egino (Álava), será o seu albergue o aloxamento e punto de partida para as actividades previstas: ascensión ó “Peña Aratz”; ascensión o “Pico Palomares” na serra de Toloño; ascensión ó “Udalatx” nas Peñas del Duranguesado e, na cuarta xornada, un percorrido polo faial de Lekumberri. Visitar o que oculta a superficie da terra é sempre misterioso, e para os espeleólogos unha aventura apaixonante; os membros do GES do Club terán unha boa oportunidade de coñecer covas de Portugal, na saída conxunta que realizarán cos membros do GPS (Grupo Proteçao do Sicó) neses cinco días da ponte.
As condicións da montaña cambian e xa en outubro, na conmemoración do centenario da 1ª ascensión ó Naranjo de Bulnes, as nosas aspiracións de escalalo foron truncadas días antes de partir, polo mal tempo previsto. Foi o anticipo do inverno, no que as paredes se tornan húmidas, a metereoloxía inestable e os días son máis curtos, factores que fan da escalada en rocha unha empresa máis complicada. Pero os escaladores están de fortuna, dende hai anos inventaron os rocódromos, instalacións artificiais que cando están a cuberto permiten seguir coa práctica da escalada aínda que “choiva a mares”, polo que non hai escusa para parar.
Actualmente o trepidante ritmo de vida coas súas obrigas laborais, familiares e sociais non deixan moito tempo libre durante a semana para adestrar nin para reunirse regularmente no club como antano. Unha proposta é facer as dúas cousas a un tempo, xa que no local contamos cun atractivo muro de escalada, aínda que de tamaño modesto, que permite manter a forma física e o nivel técnico se os adestramentos se realizan con certa regularidade, ademais é unha oportunidade de intercambiar experiencias cos compañeiros. Para incentivar o uso do muro (boulder) estamos a organizar un campionato e uns encontros para adestrar.
Deséxovos que gocedes da montaña natural... e se non, cando menos, da artificial.
Sechu

    No próximo mes de febreiro terá lugar os días 11 e 18 a partires das 19.00 h no muro do club o primeiro campionato de escalada para socios e socias de 8 anos de idade en adiante.
Haberá tres categorías masculinas e tres categorías femininas, comprendidas entre 8 e 11 anos; 12 e 14 anos e 15 anos en adiante.
O prazo para anotarse remata o día 4 de febreiro .
Iremos informado en próximos números do boletín,  os demais detalles da competición, así como do regulamento de participación e de puntuación.
Espero que vos animedes a participar, se queredes competir é o momento de comezar a prepararse.
Xa hai socios que están a facelo todos os xoves a partir das 19.00 h no “muro de escalada” do local social.
Manoel Chao

A continuación presentase este novo sistema, co fin de que os socios poidan saber como se calcula a cota final que abonar. Inclúese un exemplo e uns cadros con importes finais segundo o número de socios por conta bancaria.

Cálculo da Cota
1.- Cota Base (CB). Establécese unha cota base sobre a que se calculan todas as Cotas
2.- Tipos de Socio (TS). Clasifícanse os tipos de socio en función da súa idade
3.- Porcentaxe por Tipo de Socio (PTS). Cada TS ten unha porcentaxe determinada sobre a CB
4.- Número de Persoas (NP). É o número de socios da mesma familia ou mesmo domicilio.
5.- Porcentaxe aplicable (PA). É o porcentaxe resultado de multiplicar o PTS polo NP de cada tipo de socio.
6.- Porcentaxe aplicable TOTAL (PAT). É o valor resultado de sumar todos os PA.
     O PAT é a base para obter o importe final das cotas
7.- Importe antes do desconto (Subtotal).- É o importe da cota antes de aplicar o posible desconto.
     SubTotal = PAT x Cota Base (semestre) / 100
8.- Os socios da mesma familia ou domicilio poderán ter un desconto na cota. Aplicación do desconto:
    a) O desconto aplícase só no caso de que o "Porcentaxe aplicable TOTAL" dé un valor maior ou igual a 140 e
        o "Importe Total" páguese a través dunha mesma conta bancaria
    b) % Desconto = PAT / 10
    c) Desconto = % Desconto x Subtotal / 100
    d) O máximo Desconto aplicable será do 40 %
9.- IMPORTE TOTAL. É o importe final da Cota a pagar
     Importe Total = Subtotal - Desconto
 
 

Venres, 26 de novembro    “Escocia”, por Miguel Carrillo Pérez. Proxección dixital. No club ás 20:30 h

Venres,  10 de Nadal “Espazos naturais protexidos de Galicia”, por Nati Vázquez. Programa de actividades da Consellería de Medio Ambiente da Xunta de Galicia. Proxección de diapositivas.
 No club, ás  20.00 h.

Venres,  17 de Nadal Entrega de premios do “III Concurso de Fotografía de Montaña” e homenaxe os Montañeiros Celtas que participaron na 1ª Exploración científico-espeleolóxica da Cova do Rei Cintolo, en agosto de 1954. Na Casa do Libro, ás 19.30 h.

Venres,   17 de Nadal “Festa fin de temporada”. No Club, ás 21.00 h
 

Á avanzada idade de 89 anos finou o pasado día 6 de outubro BERNARDINO REGUEIRO CASASNOVAS, unha das nosas figuras máis veteranas, xa que pertencía ó Club dende o ano 1950.
Distinguido en febreiro de 2000, na compaña da súa esposa Argentina Blanco Puga, coa medalla conmemorativa polos seus cincuenta anos como asociados, Bernardino sen ser montañeiro destacado con grandes ascensións, era habitual participante nas marchas e excursións organizadas pola nosa Entidade e infatigable camiñante polas montañas galegas, das cales era experto coñecedor e moi coidadoso á hora de describir un itinerario que seguir.
Cando a súa idade obrigoulle a retirarse fisicamente da montaña, eran longas as charlas que mantíñamos, el sempre co seu amplo sorriso, lembrando aqueles para algúns de nós xa lonxanos e "heroicos” tempos do montañismo galego.
Nestes momentos, tristes pero coa lembranza de tantas agradables xornadas pasadas na súa compaña, enviamos a súa familia, especialmente a súa esposa Argentina e o seu fillo Pedro, a nosa máis agarimosa aperta.
Chito

Os días 27 e 28 de outubro, o Club Montañeiros Celtas tivo un posto na “Feira Universitúa” que organizou a Universidade de Vigo.
A gran maioría dos postos eran cubertos por ONG, como Médicos del Mundo, asociacións de emigrantes de Brasil, Uruguai, asociacións en defensa dos animais... Nós compartimos o posto co grupo unidade especial de protección anticatástrofe e salvamento.
Nós ambientamos o posto con algunhas fotos (escalada, montañismo) e con algún material de escalada, de esquí, así como unha proxección permanente de fotos de escalada.
A afluencia de xente foi sobre todo pola mañá. Os mozos e mozas que se acercaban ó posto por regra xeral tiñan xa unha idea concreta da actividade que lle podería gustar: escalada, sendeirismo ou montañismo. A verdade é que moitos mozos e mozas viron pedir información e de feito algúns deles se achegaron ó club os días seguintes.
Creo que é un terreo moi interesante para nós que poderíamos coidar. Os organizadores propuxéronnos repetir o ano próximo e participar nunhas xornadas en xuño.
FF

Festa Fin de Temporada

Terminado o Magosto temos que pensar no Nadal. Para a festa de Fin de Tempada, que celebraremos o 17 de Nadal a partir das 21.00 h, estades todos invitados a uns pinchos acompañados das súas bebidas correspondentes, pero todo o que poidan achegar os socios será moi benvido: empanada, tortillas... o que se  vos ocorra, grazas por adiantado.
Espero que non esquezades traer música de voso agrado. Entre todos a ver se reunimos pezas moi variadas para que todos poidamos bailar a gusto e ... non vos marchedes ata probar a queimada. Espero que todo o mundo se atope a gusto e o pase ben.
Conchi aproveitará a festa para dar os premios do Concurso de Montañas de 2ª e 3ª Categoría. Non o esquezades.
 

CAMIÑO DE FISTERRA
2º ETAPA:
NEGREIRA-OLVEIROA
16-17 de outubro

SÁBADO 16
Benvidos os 20 animados participantes desta etapa que será un pouquiño longa (32 km). Saímos ás 17 h do club con ganas de gozar a pesar da tarde gris e chuviosa, que foi empeorando segundo chegabamos ó albergue de Negreira. Puxerámonos en contacto con María Elena, a persoa encargada que se ofrecera para facernos a cea para todos, que consistía en ensalada e paella, (o viño e a sobremesa levabámolo nós). Instalámonos, timbramos a credencial e fomos tomar unha cervexa ata ás 21 h en que quedamos para cear. Puxemos a mesa e saboreamos o menú, que foi abundante (moi boa a paella!). Na sobremesa fixemos unha queimada dirixida por Miguel pai que, aínda que un pouquiño forte non quedou nada, compartímola con cinco peregrinos, tres de Suíza e dous de Euskadi que había no albergue. As risas e os chistes chegaron ata ás 23.30 h

DOMINGO 17
Erguémonos ás 8 h para saír ás 9h. O día amenceu con boa temperatura, pero anunciando chuvias que non tardaron en chegar. O almorzo forte fixémolo ós 8 km, no primeiro bar do camiño, algúns ós 13 km, no segundo bar...¿non si?.
Para a hora de xantar xa fixeramos 22 km. O camiño transcorre entre parte dun antigo camiño real, extensos bosques  moi frondosos, con esa cor ocre que da o outono, e tramos de asfalto que nalgúns momentos se fan pesados. Pasamos por pequenas aldeas moi diseminadas ó longo do camiño. Ás 16 h retomamos a marcha, deixara de chover, pero empezábase a notar o cansazo e as ganas de chegar, de feito levabamos un bo paso xa que ás 18 h chegamos ó coqueto albergue de Olveiroa do que falaremos na seguinte etapa o próximo marzo do 2005.
Ah!! Contamos con dous participantes que apareceron no albergue o domingo pola mañá, Antonio que é de Negreira e Tito que tivo que madrugar para chegar a tempo. Agradecemos o esforzo.
Pasámolo  ben
ELVA

MONTE FARO
24 de outubro

Hoxe 24 de outubro imos visitar a Serra de Faro para alcanzar o punto máis alto da provincia de Pontevedra, Monte Faro, cunha altitude de 1187 metros. Forma parte das serras centro-occidentais que compoñen a dorsal galega, esténdese de norte a sur polos concellos de Chantada e Rodeiro.
Ás 8.15 horas aínda de noite, os 45 participantes saímos de Vigo pola Avda. de Madrid. Ó cabo dunha hora desviámonos pola nacional 120 en dirección a Rivadavia-O Carballiño, atravesamos a aldea de Cea e percorremos os 8 km que nos separan de Oseira, a onde chegamos pasadas ás 10 da mañá para entrar no único bar aberto a tomar un café que nos espertara. A avalancha de persoal foi tal que nos demoramos máis do habitual e ó cabo duns 25 minutos subimos ó bus para dirixirnos cara a Aseperelo, o noso punto de partida. Sobre ás 10.50, con ceo chumbizo e aire fresco, comezamos a camiñar; axiña atopámonos cunha estrada ascendente cunha pendente media dun 9% que supón todo o esforzo dun itinerario cualificado de dificultade media-baixa.  Xa en Ourín recíbennos un grupo de vacas e o dono exclama  ¡como vos ides mollar!. E non estaba errado o home, ó pouco comezou a caer unha chuvisca que iría a máis durante todo o traxecto. Non obstante isto non impediu que puideramos gozar dunhas magníficas vistas. Á hora levabamos andados 3 km, nada, un paseo; subindo a pendente, pasamos por Poza Oiro, seguimos por sendas e pistas ata chegarmos a unha zona aberta entre a Ermita e o propio Alto do Faro. Parada baixo cuberto para tomar a parva mentres o vento aumentaba. Aproveitamos para botar un vistazo á ermida, de escaso valor arquitectónico e ler as cantigas que lle adicou Xoán de Requeixo.
Proseguimos o itinerario por unha pista de terra cara ó cumio do Faro, alí detivémonos pouco tempo, o suficiente para colocarnos no punto xeodésico e realizar as fotos de grupo como lembranza da nosa visita. Seguimos a ruta en descenso dirección sur. Eran ás 13.45 horas, non paraba de chover e o vento era moi forte e o que máis e o que menos tiña os pantalóns empapados. Chegamos a Comida, un letreiro que nos daba a benvida á Ribeira Sacra. Neste punto Miguel, o noso guía, decidiu que dado que non tiñamos onde refuxiarnos o mellor sería regresar directos a Asperelo e buscar un lugar seco onde comer, o que non impediu que ó continuar o sendeiro descubriramos uns fermosos prados cuns cogomelos que dado o seu tamaño non podían ser outras que “lepiotas”. Armados de  bolsas de plásticos algúns lanzáronse a recollelas. O autobús estaba esperando diante dun palco de música, uns decidimos cambiarnos e comer no autobús e outros comer no palco. Sobre ás 15.30 horas partimos cara Oseira. Ó chegar, e para evitar a avalancha da mañá, repartímonos entre os dous bares existentes para tomar algo quente mentres Miguel cambiaba a hora de visita ó mosteiro, programada para as 18.15 h.
Ás 16.30 o grupo iniciamos a visita guiada polo mosteiro cisterciense de OSEIRA (lugar de osos). Para non aburrirvos coa súa descrición, recordarvos que é o maior mosteiro de Galicia e o segundo de España. A súa construción levouse a cabo entre os séculos XII  e XVIII. Destacan ós seus tres claustros: o dos Cabaleiros, o patio dos Medallóns e o dos Pináculos, así como a Sala Capitular. Moi afectado pola desamortización de Mendizábal e o abandono, no 1929 os propios monxes con gran tesón e empeño comezaron a súa restauración, traballo que foi premiado coa concesión en 1989 do premio “Europa Nostra”.
Iniciamos o regreso a Vigo ás 18 horas, pero antes como de costume, realizamos unha parada á altura da Cañiza para degustar un bo xamón.
Para finalizar, agradecer a participación, nada menos que de 45 persoas, moitas delas novos socios. A idea de “sendeiros tranquilos” está dando ós seus froitos.
Concha
 

Este ano o Club organizador, o Clube de Montaña Ribeira Sacra, viuse un pouco desbordado pola cantidade de participantes desta marcha de veteranos. O noso Club foi o máis numeroso en canto a participación.
 A marcha foi circular, saímos de Luintra e rematamos no mesmo lugar.  A marcha  descorreu pola vertente esquerda do Canón do Sil no Concello dos afiadores: Nogueira de Ramuín. O percorrido resultou moi doado o que permitiu ir tranquilamente facendo relacións sociais con uns e outros. A paisaxe tiña zonas de fortes contrastes. Na primeira parte camiñamos xunto a grandes moles de pedra para pasar despois por fragas e soutos. Para min o lugar máis sorprendente foi o pobo de Paradela onde tiñamos ós nosos pés o Canón do Sil e o mosteiro de Sto. Estevo ó cal nos diriximos atopando este totalmente reformado e convertido en Parador despois de moitos anos de desidia. Saímos en grupos de catro. O meu era o número 11. Iamos na primeira parte do percorrido cando  pasaron  por diante de nós tres cativos chamados Irene, África e Daniel que nos saudaron e dicíndonos que eran o grupo 24. Botáronnos un sorriso malicioso e deixáronnos atrás. Foron os primeiros en chegar.
Tivemos un xantar de confraternidade e na clausura a organización obsequiounos cunha tradicional chocolateira de cerámica. Xa non tivemos tempo para máis, despedidas,  apertas e para o bus, por certo ó de sempre ¡Merecemos algo mellor! No bus había dúas zonas ben definidas, os de adiante, todos a durmir, e os de poleiro, moi folloneiros.
P.D.: Os de Montañeiros Celtas estaban en poleiro.

“XXXI  ASAMBLEA y MARCHA NACIONAL
DE MONTAÑEROS VETERANOS”

Cangas de Onís - Cabrales,  9-10 de outubro

Este ano a Marcha Nacional de Veteranos organizouse con motivo da conmemoración do Centenario da 1ª ascensión ó Naranjo de Bulnes e o noso Club quixo estar presente nunha data tan histórica. Organizáronse dous grupos. Un subiu ata a base do Naranjo de Bulnes para tentar escalalo e o outro grupo quedou en Cangas de Onís para asistir ós actos e á Asemblea.
Os actos comezaban ás 5 da tarde e o grupo de “abaixo” aproveitamos a estadía para facer montaña. Unha das mellores cousas desa fin de semana foi o tempo, mentres que en Vigo o temporal arreciaba, nós tivemos un sol espléndido. O noso itinerario foi Cabeza de Pandescura (1000) e dende alí ós lagos de Enol e de a Ercina. Saíndo do “Cámping Picos de Europa”, en Avín, ás 12 h. Dende aquí seguimos un camiño moi pino que nos  levou a unha zona de prados e pastos, unha parte foi un pouco enleada na que  perdemos moito tempo subindo e baixando cancelas, setos e demais impedimentos ata que logramos atopar o antigo camiño. De novo aquí tivemos una liorta, esta vez coas silvas, toxos e cousas polo estilo. O camiño levounos a un alto dende onde divisamos Pandescura que en realidade son tres moles impresionantes. Seguimos subindo e de novo chegamos a un outeiro que caía en vertical. Impresionoume. Pensei que só por aquela visión valía a pena estar alí. Atopamos cabanas de pastores onde comemos. O noso obxectivo Pandeoscura, estaba aínda a unhas tres horas. Queriamos asistir  ós actos polo que iniciamos o regreso. Este foi  aínda máis problemático. Atravesamos varias valgadas nun continuo ascender e descender ata chegar a Avin.
O cámping onde nos aloxabamos estaba a 15 km de Cangas de Onis. Ese día o autobús non podía achegarnos xa que completara as horas de circulación. Menos mal que estaban os coches de Marisa, de Jose Luís Vázquez, de Raúl, de Garrido, de Antón da Ribeira Sacra..., en fin, que os tivemos ó noso dispor tanto o sábado como o domingo. Grazas a eles, facilitaron a organización da xente. Cangas de Onís está moi cambiado, reborda xentío. Os actos estiveron ben organizados, a pesar da multitude. A Asemblea foi das de transición. Despois houbo merenda-cea con moita sidra e moitos “bollos preñados”.
A marcha do domingo foi das que non gustan a ninguén. Eramos uns 1000 participantes. Comezamos no Alto de Ortigueiro. A maior parte do camiño iamos vendo o Naranjo. O pobo de Asiego é o mellor miradoiro do Naranjo de Bulnes. Aquí tíñannos preparado un recibimento festivo. A Françoise e a min invitáronnos a unha sidra pura que é realmente un auténtico manxar. A marcha acabou en Carreña de Cabrales onde se rendeu homenaxe a Pedro Pidal e Gregorio Pérez, primeiros escaladores ó Naranjo de Bulnes. En Poo de Cabrales reunímonos co outro grupo e “para Vigo...... me voy”
Conchi

A viaxe, como é costume, comezou cunha sesión de contorsionismo para intentar durmir un pouco. Tiñamos case 10 horas por diante de autobús. Ás oito da mañá chegamos ó cámping para almorzar e deixar os veteranos, que viñan  facer a súa “marcha”.

Naranjo de Bulnes
( Pico Urriellu,
“el Picu”

Tras o almorzo, o autobús levounos ata Sotres por unha estrada de cabras, o que provocou que algúns chegasen mareados, a punto de vomitar. Alí xa se adiviñaba o que nos esperaba, pois o vento era forte e ameazaba choiva. Comezamos ascendendo por unha pista  forestal ata chegar a Pandébano, o inicio do sendeiro. O vento gañaba intensidade segundo ascendíamos. Carlos, á vez que guía, foinos aconsellando sobre a roupa máis axeitada que debíamos levar en función da climatoloxía e as necesidades de non suar en exceso, non perder calor... etc. No horizonte podíamos ver o mar Cantábrico. Nos derradeiros 500 metros ata o refuxio, o vento impedíanos avanzar e a sarabia feríache a cara coa forza que pegaba. Todo o esforzo mereceu a pena o chegar o pé do Naranjo.
Despois de repoñer forzas no refuxio a idea era facer unha ruta dende alí. Algúns valentes saíron e polo visto (eu non fun) pasárono bastante mal, pois houbo momentos que tiveron que botarse o chan para que o vento non os arrastrase. Maruxa, David e mais eu quedamos no refuxio xogando o “Parxedrez” (taboleiro de parchís, fichas de xadrez e dados de póker), era o que había. O refuxio era un enxame de xente facendo tempo ata a hora de durmir, pois o vento e a choiva non permitían outra cousa. Xosé Carlos e Ana sumáronse ó grupo, viñan facendo travesía dende Fuente De, e polo visto tamén o pasaron bastante mal.
Carlos quedou de madrugar, para en función do tempo decidir o que íamos facer. Pola mañá todo seguía igual, así o mellor era voltar cara a  Bulnes. O regreso era por outro camiño, aínda que o saír do refuxio non tiñamos moi claro cal era ese camiño e ademais parecía perigoso, o que fixo que xurdira unha pequena crise no grupo. Todo se amañou de seguida. Durante un anaco acompañounos un rebeco ollándonos dende o alto das rochas. O derradeiro tramo ata Bulnes era por un canón moi bonito, pero con tramos complicados.
Chegamos a Bulnes arredor das 13:30 horas, e non puidemos parar, o tempo botábase enriba. Maruxa e Marisa debido a problemas físicos baixaron dende aí en funicular despois de pagar 12 €. A baixada dende Bulnes a Poncebos, xa estaba moi transitada por turistas. Chegamos a Poncebos, e sen comer, collemos o bus para xuntarnos cos veteranos (que por certo, comeran moi ben), e dende aí outras 10 horas de contorsionismo ata Vigo.
A pesar do bus, do mal tempo e de non comer estou desexando que chegue outra saída.

Xosé Luis
 

Os pasados días 26 e 27 de setembro varios socios do Club estivemos escalado na zona escola de Quirós (Asturias, concello de Teverga).

ACTIVIDADE XUVENIL DE ESCALADA
XORNADAS DE INICIACIÓN Á ESCALADA
GALIÑEIRO, 11-12 de setembro

Tiñamos todo un reto por diante, levar a cabo as xornadas de escalada sen a batuta do director, ou sexa, sen Manoel Chao, que era o organizador, xa que lesionara o nocello días atrás, precisamente no Galiñeiro. Isto que parecía un problema, non chegou a selo, grazas á inestimable e impagable axuda e adicación de Jaime, Fernando e Carlos, que puxeron todo da súa parte para que a actividade  saíra perfecta.
Chegamos ó refuxio e despois de repartir o material, (comprobamos de novo que  hai poucos voluntarios para subir as cordas), iniciamos a aproximación á base da   “Cornos” servindo perfectamente como quecemento antes de escalar. Pertrechados cada un co seu casco, arnés, mosquetón de seguro e “oito” rapelador, iniciamos as prácticas, escalando a placa e rapelando seguidamente, repetindo a operación varias veces e variando o percorrido pola vía.  Pouco antes do anoitecer baixamos ó refuxio para cear e descansar. Nese momento estaba “só ante o perigo”, Carlos baixara durmir a casa e quedei eu, rodeado de sete perigosos “monstros”. Antes de deitarnos e durmir, si, si durmir, aínda que pareza incrible, nada máis meterse no saco quedaron todos roques debido a toda actividade e ademais de sobremesa despois de cear, fomos ata a Loma do Raposo porque a noite invitaba a camiñar.

Xa botabamos de menos os “churritos” e o chocolate, café ou Cola Cao do Bonilla previos á saía en bici. E aquí estabamos de novo despois das vacacións, dispostos a  suar a camiseta noutra volta.

O quince de agosto foi a data de partida da “III LEVADA” cara ó estado de Colorado nos EEUU, dende Madrid a Denver capital do estado, e ata alí con só con un pequeno problema, causado pola revisión das equipaxes a cargo de policías que parecían xogadores da NBA.
Pero ben,  perdemos o voo, colocámonos na lista de espera do seguinte, e san se acabou, e para facer tempo mandámoslle a primeira comida “made in ...USA.
Chegando a Denver, en medio do desconcerto reinante case que todos os aeroportos, topamos unha cara coñecida que mostraba acenos de preocupación debido a tardanza, era Jose Carlos, amigo que reside en Grand Junction, vila que se atopa practicamente no centro de estado de Colorado.

Escrich, Xaime, Fernando, Pepón e José Carlos,
coa bandeira do Club.

Despois de tres horas en coche, un sandwich e unha cervexa chegamos o que sería o noso campo base das vindeiras dúas semanas.
A nosa intención cando saímos de España, era realizar un pouco de aclimatación nas “Roki Mountains” para partir máis tarde a subir o monte Rainier, unha das ascensión máis clásicas dos Estados Unidos.
Pero xa se sabe, as cousas parecen así pero en realidade son asadas, ademais o bo que teñen as cousas planeadas e que sempre se poden (en xeral rematan por ser así) cambiar. Entre o prezo de coche que deberiamos de alugar, e os 2000 km. de distancia ata Seatle, cidade grunge e supersónica, do estado de Whasington, cerca da que queda o citado monte, optamos por pasar ao Plan B, é dicir, facer ”Fourteeners” (montañas que miden máis de 14.000 pés de altura) e realizar pequenas escaladas no monumental Valei e en Indian Creeck, zona de escalada en fisuras de renome e importancia do mundo mundial.
Así que dito e feito empezamos a subir montes e cristas coma tolos, primeiro en xornadas dun día que podíamos realizar dende a casa de J Carlos, Jeannne e Miguel (J.Carlo´s family) e despois en xornadas nas que xa era necesario durmir no monte; curiosamente, pódese acampar e facer lume en case todos os montes dos EEUU que visitamos, cuestión esta que facilita moito, tanto as ascensión, como as aproximacións ata os picos elixidos.
En total fixemos 6 “fourteeners”, pola seguinte orde:
Sneffels, 14.1450 pés.

Wetterhorn Peak 14.015 pés.

Uncompahgre Peak 14.309 pés.

Mount Eolus Sur  14.083 pés.

Mount Eolus Norte 14.039 pés.

Sunlight Peak 14.059 pés.

Agradable foi tamén, a escalada da torre “Independence” escalada clásica de 5 largos na que se salvan os 200 metros (mais ou menos) desta bonita torre do Monumental Valey.
En Indian Creek escalamos dúas fisuras, con éxito nunha delas e con relativo fracaso noutra moito máis  potente e comprometida, que nos deixou con ganas de repetir a escalada neste mesmo sitio.
Para facer toda esta actividade, desprazámonos en distintos medios de transporte, empezando polo todo terreo, pasando polo coche de San Fernando, para rematar no tren de Durango. Este tren unha reliquia da época da conquista do Oeste e da febre do Ouro, realiza unha viaxe entre Durango e Silverton, en cuxa metade, nun sitio que non existe pero que se chama Needellton, déixate alí tirado, despois de que a súa máquina de vapor te encha de fume e carbón ata os......, e que nos proporcionase unha viaxe, na que miña opinión a mar de divertida.
O tren de Durango, recolleríanos 3 días máis tarde, despois de andar por unha zona de montaña, verdadeiramente impresionante en todos os sentidos tanto montañeiro coma estético, que xunto coa noite que durmimos a ceo raso no deserto de Indian Creek, resultaron experiencias supergratificantes a nivel humano e montañeiro.
Para que non pareza que todo foi andar, subir, trepar e escalar, direivos tamén que aproveitamos o noso tempo para somerxernos nas augas termais de Ourey, para comer pizzas en Lake Citty, para comer carne estilo texano (sobre todo Escrich) e acudir a un bar de Cow-boys en Durango, que constituíu unha experiencia única, case mística que te escarallabas; sempre comendo, con grandes coches, con barrigas grandes, con camións grandes e unhas mochilas ó lombo moito meirandes.

José Carlos Iglesias
é un gran escalador

Verdadeiramente foi unha viaxe da que me atrevería a dicir que cumpriu nun 95% os seus obxectivos, se cadra necesitariamos dunha semaniña máis para poder ir ata o monte Rainier, e gozar dunha semana extra de montaña e experiencias, ademais de compartir co noso amigo Jose Carlos, que gozou tanto da nosa presenza como nós da súa. A próxima volta que nos atopemos con el será para realizar novos rétor e rotas turísticas igual de interesantes e gratificantes.
Xaime
 
 

Este ano decidimos facer unha actividade en setembro, como comezo das actividades e despois das vacacións de verán  (facemos  curso escolar). O lugar elixido foi O Caurel, e para variar e aproveitando o bo tempo decidimos ir ó cámping de Seoane.
A nosa primeira intención era facer dos grupos de actividade, pero como soamente asistiron catro maiores quedamos todos xuntos.
O tempo era tan bo, que despois de montar o campamento e xantar fomos darnos un pequeno baño (realmente mollar os pes) a un regato preto do cámping. A pesar da pouca profundidade, cada un buscou a mellor maneira de calmar a calor. Uns tumbándose na auga, outros mergullando,  mesmo algún tirando o calzado (foi sen intención) a ver se así conseguían mollarse máis.
Despois do baño, fixemos un pequeno paseo ata os secadoiros de castañas (marcha aconsellada pola encargada do cámping). Xogos varios ata a hora da cea, para despois facer a tradicional marcha nocturna. Non podía faltar a contada dunha historia, que esta vez recaeu en Juanjo e que non foi de moito medo.
O domingo fixemos a outra ruta recomendada, dende o cámping ó Castelo de Carbedo (que serviu de refuxio o rei Afonso II o Casto, protexido dos monxes de Samos e perseguido polo seu curmán Aurelio).
De regreso ó cámping, xa non quedaba moito tempo así que recollida do campamento e xantar, para antes de voltar a Vigo proceder á limpeza da zona de acampada.

DEICA A PRÓXIMA ACTIVIDADE.
Monitores da Sección

NOVO RÉCORD DO MUNDO DE PROFUNDIDADE
NA SIMA KRÚBERA-VORONYA (-1823 metros)

Durante o pasado mes de agosto, formei parte dunha expedición que me levou de novo ás lonxanas e furadas montañas do Cáucaso abkhazio, en concreto á Sima Krúbera-Voronya, unha das máis profundas do mundo.

No transcurso da citada expedición, os espeleólogos “de punta”, alcanzaron o novo récord do mundo de profundidade, fixándoo na “esgotadora” cifra de 1823 metros (quen teña subido uns cantos pozos, valorará realmente esta dimensión). Para a consecución de semellante proeza, participamos arredor de 60 espeleólogos, cada un dos cales desempeñamos un cometido: Voronya era como un xigante formigueiro no que a actividade era incesante. Así mesmo, para deixar constancia de tan singular fazaña, dous fotógrafos de National Geographic atrevéronse a cruzar a fronteira entre Rusia e Abkhazia (esta vez, legalmente).

Como adianto dos resultados conseguidos na Sima Krúbera-Voronya, a continuación inclúo o comunicado informativo que mediante conferencia telefónica, Sergio García-Dils, un dos espeleólogos “de punta”,  transmitiu dende o campamento de superficie ó espeleólogo madrileño Luis Javier Le Pera:

“Está tocando á súa fin a expedición Arábika 2004 (Macizo de Arábika-Cáucaso Occidental- República de Abkhazia), organizada pola Asociación Espeleolóxica Ucraína, baixo a dirección de Alexander Klimchuk e Nikolay Solovey, coa participación de espeleólogos de Inglaterra, Francia, España, Ucraína e o patrocinio de National Geographic de Estados Unidos.
O obxectivo principal da expedición foi a prosecución das exploracións no Val de Ortobalagán, centrándose estas na Sima Krúbera-Voronya.
Ó fío das informacións que puideron circular dende xullo sobre a nova profundidade desta sima, hai que aclarar o seguinte:
A nova rama post-sifón descuberta en 2003 foi explorada e topografada dende o sifón de  -1440 metros (S1) ata o novo sifón situado a 1770 metros (S2). O pasado mes de xullo tivo lugar unha expedición de espeleólogos de Moscova sen a autorización da Asociación Espeleolóxica Ucraína que achegou una cota errónea de  -1830 metros para o S2. Esta cota foi estimada cun altímetro, baseándose no esbozo realizado en 2003, que situaba a punta de exploración en 1680 metros. Os datos topográficos revelaron un erro de 51 metros nesta parte, polo que a cota real alcanzada o pasado ano é de 1629 metros en post-sifón, e o erro total da estimación publicada en xullo é de 60 metros.
Na presente expedición realizouse o mergullo do S2 onde o mergullador ucraíno G. Samokhin alcanzou unha profundidade de 10 metros tras un percorrido de 17 metros, polo que a cota final desta rama queda establecida en 1780 metros. Nesta mesma rama post-sifón foi descuberta xunto ó vivac de 1737 metros unha nova vía independente, pola que se puido acceder a un potente colector fósil. Nesta nova vía o pasado 25 de agosto ás 3:00 da  mañá o equipo de punta composto por: G. Samokhin, D. Kurtá, D. Fedotov, Yu. Timoshevskaja (todos eles de Ucraína), B. Tourte (Francia) y S. García-Dils (España), establecía o novo récord mundial de profundidade en 1823 metros no sifón (S3) no que desemboca a galería. Esta nova vía da sima presenta novos interrogantes e prometedoras perspectivas para as próximas exploracións”.

Ira e Pilar (a esquerda) tras un duro día a -500 m

A información aquí amosada será debidamente ampliada pola nota de prensa oficial publicada en primicia mundial por National Geographic... e en primicia galega pola que escribe estas liñas. Así que proximamente os narrarei as miñas aventuras espeleolóxicas rodeada de ucraínos (¡ata aprendín a dicir “libre” en ruso!)  na sima máis profunda (e tamén unha das máis frías) do mundo nunha expedición o máis puro estilo soviético.

Pilar Orche,
que xa é un pouquiño menos “sub-virulillas”
 

Xornadas técnicas de prevención de accidentes en canóns
A fin de semana do 18-19 de setembro a FGE/EGE organizou unhas xornadas técnicas de prevención de accidentes en canóns. Tivo lugar en Mondoñedo e foron impartidas polos nosos compañeiros Jesús e Javi, ademais doutra xente do cadro docente da EGE (Nacho e Dequiz). Alí fomos Mónica Martínez, Conchi Núñez, Alberto Fontenla e Carolina Rodríguez.
O sábado foi día de charlas teóricas que impartiu Jesús, tocando temas sobre preparación, meteoroloxía, material básico, técnicas de progresión e instalación e tamén de socorro e autosocorro. Foi unha tarde longa na que algúns refrescaron coñecementos e outros os aprenderon.
Despois, cea e charla cos que nos quedamos no refuxio, que por certo, éramos ben poucos (o maioría da xente foi cear ó bar).
O domingo foi día de poñer en práctica todo o visto na tarde do día anterior: nós desembragables, prácticas con distintos descensores, nós de bloqueo, técnicas de fortuna, socorro, ...e un monte de cousas que haberá que seguir practicando para non esquecelas.
Paramos a xantar xa tarde (parecía que a xente non quería deixalo) e despois de recoller as cousas no refuxio, voltamos para Vigo.

Pala Bonita
Á mañá, medio durmidos por ir ó instituto toda a semana, quedamos para marchar, collemos os coches e alá fomos.
Cando chegamos a Cobas todos fomos á vía do tren (case pasamos a fin de semana alí) a poñer moedas. Comemos a espeleocomida e preparámonos para ir ás Médulas. Unha paisaxe fermosísima pero non puidemos entrar na mina porque había que pagar e non quixemos. Demos un par de voltas; metémonos Óscar, Bea, Marta e Miguel unha enchenta de moras que non sei como non collemos unha cagarría. De volta no refuxio, mentres facían a cea, Óscar, Bea, Marta, Miguel, Tere e André fomos coller “moras”. Tamén como era tempo de vendima caeron algunhas uvas, e noces. Logo ceamos e fomos para os sacos aínda que non durmimos nun bo anaco.
Ó día seguinte, para dar coa cova tiñamos que facer unha boa camiñada. Picámonos coas silvas e iso que Miliño nos abría o camiño ¡ con pantalón curto!. Pero a dor pagou a pena, unha cova moi bonita, grande, e chea de morcegos, situada nun bosque de aciñeiras que nunca vira igual. Xa de volta e medio tristes, fomos comer a espeleocomida e recoller as cousas para volver, paramos a tomar algo e chegamos a Vigo ás nove da noite. Vimos os morcegos: Bea, Tere, Miguel, André, Antón, Marta, Óscar, Miliño, Chus e Camilo.
Exploración Sima FB-12
O pasado día 17 de setembro, Daniel emigrou cara ás lonxanas terras cántabras, concretamente, no macizo do Mortillano, para colaborar na exploración de dita sima, xunto á xente da Agrupación Espeleológica Ramaliega, e outros espeleólogos de Soria e Castro Urdiales.
Despois de descender a sima, cun gran pozo, fai equipo con Gelo e Cristóbal e diríxense pola gran galería de bloques, en dirección oeste. Alí dan por pechada a punta e topografían unha pequena gateira.

25- 26 de setembro. Práctica  de  socorro
Esta práctica fíxose en Mondoñedo, en canóns, a ela asistiron Xabier e Daniel, onde se fixo un simulacro de rescate de ferido en canóns.
2 de outubro. Curso Federación Portuguesa Espeleoloxía
Por invitación expresa de Hernani, colega do GPS de Portugal, para participar no curso de Nivel 7 que daban a través da súa federación,  desprazámonos Lourdes, Carolina e Emilio para impartir unhas nocións básicas sobre o descenso de canóns, disciplina que non teñen incluída de momento na Federación Portuguesa, e dado que nos os invitáramos para o noso campamento social o ano pasado, asistindo un nutrido grupo de espeleólogos do GPS, consideraron que estaría ben que os asistentes a este curso tivesen en conta esta nova disciplina para eles. Foi todo un pracer compartir con eles unhas horas. Primeiro unha mínima charla sobre o material que se utiliza, logo prácticas xa de campo, repasando os nós máis utilizados e dispoñendo unha pequena instalación de dúas vías para que puideran practicar as técnicas que se empregan para descender canóns. Este curso foi impartido nas instalacións do centro de interpretación que teñen en Valverde, no Parque Natural das Serras de Aire e Candeeiros.
9-12 de outubro. Valporquero
A materia pendente este ano era a travesía de Sil de Perlas-Cuevona, no sistema de Valporquero. Quedara sen facer no campamento infantil-xuvenil 50 aniversario e como que o sabor de boca era amargo para os máis novos, daquela por mor da moita auga, e agora se ía facer con moi pouca auga. Saímos de Vigo o sábado de mañá, recollemos a Daniel en León e seguimos a Vegacervera onde acampamos no cámping. Chovía en Vigo e seguía chovendo en Vegacervera. O bosque de faias que percorre toda a ladeira exterior da travesía Sil-Cuevona estaba outonal e fermoso. O sábado de tarde un grupo vai facer a travesía e outro vai a Lendreras. Os da travesía saen tarde, un pouco máis tarde do previsto. Segue chovendo. O domingo, dadas as circunstancias, houbo descanso pola mañá, pola tarde algúns volven a Vigo porque traballan ou teñen clase o luns. Os demais van dar un paseo a Cármenes e  ver fósiles. O luns vanse facer os primeiros pozos secos de Sil de Perlas. Despois de buscar infrutuosamente o pozo do Inferno, saímos con noite pecha e chuvia mais tiñamos a cea quente esperando. Fixeron  a travesía: Alberto, Guille, Victor, Óscar, Conchi, Carol, Emilio, Daniel e Gelo, foron a Lendreras: Lourdes, Miguel, Tere, Bea e Marta. Os pozos de Sil: Daniel, Lourdes, Miliño, Guille, Victor e Marta. Voltamos a Vigo, a última tanda, despois de agardar ata o último momento esperando que secaran as tendas, o martes de tarde, chegando ás nove  da noite.

16-17 de outubro. Boucelo ou Cortiñas /Vallina (Cantabria)

Boucelo ou Cortiñas
Haberá que pórse de acordo para chamarlle dunha maneira ou doutra porque os dous nomes soan cansino. Foi coma un raio. Decisión. Imos comezar a topografía e de paso levamos a Alex que xa hai un mes que espera para adestrarse. Saímos de Vigo ás  nove da mañá dereitiños cara á cova de Boucelo, preparámonos e visitámola, mostrándolle as galerías máis significativas a Alex. De cara para a saída comezamos  a topografía. Xa hai 120m. A próxima vez sairán outros tantos polo menos. Saímos de tardiña e retornamos a Vigo. Nesta escapada participou Alex, Bea, Pilar, Carol e Lourdes.

Travesía de La Vallina
O día 16 de outubro, Daniel prosegue as súas andainas por terras ramaliegas, xunto con outros colegas da zona. Ese día, pola forte chuvia, realizaron a travesía de La Vallina 1 - La Vallina 2. Esta rápida e sinxela travesía conta cunha serie de galerías e pozos, un tanto liosos, acompañados dun paso no que é preciso achicar auga cuns cubos.
En seguida chegan á zona de Unión, onde xantan e baixan ó río, que sifona completamente a galería. Un tanto mollados, saen da cova, mentres chuvia e vento non dan tregua.
30 de outubro - 1 de novembro. V Campamento Galego Extraterritorial /Garma/Caballos-Canal

V Campamento Galego Extraterritorial
De novo o ECA encargouse de organizar este campamento. Outra localización,  Cangas de Onís, á sombra dos grandiosos Picos de Europa e no cámping que leva o mesmo nome no núcleo de Avín. Despois dunha pequena odisea coa carga e cos coches, ou nos faltaba espazo ou nos sobraban cousas,  saímos o sábado de mañá. Chovía como para facer cambiar a idea e voltar para casa. Chegamos ó cámping ás catro da tarde. Montamos tendas, os únicos que o fixemos, mentres os demais participantes se aloxaron en bungalows, e preparamos unha actividade sinxela para esa tarde. A cova de Alda, foi a elixida, unha grande sala con moitas formacións e percorrido doado á que accedemos á tardiña para saír xa de noite. De volta no campamento, preparamos a cea e departimos conversa con participantes doutros clubs. O domingo dividiuse o grupo, uns ían dar unha camiñada ó miradoiro de Ordiales e outros a cova do Freixo, no núcleo de Mazuco. A camiñada estivo marcada pola tormenta de sarabia e a brétema. A actividade en cavidade desenvolveuse ó longo do día, con calma e percorrendo toda a cavidade agás os tres últimos pozos. Primeiro descendeuse á Galería Principal, de grandes salas con fermosas formacións para logo retornar á cabeceira dos pozos e descender os primeiros. Ás nove e media tiñamos a cea no cámping, un pouco descontrolados por mor do cambio de hora. Sobrábanos unha hora, algo ó que non estamos afeitos. Pola noite choveu ate cansar, ben non cansou, porque seguiu chovendo toda a mañá. A tormenta de raios, tronos, pedra e chuvia (había moitos anos que non colliamos unha así) fixo que os que durmían baixo teito ríxido levantaran por ver se necesitabamos algo, nas tendas ás veces era enxordecedor, mais ... ninguén marchou da tenda. Recollemos baixo a chuvia e tornamos a Vigo, chegando ás once da noite, un pouco máis tarde do previsto. Mollámonos: Carolina, Pablo, Óscar, Miguel, Laura, Alberto, Emilio, Miliño, Lourdes, Escrich, Ana e Pedro. O total de participantes no campamento foi trinta e catro, dos clubs: Aradelas, Ártabros, Irmandiños, Lugo, Brigantium e Celtas. O premio das fotos foi para Andión de Irmandiños e Bea do Eca. Houbo camisetas para todos os participantes no concurso de fotos.

Exploración en Garma Ciega
Do 30 de outubro ó 1 de novembro, Daniel volta coa Agrupación Espeleológica Ramaliega, e con espeleólogos de Pamplona, Madrid e Portugalete ó macizo do Mortillano (Cantabria).
Durante estes días o grupo vivaquea nesta cavidade, de xa 43 km, durante dous días, para proseguir coa exploración. Destas labouras de exploración, Daniel fai grupo con Belén explorando un sector, que queda pendente.
Cando o batallón se dispón a saír ás 9h do día 1, o río ía tan cargado polas fortes chuvias, que impedía a saída. Así que, volta ó saco. Despois de 6h o grupo intenta saír, pero o curso activo segue moi alto, así que terán que esperar ás dúas da mañá do día 2, a que descenda o nivel do río. Saen ás 6h da mañá, deixando atrás material e sacas.

Caballos-Canal
Preparados para afrontar toda a travesía coa incerteza do nivel da auga e con material de sobra en previsión para facer outras cavidades se esta non se podía, saíron Xabier dende Madrid, e dende Vigo: Mónica, Israel e Emilio e Yoli do Arcoia. O sábado verificaron o nivel de auga por Valle e logo decídense a facer a travesía ó día seguinte. Determinadas circunstancias fan que en vez de continuar a Valle saian pola Canal. Outra vez será.
A Sección

Espeleonovas

>> Atención: saída internacional, do 4 ao 8 de decembro Espeleoloxía en Portugal. Para participar hai que ter a licenza adecuada (ou sacar suplemento). Inscrición con tempo suficiente pois hai que mandar á FGE a lista de participantes con varios días de antelación.

>> 13-14  novembro: Topografando Cortiñas.

>> 27-28  novembro: Saída xuvenil, conxunta “espeleo-bici”

>> 4-8  decembro: Espeleoloxía en Portugal
 
 

VINDEIRAS ACTIVIDADES

NOV
 19 Local Social Proxección dixital: "Imaxes de Indochina" S. Actividades Sociais
 20-21 Degrada Campamento Infantil de Inverno. Ancares. S. Infantil-Xuvenil
 20-21 Cobas Curso de Iniciación á Espeleoloxía (2ª Parte) E.G.E.
 21 Caminha - Ponte Lima Trilhos Lusos: Serra de Arga S.D. Sendeirismo
 26 Local Social Proxección dixital: "Escocia" S. Actividades Sociais
 27-28 Cobas Actividade xuvenil conxunta de bici e covas. SS.DD. Espeleoloxía - Bici
 
DEC
 4-5-6-7-8 Egino (Álava) Montaña Vasca S.D. Montañismo
 4-5-6-7-8 Portugal Serra de A Rábida S.D. Espeleoloxía
 10 Local Social Proxección: “Espacios Naturais Protexidos de Galicia” S. Cultura e M.A.
 12 Caminha  Trilhos Lusos S.D. Sendeirismo
 17 Casa do Libro III Concurso Foto: Entrega de premios e Homenaxe S. Cultura e M.A.
 17 Local Social Festa Fin Temporada  S. Actividades Sociais
 

Edita: Club Montañeiros Celtas.
Dirección, maquetación e montaxe: José López Pérez “Sechu”.
Normalización lingüística: Servizo Normalización Lingüística, Concello de Vigo
Colaboran neste número:  Manoel Chao, Constancio Veiga, Françoise Fauré, Elvira Álvarez, Conchi Gilino, Conchi Barciela, José Luis Fernández Álvarez,
Francisco Escrich, Jaime Figueroa, Juanjo Vázquez, Paula Baña, Pilar Orche, Lourdes Castiñeira, Emilio Ballesteros, Carolina Rodríguez Domingo,
Alberto Fontela, Bea Couñago, Daniel Ballesteros.

Club Montañeiros Celtas non comparte, necesariamente, as opinións dos seus colaboradores.
 Imprime: Copy Camelias. Depósito Legal: VG:40-1998.
Impreso en papel reciclado
 

Para comunicarse có club, a dirección é info@celtas.net.

Modifiquei esta páxina por última vez en novembro de 2004.