A Escalada
Dende o noso Club queremos fomentar a escalada, unha fascinante actividade deportiva que abrangue diversas tendencias: escalada deportiva, libre, artificial e o alpinismo, pódese practicar en paredes naturais de vías cortas ou de varios longos, en roca ou en xeo, en bloques, en rocódromos... todo un mundo de posibilidades.

Queremos que a escalada recobre a importancia que tivo antano no Club, entón é preciso o seu fomento e o impulso á xuventude -para que chegue o tan desexado relevo xeracional-, para elo temos construído un muro de escalada no local social (xaneiro 2004), organizamos o I Campionato Social de Escalada (febreiro 2005), estamos a terminar de rehabilitar o noso Refuxio do Galiñeiro para que sexa outra vez punto de encontro dos escaladores nesta mítica zona de escalada, organizamos anualmente Xornadas de Iniciación á Escalada en rocha (maio 2005, este ano inclúen charlas técnicas) e estamos empeñados en facer que funcione e mellore o rocódromo municipal de Vigo (en trámites), ademais organizamos o Campionato Galego de Escalada de Base (4 de xuño 2005) e queremos comprometer aos máis experimentados en dedicar unha fin de semana a compartir as súas vivencias cos xuvenís do Club no desenvolvemento dunha actividade ao aire libre (xa aceptaron Manuel González -profesor EGAM- e Chus Lago).
O Club fomenta, pero a labor formativa corresponde ás escolas das federacións -EGAM e EEAM- por iso o Club recomenda estar federado e participar nos cursos destas escolas onde os seus membros son os máis cualificados para impartir unha serie de técnicas imprescindibles para practicar a escalada con total seguridade (o Club subvenciona os cursos realizados polos seus socios federados, chegando a axuda ao 40 % no caso dos menores de idade).
Goza da escalada! O Club apóiate!
 

Campionato Galego de Escalada de Base
 A FGM, en colaboración con diversos clubs, organiza o Campionato Galego de Escalada 2005, que conta en principio con 5 probas. Club Montañeiros Celtas será quen organice a proba infantil-xuvenil, que demos en chamar “Campionato Galego de Escalada de Base”. Esta proba celebrarase en Vigo, no rocódromo municipal (Pista vermella do Pavillón das Travesas) o sábado 4 de xuño a partir das 16.00 h (hora de inicio da competición).
Está dirixida a rapaces e rapazas menores de idade e está dividida en dúas franxas de idade: ata 11 anos e de 12 a 17 anos. Os nenos e nenas que non teñan cumpridos os doce anos poden participar sen necesidade de pertencer a ningún Club nin de estar federados, xa que será unha proba non competitiva que ten a finalidade de fomentar a escalada entre os máis novos, con escaladas sinxelas e xogos. O resto de mozos e mozas que non teñan cumpridos os 18 anos, deben estar federados e competirán nesta proba de escalada deportiva, con premios. Asistirá un membro do Centro Galego de Tecnificación de Escalada Deportiva, para coñecer aos participantes e o seu nivel, de cara a posibles incorporacións.
Para participar é preciso inscribirse (gratuíto), rematando o prazo o 1 de xuño.

"Ola amiguiños, este é un Campionato para nós. Se tes menos de 18 anos ven a participar, PASARÉMOLO BEN !"
Sechu

INFORMACIÓN XERAL DO CLUB

 REUNIÓNS CON REPRESENTANTES DAS INSTITUCIÓNS PÚBLICAS

Nos últimos doce meses establecemos unha rolda de contactos con diversos responsables das institucións públicas, a nivel local, provincial e autonómico. A nosa intención nas entrevistas mantidas, foi dar a coñecer o noso Club, a súa importancia, dimensión e experiencia, informar das actividades que desenvolve e os servicios que ofrece, así como presentar proxectos e obxectivos. Estas foron as entrevistas, por orde cronolóxico:
? Deputación de Pontevedra, 19 de abril de 2004. Dna. Teresa Pedrosa (Deputada provincial, Área de Deportes) co Presidente do Club.
? Deputación de Pontevedra, 27 de abril de 2004. D. José Juan Durán (Deputado provincial, Área de Cultura) co Presidente do Club.
? Concello de Vigo, 7 de xullo de 2004. Dna. Lucía Molares (Concelleira de Deportes e Participación Cidadá) co Presidente do Club.
? Xunta de Galicia, 21 de xullo de 2004. D. José Ramón Lete Lasa (Director Xeral para o Deporte) co Presidente, Vicepresidente e Tesoureira do Club.
? Concello de Vigo, 15 de febreiro de 2005. D. Ignacio López-Chaves (Concelleiro de Cultura, Festas, Educación e Benestar Social) co Presidente do Club.
? Concello de Vigo, 10 de marzo de 2005. Dna. Corina Porro (Alcaldesa) co Presidente, Vicepresidente, Tesoureira e as Vogais de Montaña, de Espeleoloxía e de Cultura e Medio Ambiente, do Club.

Como peche deste ciclo de contactos, fomos recibidos no Concello de Vigo pola Alcaldesa da nosa cidade o pasado 10 de marzo.

PEGATINAS

Unha forma de difundir
O noso Club e coa distribución de pegatinas. Os socios poden poñelas en diversos soportes: carpetas, etc. Con este boletín enviamos unha pegatina de calidade, realizada en vinilo. É o mesmo deseño que a de fai aproximadamente un ano, pero aquela era en papel, polo que esta durará máis. No Club tamén se pode solicitar o outro modelo, do mesmo deseño pero destinado aos cristais do coche. Presume de Club
¡pon a pegatina!

NOVAS

CHUS LAGO
designada Mellor Deportista 2004
de Vigo e de Galicia

O día 15 de febreiro en Santiago, a Dirección Xeral para o Deporte da Xunta de Galicia fallou os Premios Galicia Deporte 2004. Entre os premiados destacou Chus Lago como Mellor Deportista feminina do ano e David Cal como Mellor Deportista masculino, dobre medallista olímpico en Atenas.
.
Chus Lago, que completou durante o pasado ano o “Leopardo das neves” e alcanzou en solitario o pico máis alto da Antártida, e Sebastián Rodríguez “Chano”, que logrou tres ouros e un bronce nos Xogos Paraolímpicos de Atenas 2004, foron elixidos como os mellores deportistas da comarca de Vigo en 2004, no transcurso da sexta edición da Gala do Deporte de Vigo organizada e patrocinada polo Concello, Caixanova e Faro de Vigo, que se celebrou no Centro Cultural da cidade o 1 de abril. A festa, que congregou no recinto de Caixanova a numerosas personaxes do ámbito político, cultural, e sobre todo, deportivo, estivo presidida pola alcaldesa de Vigo, Corina Porro, e tivo como grandes protagonistas aos mellores de cada unha das 53 modalidades deportivas que recibiron o seu premio.

eeAm
“Escuela de Formación continua”

Temos recibido no Club o catálogo coas novas actividades da Escuela Española de Alta Montaña (EEAM) para este ano 2005.
A Escola Española de Alta Montaña, que comezou a funcionar nos anos 50, leva décadas formando a especialistas, técnicos e deportistas nas técnicas e habilidades deportivas de montaña actualizadas que constitúen a elite do ensino e o deporte de alto nivel.
O programa da eeAm de actividades formativas dirixido a deportistas xa iniciados ofrece a posibilidade de chegar aos coñecementos necesarios para alcanzar os obxectivos máis difíciles e máis esixentes, nun ambiente agradable que che permita gozar da experiencia.

Curso de xuíz-árbitro
de Carreiras de Montaña

Este ano a FGM ten previsto realizar unha carreira de montaña, que será punto de partida para que no futuro próximo poidamos realizar unha “Copa de carreiras de montaña”.
Para a realización destes eventos e para que os mesmos teñan a maior seriedade posible, a FGM precisa dunha serie de xuíces-árbitros de carreiras de montaña, e por iso está a preparar un curso impartido pola E.A.A.M. para titular a ditas persoas. O curso faríase en tres días -venres, sábado e domingo- en Vigo, e xa esta aberta unha inscrición previa para aqueles que estean interesados neste tema.

Relevo na presidencia de Clubs

Neste ano, dous grandes Clubs de Galicia cambiaron de presidente, na Coruña a Sociedade de Montaña Ártabros ten agora por Presidenta a Marta Trueba, e en Vigo, Ramón Varela Nogueiras é o novo Presidente do Club Peña Trevinca Montañeros de Galicia. Sabedores da súa ilusión e ganas de traballar, dende estas páxinas desexámoslles sorte nesta aventura. Tamén queremos felicitar aos seus predecesores, Juan Matas e Alberto Canle respectivamente, pola súa dedicación e compromiso durante os anos que foron presidentes.

AXENDA.

 Venres, 6 maio “Alto Campoo”, pola Sección de Montaña. Proxección dixital. No Club ás 20.30 horas.

Venres, 13 maio “Travesías e ascensións en Picos de Europa” por Martín García Pérez. Proxección diapositivas. No Club ás 20.30 horas.

Venres, 20 maio “Festa de Primavera”, pola Sección de Actividades Sociais. No Club a partires das 20.30 horas.

Venres, 27 maio “Iniciación ás Carreiras de Orientación”, por Ángel Braña Santos (Vogal da Sección de Orientación). Presentación da Sección, charla e proxección. No Club ás 20.30 horas.

Venres, 3 xuño “Clausura XXXVIII Operación Benxamín”, pola Sección Infantil-Xuvenil. Proxección de diapositivas do curso e entrega de agasallos. No Centro Cultural Caixanova, rúa Policarpo Sanz, 13, ás 20.00 h.

Venres, 10 xuño “I Feira do Material de Montaña Usado”. No Club a partires das 19.00 horas.

ACTIVIDADES SOCIAIS

FESTA PRIMAVERA

Lembrade que con ocasión da Festa de Primavera, o venres 20 de maio, o Club invita a “sangría” pero contamos coa participación dos socios para que traian algo de picar e... música a gusto de todos. Graciñas.

I FEIRA
DO MATERIAL DE MONTAÑA USADO

VENRES 10 DE XUÑO
De 19:00 h a 21:30 h
LOCAL SOCIAL

Poden participar todas aquelas persoas, que teñan material de montaña, esquí, escalada, espeleoloxía ou mergullo, e que queiran comprar, vender ou trocar, para o que terán á súa disposición as instalacións do Club.

A entrada será libre e gratuíta. O Club non mediará nas transaccións ou ventas do material.

ANÍMATE E VENDE O MATERIAL QUE TES NA CASA E XA NON UTILIZAS.

PÁSATE POLO CLUB E PODERÁS ATOPAR A OPORTUNIDADE QUE BUSCAS A UN BO PREZO.

Fernando
 

CULTURA E MEDIO AMBIENTE

SAÍDA DE CULTURA LITERARIA
PADRÓN, 3 de abril
Esta saía comezou cunha chegada notable á estación de tren de Vigo, unha hora antes sobre o horario. Pois si, nós os franceses somos moi puntuais ¡quizais un pouco demasiado!!
Un almorzo para esperar a chegada dos nosos compañeiros e logo o encontro con todos para coller o tren coa fin de colmar a nosa curiosidade literaria, porque a nosa viaxe tiña como obxectivo descubrir en Padrón, a través da Casa-Museo de Mantaza, a vida de Rosalía de Castro.
A viaxe desenvolveuse nun bo ambiente e sen demasiada dificultade, salvo que estabamos tan impacientes por chegar ao noso destino, que estivemos a piques de terminar o noso camiño a pé, baixando na estación de Pontecesures. Por fin chegamos a Padrón, e despois de tomar algo, dirixímonos a Casa-Museo “Rosalía Castro”.
Rosalía de Castro naceu o día 24/2/1837 nunha casa xa desaparecida e morreu o día 15/7/1885 nesta casa de Mantaza, que se converteu así por decisión do Padroado do seu nome, nun centro de devoción Rosaliana.
Aquí pódese contemplar e sentir o mesmo ambiente no que a poetisa viviu os seus últimos días.
Gustoume moito a cheminea de granito con todos os utensilios de cociña que me lembraron á miña infancia na granxa dos meus avós en Francia. Todos os mobles de madeira desta época, as fiestras con tallos de pedra incorporados na parede, que utilizaban as mulleres para ler ou confeccionar o encaixe á luz do día. Tes que prestar atención se es un pouco máis alto do normal, porque os teitos son baixos.
A visita terminou no xardín e debaixo do balcón, o noso amigo Antonio leunos unha obra de Rosalía en galego, por suposto non se parecía a “Romero e Xulieta”, pero foi moi apreciada por todos nós.
Abandonamos esta casa para dar un paseo á feira de Padrón e descubrir os postos de queixos, pan, pasteis, carne, etc. e picar tapas nunha terraza na parte vella, onde estivemos descansando moi a gusto.
A visita foi moi interesante. Recoméndovola a todos.

Yvette Chartier.

O grupo na Casa-Museo “Rosalía de Castro”

CHARLA SOBRE DIXITOPUTURA
Local social, 4 de marzo
Estaba unha tarde desapracible, cancelárase a saída a León debido ao mal tempo. No club había unha charla sobre “dixitopuntura”, pareceume interesante e decidín quedar.
Sara Volpe -a poñente-, tiña unha voz moi agradable e coa súa presenza transmitía unha sensación de tranquilidade. Foinos pasando unhas láminas e explicando diversos conceptos: puntos de presión, meridianos, chakras, ying-yang, mudras (movementos coas mans compasados coa respiración)….
Falounos da importancia da respiración, de durmir ben, de manter sempre un sorriso... e de como o noso corpo vai acumulando tensións que se traducen en contracturas, molestias…
Todos os alí presentes tratamos de seguir as súas indicacións ,con máis ou menos acerto á hora de practicar os mudras, e na procura dos puntos de presión.
Resultou unha charla moi amena e participativa.
Para rematar dous agasallos: unha frase “felicidade non é facer o que un quere, senón querer o que un fai”, e unha barriña de incenso…
M .T.

SECCIÓN INFANTIL - XUVENIL

TREVINCA, 12-13 marzo

Unha vez máis, os montañeiros máis novos collemos as mochilas e fomos a Trevinca en busca da neve. Levaba 15 días nevando e pensamos que sería un bo momento para ir ao refuxio da FGM en “A Ponte” (A Veiga) ao pé do macizo de Trevinca.
Cando chegamos alí tivemos unha pequena desilusión, pois, cando menos na aldea, non había neve. Algo máis que desilusión foi descubrir o lamentable estado no que estaba o refuxio; a causa das xeadas rebentaran as tubarias e non tivemos auga nin puidemos usar o baño en toda a fin de semana. Ademais, ao prender a cheminea saía fume no cuarto dos rapaces, así que tivemos que arranxar aquela fuga. Pese a todo, estabamos dispostos a pasalo ben e por riba de todo íamos conseguilo. ¡somos bos os montañeiros!
Había moitos rapaces novos, a maioría era a primeira vez que viñan, así que despois de xantar, decidimos dar un paseo ata Vilanova para ir probando as súas forzas e unha vez na praza fixemos xogos de presentación para que foran collendo confianza e irnos coñecendo.
Algúns monitores “escaqueámonos” e fomos saudar a Cholo e Marcos que nos amosaron os novos apartamentos que xa teñen listos ¡un luxo!. Non deixedes de ir se tedes ocasión.
Antes de anoitecer volvemos ao refuxio. Aínda tiveron tempo libre para xogar un pouco, mentres os monitores organizabamos a sala para cear, acendiamos a cheminea e arranxabamos a desfeita, iamos por auga a fonte para a noite... Logo de cear, un cola-cao quentiño e a durmir, que mañá é outro día.
Pola mañá, logo de irmos lavar á fonte e almorzar, preparamos as mochilas de ataque para facer unha marcha. O sol acompañounos a maior parte do noso percorrido, fomos en busca da neve e con esa ilusión os rapaces camiñaron máis e mellor. Fixemos unha parada para picar algo e xogar coa neve; cando xa estabamos todos ben cansos e mollados, volvemos a Ponte. Fomos xantar detrás da antiga escola, abandonada dende hai anos, xa que na aldea non hai case nenos e van a escola da Veiga.
Tivemos o tempo susto para facer as mochilas, recoller todo e limpar o refuxio antes de que o autobús nos viñera buscar. Coma sempre, Cholo e Marcos viñeron despedirse de nós e aínda lles tocou carretar cousas ao bus.
A volta, coma sempre foi tranquila, os rapaces están cansos (os monitores tamén) e durmimos case todo o camiño.
Ata a próxima. ¡Vémonos na Operación benxamín!

Monitores da Sección

ESQUÍ

OBRADOIRO DE MANTEMENTO E REPARACIÓNS DE ESQUÍS
.
De cara ao fin de temporadaí, a Sección de Esquí organiza un obradoiro de mantemento e reparación de esquís. Sera no local social o mércores 11 de xuño, ás 20.00 h.
Marcos

BICI DE MONTAÑA

ENDEIRO EIFONSO, 6 de marzo

Todo un acerto o percorrido de bici que nesta ocasión preparou Manu Chao; e non é a primeira vez que nos sorprende cun variado conxunto de sendeiros, corredoiras e camiños “trialeros” entre árbores.
Non fai falla ir moi lonxe para pedalear por zonas francamente bonitas, tan só con percorrer os arredores de Bembrive, descubrimos itinerarios que en bici, e sobre todo a pé, son dignos de eloxio.
Todo comeza na igrexa de Bembrive, onde deixamos os coches, entre casas accedemos aos primeiros sendeiros entre campos e viñedos que fan presaxiar o atractivo do itinerario. Tomamos contacto tamén con algúns dos regatos que atravesamos, neste primeiro incluso fixemos unha “cata” involuntaria das súas augas (incolora, lixeiramente húmida, cheiro a estrume, agradable no retroceso, sobre todo ao sacar os pés dela). Comezan as subidas e acercámonos á zona de arboredo que nos leva ata a autoestrada de Baiona, que atravesamos en dirección a Pena Cabalaria, seguimos cara ao Mercantil non sen antes facer unha “medición” do terreo por parte de Antonio Jelo. Chegamos á conclusión de que o lugar “escollido” para esta é de tres corpos e medio. (Está pensando botar unha solicitude para o catastro), sen máis consecuencias.
Entre saltos, esquinas e algún derrape forzado, chegamos a unha bonita cascada, pero que podería selo máis, se non fose pola ignorancia dalgúns que teñen as veiras, convertidas nun bertedoiro
Segue o descenso entre bosque ata entrar de cheo outra vez nas corredoiras e regatos xa coñecidos, que nos devolve ao coche e ao merecido viñiño, zumo ou cervexa.
Gracias a Manu Chao, queremos máis como esta.
AH!! E síntoo.... polos que non viñeron
.
ESCRICH.

ESCALADA

1º CAMPIONATO SOCIAL DE ESCALADA

Como todos sabedes, os pasados días 11 e 18 de febreiro celebrouse este campionato no muro de escalada do local.
O día 11 foron as eliminatorias de todas as categorías e tiveron que superar catro “pasos”, resultando que pasaron á final na categoría de maiores de 15 anos masculina catro participantes ; na categoría de maiores de 15 anos feminina pasou só unha muller á final e na categoría de 12 a 14 anos masculina pasou un finalista; as outras categorías quedaron desertas por non haber participantes anotados. Dicir que nas eliminatorias houbo moita participación de público e todos coincidían na vistosidade da proba así como no divertido que resultou ver a determinados participantes en acción.
Na final do día 18, o público tamén gozou, porque houbo indefinición de quen gañaría a final ate o último minuto. Espero contar con todos/as para o ano que vén e que a participación sexa moito máis numerosa.
Dar as grazas a “Terra - Deporte Aventura” e en especial a Luís Arocas pola súa colaboración na organización do campionato.

Sección de Escalada

Competicións da FGM:

Copa Galega de Bloque, categoría absoluta. A Guarda, 21 de maio.
Campionato Galego de Escalada de Base, categoría
12 - 17 anos (de 0 a 11 anos: promoción). Vigo, 4 de xuño.

Xornadas de
Iniciación á Escalada
Charla Técnica: nós e técnicas de progresión en rocha. No Local social o xoves 19 de maio ás 20.00
Xornada de Iniciación en rocha. Galiñeiro, domingo 22 de maio. Saída do Club ás 9.00 h.
Charla Técnica: manexo de cordas e reunións. No Local social o xoves 26 de maio ás 20.00 h.
Xornada de Iniciación en rocha. Budiño, 29 de maio. Saída Club 9 h.

Joel, de 13 anos, demostrou
as súas boas cualidades

Clasificación / premios:
.
Maiores de 15 anos masculina:
1º Ricardo cun bono de 40 euros
2º Xabier cun bono de 25 euros
3º Alberto con bono de 10 euros

Maiores de 15 anos feminina:
1ª Luísa cun bono de 40 euros

De 12 a 14 anos masculina :
1º Joel cun bono de 40 euros.
 

ALPINISMO-CORREDORES. CURSO EGAM

Peña Ubiña, 12 - 13 de marzo

Despois de ter feito o Curso Alpinismo-Iniciación, quedei coas ganas de facer o seguinte, o Curso Alpinismo-Corredores, aínda que non o tiña moi claro, finalmente decidinme. Sabía que Sechu estaba interesado en facelo, así que, chameino e pedinlle que me anotase a min tamén.
Como eu vivo en Allariz, o venres 11 quedamos en Ourense, deixamos o seu coche e seguimos no meu, eran ás 19.30 h, iamos con 2 horas de atraso sobre o horario previsto. Ás 23:30 h chegamos á igrexa de Huergas de Babia, xa estaban dúas persoas durmindo, pero dixéronnos que podiamos cear alí. Tamén tiñamos unha fame que non viamos, así que saquei o “taperguare” coas lentellas que preparara a miña nai e puxémonos cegos. Despois de cear apareceron dous monitores do curso, saudámolos e a durmir, ía frío e pola noite escoitei movemento de xente; cando soou o espertador (ás 7 da mañá) e abrín os ollos, vin que estabamos unhas vinte persoas.
Abrigámonos, almorzamos e marchamos cara a Torrebarrio, tiñamos que estar alí ás 8:30 h. Era un día anticiclónico, o coche marcaba -12 graos fóra, cando chegamos á aldea non tiñamos onde aparcar da cantidade de neve que había. Os monitores deixáronnos unha pa e, a cavar ( para entrar en calor, je,je). Aparcamos o coche e para arriba coa mochila. Debido a este imprevisto saímos con atraso.
Ao chegar a “Collada de Llandanay” montamos as tendas nunha zona sen neve. Un dos monitores, Juan Goyanes, o director do curso, deunos a benvida. Había sol e con tanta neve, torrábaste, toda protección era pouca. O curso comezou cun repaso práctico: autodetención con e sen piolet, montar unha reunión con piolet e asegurar ao segundo. Así pasamos a mañá ata as 15:00 h, que paramos para comer algo.
Eramos 10 alumnos e 5 monitores. Sechu e máis eu estabamos con Manolo. Pero ademais de Juan e Manolo estaban Josito, Gus e Chepas. Pola tarde fomos a unhas paredes que había ao lado das tendas e estivéronnos aprendendo a montar reunións a equipar en rocha, con cravos, fisureiros e camalots. Logo un pouco de teoría e para as tendas que se facía noite e as temperaturas baixaran considerablemente.
Agora foi Sechu quen cociñou, preparou un arroz de sobre boísimo e despois comemos todo o que quedaba, tiñamos moita fame, só deixamos algo para almorzar e chocolatinas. Logo invitamos a Manolo a que nos fixese compañía e estivemos un bo rato de charla.
Ao día seguinte erguémonos ás 5:30 h, saímos ás 6:30 (noite total) do “campamento base”, iamos subir un corredor, non necesitabamos crampóns, a neve non estaba moi dura, iso non era moi bo sinal, porque en canto o sol quentase un pouco afundiriámonos.
Xa na base do “Corredor do Pilar Sur” puxemos os crampóns, o arnés e montamos a primeira reunión, así fomos progresando polo corredor, sempre atentos ás explicacións de Manolo (o noso monitor), ata que ás 12:30 h tivemos que parar, por suposto non o fixemos enteiro, creo que só chegamos á metade, e que eu, iso de martelar non o levo moi ben, de feito o luns tiven maniotas no brazo dereito. Pero ben, tratabase de aprender, e eu aprendín moito.
Comezamos a rapelar, primeiro Sechu e logo eu, acababa de darnos o sol e xa afundías, case non se podía camiñar. Entonces Manolo propuxo quitar os crampóns e baixar en ramás (ou sexa, deslizarnos sentados na neve) os 200 m que quedaban de pendente, primeiro baixou el, eu seguía a camiñar, e vexo que pasa Sechu a toda velocidade e di: “Veña Tere, anímate”, pois animeime e detrás del fun eu. Nun plis-plas estabamos abaixo.
Fixemos reparto de material, desmontamos as tendas e organizamos as mochilas, Sechu e eu estabamos mortos de fame. Teño que dicir que eu era a encargada de comprar a comida, non calculei que teño un bo saque e parece ser que Sechu tamén. Baixamos ata os coches, mudamos de roupa e fomos a San Emiliano a comer uns bocatas. Xa repostos, regresamos. Chegamos a Ourense sobre as 20:30 h cansados, pero contentos.
Na miña opinión o curso está ben, inda que sería mellor que durase máis días. Faltaron apuntes con teoría, sen embargo, o feito de ter un monitor por cada dous alumnos é una decisión acertada, así faise máis rápida a ascensión. Os monitores son do mellorciño que hai en Galicia (moi profesionais). Animo á xente que estea interesada en meterse no mundo dos corredores a que faga este curso, dende logo, o saber non ocupa lugar e a ignorancia é moi atrevida.
MTGC

Manolo instruíndo a Teresa
 

SENDEIRISMO.

INTRODUCCIÓN Á ORIENTACIÓN

CHANDREXA DE QUEIXA, 19-20 de febreiro

Como o saber non ocupa lugar, na programación anual decidiuse que non estaría nada mal que os participantes nas saídas de sendeirismo tiveramos uns coñecementos de orientación na montaña. Está ben que o guía nos leve e gocemos do sendeiro con fermosas panorámicas e boa compañía, pero se nos preguntan se sabemos orientarnos e chegar felizmente ao final da nosa ruta, a maioría responderíamos que “nin idea”. A natureza é fermosa, pero require algo máis que unha simple admiración, é necesario coñecela porque ademais de apreciala sentirémonos máis seguros.
Xa noite, ás 21,00 h do venres, despedidos por compañeiros do Club entre os que se atopaba Miguel pai -ao que lle desexamos unha pronta mellora- e Mari, dirixímonos os 23 participantes a Chandrexa de Queixa, no interior da provincia de Ourense. Ceamos nas aforas da capital ourensá para chegar arredor das 00,30 h a Casa Gerardo onde nos esperaban 4 compañeiros máis. Tras os saúdos, Gerardo distribuíu as habitacións do hostal.
Ás 8,00 h., sen diana, erguémonos para tomar un abundante almorzo que nos permitiría ascender os 1.618 m de San Mamede, cun desnivel duns 700 m. Ás 9,30 h, tras deixar o encoro de Chandrexa, iniciamos a ruta por un amplo e cómodo camiño acompañados por Dani durante un pequeno treito. Pouco despois recibimos a nosa primeira lección de orientación. Miguel con mapas, compás de orientación e moitísima paciencia deunos as primeiras nocións. Continuamos en dirección sur seguindo o curso do río de augas xeadas e transparentes ata chegar a Ferrería, onde nos reagrupamos e continuamos ascendendo en dirección suroeste cara ao Teixo. O camiño estaba cercado por valados e, mentres uns o saltaban como podían, outras retrocedimos para avisar ao resto do grupo e tomamos outro que nos levaría a San Mamede. Ás 14.30 h alcanzamos a nosa meta, alí estaba a maioría do grupo e un vento frío que obrigaba a abrigarnos mentres esperabamos a chegada de Dani, que apareceu media hora despois axudado por varios compañeiros; recibímolo como un heroe, para el era o seu primeiro sendeiro.
Ás 15.30 h, ben xantados iniciamos o regreso a Chandrexa, o camiño é longo, pero fácil, se exceptuamos algunhas fortes pendentes dunha dificultade media-baixa. Sobre ás 19.15 h regresamos a Chandrexa non sen antes realizar estiramentos para contrarrestar os 30 km realizados. E por fin, ás 20 h estabamos en Casa Gerardo dándonos una ducha antes da cea. ¡Que se pode dicir da cea!, pois para que teñades unha idea aí vai o menú: sopa, caldo, lacón, cocido, carne á brasa, flan, dous tipos de torta de queixo, se encima estás de aniversario, torta de mazá, café, infusións, e por suposto chupiños. Todo iso polo módico prezo de 6 euros.
A maioría demoramos un pouco en ir á cama, non en van deixaramos atrás unha semana de madrugóns e traballo, pero antes un pequeno paseo ata o encoro para baixar tan copiosa cea.
O domingo 20, a voz de Gerardo no corredor lembrounos que eran as 8 da mañá, boa hora para tirar do saco. Tras almorzar e despedirnos de Gerardo cun “ata pronto”, iniciamos a ruta dende a mesma Chandrexa. Imos ascender nada menos que a Cabeza de Manzaneda, de 1.787m e un desnivel de 900 m. Coa idea dunha continua ascensión botamos a andar pola estrada para a uns 500 m desviarnos á dereita onde comeza un sendeiro duns 3 metros de ancho que nos conducirá a Forcadas. Todo está xeado, os campos, os regatos, as sendas, a mesma terra... A estas alturas o encoro e os ríos deberían ter un bo caudal, pero a escaseza de chuvias amósanos unha natureza de cores marróns, de árbores núas, de chan cuberto de follas, de camiños empedrados, paisaxe dun inverno máis que mediado, aínda así de gran beleza. Espero que o Club como é costume e a través da súa páxina web, amósevos con fotografías a beleza deste lugar.
Ben, deixamos Forcadas, ascendemos ata Xistil con coidado de non pisar xeo e continuamos por unha pista ancha e longuísima, onde o vento obriga a taparnos ata as orellas e a brétema pouco a pouco se vai acercando. Así chegamos a Cabeza de Manzaneda onde os escasos esquiadores se dedican a esvarar con plásticos polas pequenas pendentes. Son case as 3 da tarde e Miguel pregúntanos se nos gustaría xantar quente en Casa Gerardo, estamos moi pretiño. UNANIMIDADE. Á media hora Dani está connosco para levarnos ao hostal e tomar una pantagruélica comida que repousaremos no bus.
Ás 17 h regreso a Vigo, Dani arrólanos con música salsa como vinganza pola subida do día anterior e entre charlas sobre horóscopos e algunha que outra cabezada chegamos á rúa Camelias sobre as 20 h.
Antes de despedirme, quero darlle as grazas a Miguel por animarnos a vir a Chandrexa, pola súa introducción á orientación e pola súa grandísima paciencia.
Ata pronto rapaces/zas Concha

CAMIÑO DE FISTERRA. 3ª ETAPA: HOSPITAL - MUXÍA, 12-13 de marzo

SÁBADO 12

BENVIDOS A TODOS. Co entusiasmo que nos caracteriza reanudamos o camiño despois do descanso do frío inverno que tivemos. Os 27 participantes saímos ás 16.30 h do club. A tarde era espléndida, tanto, que despois de Muros seguimos a estrada da costa. Fixemos unha parada de 30' na praia de Ézaro co monte do Pindo en fronte. Chegamos ao bonito albergue de Hospital onde unha impoñente cazola de lentellas estaba a esperar por nós. Instalámonos e ceamos estupendamente compartindo mesa con dous peregrinos, un de Italia e outro de Australia.

DOMINGO 13
.
Aínda que o espertador estaba para as 8 h, case 30' antes o persoal xa estaba danzando. Almorzamos, e mentres preparabamos as nosas mochilas, chegaban seis compañeiros en coche particular para unirse a nós, ademais de Pedro que chegara a noite anterior. Eramos en total 34 que iamos chamando a atención pola estrada, pois a maioría dos conductores saudábannos tocando a bucina.
O camiño, moi ben indicado cos marcos da vieira, transcorre por sendeiros entre eucaliptos, un camiño Real que parte dende Dumbría e, como non, algo máis do que nos tivese gustado de asfalto. Cando paramos para xantar en Quintáns xa fixeramos 22 km. Despois do descanso e antes de comezar tomamos un delicioso café de pota.
Os últimos 8 km fixéronse un pouco pesados, tanto pola calor como polas costas e o cansazo acumulado. Baixando a San Martiño de Ozón puidemos ver un bonito conxunto arquitectónico en pedra: un hórreo de 22 pares de pés -o segundo máis grande despois do de Carnota-, un cruceiro, e a reitoral. Seguimos cara a San Xián de Moraime co seu notable templo románico de tres naves e a prioral do s. XVIII. Aquí fixemos un pequeno descanso. A entrada en Muxía realizouse por Casas Novas, cruzando a estrada xeral para subir á capela de San Roque, cerca de Chorente (divísase unha preciosa panorámica de Muxía), báixase á praia de Espiñeirido e por un paseo marítimo chégase ao porto.
Final da nosa etapa. Na casa da cultura timbramos a credencial e déronos “A MUXIANA”.
O regreso, podédelo imaxinar, cabeceando a pesares das curvas. Pasámolo ben.
ELVA.

SENDEIRO TRANQUILO
SERRA DO GERÉS, 20 de marzo

Este domingo 20 de marzo, non nos queda máis remedio que madrugar porque, sen ir máis lonxe, o traxecto ata o noso punto de partida levaranos máis de dúas horas. E así ás 7.30 h Miguel está tomando lista para comprobar se os 43 participantes estamos todos. Non é así e ás 8.45 h partimos en dirección a Castro Leboreiro, en Portugal.
A aldea de Castro Leboreiro é o punto máis significativo do Parque Natural da Peneda-Gerés, o maior de Portugal; as súas 72.000 hectáreas abranguen catro serras: a Peneda, Soajo, Amarela e o Gerés. Semellante extensión ofrece innumerables rutas que Miguel trata de coñecer para despois programar como saídas de sendeirismo. A de hoxe está considerada como “sendeiro tranquilo”, de dificultade baixa.
Ás 10.15 h Carmiña anuncia polo micrófono de man -parece toda unha profesional- que imos realizar unha breve parada nesta aldea para tomar un café, o das 7 da mañá está máis que dixerido; alí esperan por nós outros compañeiros do club que decidiron acompañarnos, polo que o grupo está formado por 50 persoas. De regreso, mentres o autobús toma dirección Olelas, Miguel infórmanos da ruta e a zona que estamos a atravesar: os montes de grandes pedregais, masas de granito que forman ladeiras e picos, restos do castelo, a ponte, os cabalos, as vacas da raza barrosa... Polo camiño únese a nós un rapaz portugués enterado da ruta gracias a internet.
Ás 10.50 h, xa en Olelas, iniciamos a ruta por un carreiro empedrado en dirección norte. Tres vacas van diante nosa, parece que lles estorbamos, mírannos e ao ver que seguimos o mesmo camiño apuran un pouco o paso ata que alcanzan un pequeno muro de pedra que as detén por un intre, o suficiente para decidir se o saltan ou non. Mentres, aproveitamos para ver unha pequena manada de cabalos. Con bastante axilidade estas vacas de grandes cornos saltan o muro e desaparecen da nosa vista. Continuamos movéndonos a modiño, o grupo non só é grande, senón que hai sendeiristas de todo tipo, dende o veterano ata o que desexa iniciarse nesta actividade.
Aos 4 quilómetros Miguel pai e outros compañeiros regresan polo mesmo camiño para esperarnos no punto onde imos xantar.
O sendeiro sigue o curso do río Castro Leboreiro e bordea o monte Quinxo (1166m). Pasamos polo Ribeiro de Abaixo e seguimos camiño monte a través onde o mato queimados deixan as súas pegadas nas nosas roupas. Novamente nos incorporamos ao camiño empedrado. Sobre as 13 horas timidamente comezan a caer unhas gotas, e tamén timidamente comezan a saír chuvasqueiros e capas de chuvia das mochilas. Descartado xantar no campo, Miguel decide que debemos realizar toda a ruta ata alcanzar Ameijoeira onde poderemos xantar baixo un palco ao lado dunha pequena ermida. Alí está a esperar por nós o autobús.

Seguimos andando baixo a chuvia, o grupo vai moi diseminado, Miguel vai en cabeza e Françoise na cola, acompañando aos máis cansos. Sobre as 15 h descubrimos que estamos en España e que Ameijoeira é Portugal, en poucos metros dous países sen fronteiras. Estivemos movéndonos nunha zona de límites fronteirizos luso-españois.
Ben comidos e descansados dos 13 quilómetros percorridos, subimos ao bus. Carmiña, con grande soltura, toma de novo o micrófono para dicir que imos tomar un café a Melgaço, cousa que foi do agrado de todos. Ás 19 horas aproximadamente estabamos en Vigo.
Concha

EXPEDICIÓN Á ANTARTIDA

O derradeiro lugar da Terra
Decembro 2004
.
Que chegamos ao fío do anoitecer é un dicir. Durante a nosa estancia na terra de Ellsworth, na península Antártida, o sol nin se puxo nin amenceu en ningún momento, limitouse a xirar en torno ao ceo como un voitre leonado.
Tras unha longa xornada estabamos cansos, pero inda así custoume durmir, faltaba a noite, faltaba ese protocolo indispensable da escuridade que ordena e concilia os sonos. Cada día, chegado o momento tiñámolas que arranxar como mellor podiamos, tapando os ollos co gorro ou agochados ben dentro do saco de durmir, ou ámbalas dúas cousas.
Lembro que espertei a iso das tres da mañá, o sol estaba xusto fronte a nosa tenda de campaña, podía velo brillar de rabia a través da ventá de plástico de dobre teito. Incorporeime e sentín a calor no rostro. Ás veces ocorrían cousas como esta; unha tregua de paz que axudaba a resistir e a esquecer as baixas temperaturas. Ás veces ocorría que me asaltaba a emoción de ser consciente de que estaba alí onde o globo terráqueo perde o casto nome da súas costas, o derradeiro lugar da terra que inda non fora cartografado na súa totalidade. E tiña a sensación, sen previo aviso, de saberme afortunada.
Apenas uns días antes chegara soa ao cumio de monte Vinson, a máxima altitude da Antártida. Miguel dera a volta a tres horas do cumio, non se equipara a conciencia como para poder soportar unha xistra que deixaba unha sensación térmica de 50 graos por baixo da liña do cero. Esperaba que eu tamén dera a volta e que regresariamos xuntos ao campamento base II, pero non puiden resistir a aquela montaña que tiña a mesma forma que un elefante no estómago dunha boa, por citar a Exupery, e que eu soñara coroar o mesmo día do meu corenta aniversario, o vintecinco de decembro, para o que tan só faltaba unha hora. Miguel quedara na metade dunha rampla sacando outras luvas e un pantalón de goretex da súa mochila e eu fora distanciándome, o frío volvíase insufrible se simplemente te detiñas uns segundos. Polos seus xestos: os brazos en alto sinalando o emprazamento do campamento, comprendín que tomara a resolución de regresar, algo que xa levaba un bo rato intuíndo e que me pareceu intelixente da súa parte.
Entre os alpinistas hai un diálogo non verbal, que funciona cando a distancia e as condicións meteorolóxicas impiden facelo do xeito habitual, é o da memoria das situacións vividas. En pouco tempo Miguel quedou reducido a un puntiño que inda que se resistía a ser varrido pola vasoira da xistra terminou por borralo da paisaxe completamente. Supoño que eu a el debín parecerlle o mesmo.
Abrigada baixo numerosas capas de roupa e de ilusión seguín adiante como o “Fram” (N. da A: Fram significa Adiante) o barco do explorador noruegués Fridtjod Nasen durante a súa aventura ártica en 1893 “Adiante”, “un pouco máis” dicía para min, “ata o resalte”, “ata aquel collado”, “ata a rocha vermella”, “ata a próxima aresta”, asegurándome sempre de que por cada vinte pasos cara a arriba podería responder con outros vinte cara a abaixo.
Tocar o cumio significa tocar o último punto dunha montaña, nin un metro antes, incluso inda que non existan testemuños, convertendo ese intre nun xesto de honra ou quen sabe se de vaidade.
Cheguei ao borde do colapso muscular, os cuadríceps contraíanse involuntariamente a causa do frío, ademais tiña as pálpebras cubertas de xeo, resecas e espantadas por unha temperatura que ameazaba coa morte, tremía consumindo os últimos impulsos de miosina, pero inda así, tiven tempo de envexar a Admunsen, a Shackelton e ao propio Nanse, que deixou que o seu barco “Fram” fora atrapado polos xeos árticos, coa certeza de que algún día a deriva o liberaría máis alá da utopía... o que non ocorreu ata dous anos despois.
A miña aventura comparada coas dos pioneiros polares non era máis que un instante dos milleiros que eles viviron. Envexeinos non pola gloria, as medallas ou o recoñecemento, non polo que foron, senón polo que tiveron.
Axeonlleime no cumio para tirar una foto como testemuña. A ambos lados da montaña izábanse illados os últimos picos da cordilleira Ellsworth. De norte a sur a crista ininterrompida da serra principal baixaba paulatinamente ata quedar soterrada no xeo, máis alá o deserto espreitaba como unha manada de orcas a unha pingüineira.
O tempo pasa fóra, pero detense dentro como unha imaxe impresa no papel e repasa o álbum da vida, unha instantánea noutra montaña. E se algún día alguén me pregunta que sentín diríalle que foi como se o océano enteiro se baleirara dentro dunha botella; a botella era eu.
Gardei a cámara no peto da miña chaqueta de plumas e emprendín o regreso apenas uns minutos máis tarde. Chorei en voz alta todo o que me deu a gana. As bágoas conxeláronse nas miñas pestanas e non me quedou máis remedio que continuar descendendo, case cega ata que o xeo se desprendeu por si só.
Reencontrei a Miguel na nosa tenda unhas cinco horas despois de que acontecera a nosa separación camiño ao cumio, bebín a auga de dous termos, pero apenas comín. Da noite mellor non falar, seguín tremendo como se inda seguira no cumio. A media mañá dirixiuse cara ao cumio do monte Vinson, o vento cesara, e eu decidín seguir baixando ata o outro campamento.
Cando ascendes pegado á parede, ou inclinado sobre unha rampla non tes a mesma perspectiva que cando baixas. De fronte a pasaxe vólvese sincera, infinita, extensa. A un invádelle a emoción da profundidade, da sensación de estar colgado, de ser un paxaro, o único que entón te separa do baleiro é un traspé ou a vontade de dar un paso cara a el. Non hai outro momento máis consciente e responsable sobre a mente e o corpo que ese no que se sabe cruzando a ponte da vida.
Aquelas non eran as montañas máis altas da terra, nin as máis difíciles, era aquela manada de orcas cercando a paisaxe o que en realidade as facía tan especiais.
Detívenme un momento, xusto no punto onde mirar ao horizonte producía máis vertixe. E entón caín na conta; levaba días sen ver nin un insecto, nin unha briza de herba. Caín na conta de que a todas as montañas do mundo as viste, as impregna, as sacraliza a humanidade que as habita. Nin os Andes, nin Kenia, nin Himalaya, nin Kara-Korun, nin Pamir nin Tien-Shan se poderían confundir entre si. Nelas concéntranse os olores dos seus pans, especias, de fogueiras que arden con leña e bostas de animais distintos. É alí onde van parar todos os rezos, os augurios, os soños, os desexos, as culpas, as bendicións. Elas son os templos, as sinagogas, as estupas, as ermidas, os tapus... de elas veñen a maldición ou a bendición, o mantra do vento ou o rosario das chuvias; a furia dos seus deuses ou o perdón. Ata a montaña máis alta da terra ten un nome e un espírito que naceu con ela, o mesmo que goberna e dirixe o día a día das súas xentes.
Todas as cordilleiras do mundo son morada dun deus, a resposta ao que non ten resposta, todas... agás a cordilleira Ellsworth, na Antártida.

Chus Lago
 

 “Cheguei ao borde
do colapso muscular, os cuadríceps contraíanse involuntariamente a causa do frío, ademais tiña as pálpebras cubertas de xeo, resecas e espantadas por unha
temperatura que ameazaba coa morte”

Monte Vinson, 5.114 m

MONTAÑISMO

INAUGURACIÓN
REFUXIO DO XURÉS
Albite, 9 - 10 de Abril

Os montañeiros xa temos un novo refuxio. Os directivos da Federación empregaron moitos dos seus fins de semana traballando a reo nel, pero despois de moito esforzo acabaron coas obras do refuxio.
Este é semellante ó da Seara, aínda que cun sotérreo para aparellos e leña. A entrada e agarimosa, cuns piñeiros e uns penedos que fan dela un bo lugar para descansar.
O Acto inaugural foi presidido por D. José Ramón Lete Lasa (Director Xeral para o Deporte da Xunta de Galicia), D. Plácido Álvarez Dobaño (Alcalde do Concello de Muíños) e D. Xosé Lois Freixeiro López (Presidente da Federación Galega de Montañismo). Logo tivemos un xantar de confraternidade na que a Federación invitou aos asistentes.
Na tardiña tivemos tempo de relaxarnos nas caldas do río Caldo.
O domingo erguémonos cedo para subir ao Fontefría. Levounos unas 5 horas entre ida e volta. Facía unha calor abraiante e moitas veces as xestas eran tan altas coma nós. Alí estaba o Fontefría como unha pirámide altiva, na divisoria entre España e Portugal.
A volta ao refuxio, foi o tempo xusto para as despedidas e promesas de volver pronto ao novo refuxio.
Conchi.

COPA GALEGA DE GRANDES CAMIÑADAS

Dado que as marchas de fondo de 50 km están acadando cada ano unha enorme aceptación entre sendeiristas, montañeiros e deportistas en xeral, a FGM congratúlase deste feito e sentíndose tamén partícipe do mesmo pretende estimular a participación nas distintas probas que se levarán a cabo este ano. Por tal motivo púxose en contacto tan só con algunhas das distintas organizacións que realizan estas marchas (neste ano serán once as que van ter lugar), para acordar unhas bases que animen á participación en distintas probas.
A resultas destas conversas acordouse que aqueles participantes federados que rematen 4 das 7 marchas propostas recibirán un agasallo polo mérito da súa participación e colaboración en difundir este deporte.
.
AS SETE MARCHAS PROPOSTAS PARA O ANO 2005 SON:
.
30 abril: II CAMIÑADA DE MONTAÑA CONCELLO DE ENTRIMO
7 maio: MARCHA DAS GREAS (F.G.M) VIGO
14 maio: I CAMIÑADA DE MONTAÑA CONCELLO DE BALTAR
28 maio: MARCHA DOS 50 KM SANTIAGO (C.D. FONTIÑAS)
4 xuño: II CAMIÑADA DE MONTAÑA DE MONTEALEGRE
11 xuño: VII CAMIÑO A TEIXIDO ( C.M.FERROL)
3 setembro: III ANDAINA POPULAR CONCELLO DE RIBEIRA

Non buscamos unha competición, si queremos a participación e ese é o que terá premio.
Atoparémonos por Galicia Adiante.
Presidente FGM.

Momento da saída da Marcha das Greas 2004
 

“Montañismo en ALTO CAMPOO”, 24-28 de abril

Dia 24. Acércanos o bus á Estación de esquí sobre as dez horas. Dirixidos “maxistralmente” por Gaspar; un grupo notable de montañeiros, con raquetas ou simple botas. Comezamos o forte ascenso ao “Talla” (Serra do Cordel), cunha considerable capa de neve. Ao principio faise custoso; pero segundo se intúe o cumio, e o corpo toma temperatura; faise máis levadeiro. Facemos un alto, na mesma; para comezar a divisar (ao tempo que se despexan as nubes): a costa, as outras cadeas montañosas e vales ¡plena gozada!Continuamos o cordal, facendo os seguintes picos; para logo descender ao albergue (con certa dificultade).
Día 25. Mesmo lugar, mesmo director. A esquerda do complexo; tomamos a subida, pegado á telecadeira. Ascendemos como “xabatos” alcanzando o “Cuhillón”, nunha hora. Continuamos polo cordal, cara ao pico “Tres Mares”; pero a falta de visibilidade, complícanos a marcha; polo que decidimos regresar ao punto de partida.
Día 26. Aparece unha mañá de autentica choiva. A maioría do grupo desanímase, e deciden desprazarse a Santander. Os máis sufridos tomamos o autobús ao “Puerto del Escudo”. Nada máis baixar do mesmo deixou de chover, ata a parada para comer (que o fixo uns dez minutos). Comezamos o recorrido, por montaña de media altura: por pistas, sendeiros, ou campo a través; cun sube e baixa. Resultou de gran atractivo, con excelentes vistas. Polo sur: as baixas montañas, que dan paso á chaira; e o máis impresionante: o amplo val, co embalse de Reinosa. Con trinta e tantos Km, todos sentiamos ganas de chegar á aldea.
Día 27. Autobús a “Alto Campoo”. Sempre seguindo a Gaspar; tomamos o primeiro remonte de telecadeira, da parte Norte. Seguimos as pistas altas para logo (monte a través) dirixirnos, en forte pendente ao “Tres Mares” (pechado por néboa). Comeza a despexar, o que permite ver: a costa, as outras montañas, vales e formacións rochosas, de capricho. Seguemos o cordal cara ao Leste, subindo o pico “Cornón” (dende onde unha parte do grupo, baixou perpendicular á estación). O resto (incluído o cronista) continúa ao “Tabla” (pasando polo paso “da Morte”) lugar de partida do primeiro día. Baixamos á estación. por unha forte pendente, sobre unha ampla capa de neve virxe, a toda pastilla.
Quedamos con moi bo sabor de boca; esperando chegue pronto a próxima.
Antonio

Collado Chivo

“Sendeirismo en ALTO CAMPOO”

Creo que os que nos dedicamos a “sendeiros” pasámolo francamente ben. Os camiños estaban cubertos de neve, encharcados polo desxeo ou mal marcados, pero entre risas e risas descubrimos unhas paisaxes preciosas e moi diversas, unhas aldeas entrañables... e un bo ambiente entre compañeiros.
Despois da habitual noite no bus chegamos como estaba previsto ás 7, e ás 8 estabamos almorzando no albergue “El Montero” en Soto.
O primeiro días saímos da estación de esquí de Alto Campoo onde quedaban os esquiadores e de onde comezarían a ascensión os que ían cristear.
O noso guía de moi última hora foi Ángel. Dende Braña Vieja escolleu baixar ata o val, non pola beira do río, que era impracticable, senón pola outra vertente, “soterrados” na neve, esvarando.
Pasamos polo refuxio, logo descubrimos un bosque enorme de acivros. Moitos froitos vermellos xa caeran por riba da neve: un efecto precioso. O bosque era tan tupido que era imposible atravesalo. Aproveitamos un tendido eléctrico onde as árbores foran talladas. Cando se acabou a neve entramos na zona de desxeo, todos os camiños e prados estaban anegados, pero o sol lucía e o noso grupiño de 11 chegou para xantar a Abiada, un pobo moi coidado e con moito ambiente.
Pola tarde outro tanto do mesmo coa entrada en Soto polo maior campo de esterco xamais visto.
O segundo día tocoulle a Ramón facer de guía. Saímos do albergue pasando pola aldea cara ao castelo medieval de Argüeso. Impresionante pola súa situación estratéxica no outeiro dominando a aldea, impresionante na súa sinxeleza e impresionados todos quedamos admirando a restauración que se realizou. Practicamente toda a carpintería se fixo en madeira de carballo, de xeito artesanal, por un pai e un fillo da aldea. Logo fomos na procura dun cafeciño. Vimos “Mesón”. Ramón quixo

entrar, pero había cans. Non parecía que fose a porta axeitada. De pronto saíu un “chicarrón do norte” coa súa pa de sacar a neve que nos preguntou se sabiamos ler: “qué pone en la puerta, mesón o cárcel”. Mesón, pois todos “pa” dentro.
Reconfortados seguimos camiños ata o manancial do Ebro en Fontibre: bonito sitio, pero... un pouco turístico para o meu gusto. Como o sendeiro ao lado do río estaba impracticable (cuberto polo río), chegamos a Reinosa pola parte máis alta pasando polas aldeas. Xa na cidade apareceu a chuvia. Estaba a estación para nos resgardar.

O día seguinte todos os que compartimos a habitación 210 tiñamos claro que iamos ao monte, pero baixando as escaleiras e durante o almorzo moitos compañeiros de viaxe acercáronse dicindo que era unha tolemia saír, que o barómetro baixaba, que podiamos ir todos a Santander... Decisión final: “ os que queiran tentalo...” Fomos dezaoito (de 47) ata o Porto do Escudo. O resto xa volo contou Antonio.
O derradeiro día cambiamos un pouco o previsto. Segundo a indicación de Conchi o autobús levounos directamente ao porto de Palombera, o que permitiu que as dúas persoas un pouco lesionadas puideran participar na marcha. Creo que foi un paseo precioso (fomos moi tranquilos). Despois de tirar a foto tradicional nun bebedoiro moi orixinal gozamos de faiales, carballeiras, teixodais e granxas típicas. Por onde discorría o sendeiro atopamos moitísimo cabalos co pelame impresionante do inverno. Descubrir a aldea de Bárcena Maior é fantástico. Volvemos por unhas horas á Idade Media, nun conxunto moi importante de casas e casonas. Algúns foron comer á beira do río, outros ao restaurante... cada un ao seu gusto. O autobús estaba a esperar por nós e volvemos por unha estrada preciosa de montaña.
Ao final da cea do último día, fixémoslle entrega do diploma “Montañeiro de 2ª Categoría” a Gaspar. Como sempre foi moi simpático e temos que agradecerlle que siga acompañándonos e guiándonos. O último día confesoume que soñaba con tirarse nun campiño de herba, pero... levou a saída.
Gaspar, grazas polo teu humor, pola túa camaradería, pola túa entrega, espero que ata moi pronto. Un momento antes con aplausos lembrámonos de Conchi, que organizou todo, que atopou un albergue con galerías en todos os cuartos, pero... esquecía nomear a unha persoa que tivo o seu mérito: Antonio Ripoll. Cos seus 73 anos fixo todas as saídas de sendeiros, incluída a saída común cristeando no vento, con baixadas na neve... ás veces penso que arriscas un pouco”. Antonio non hai que forzar a máquina”, pero hai que levantar o chapeu ante a vontade de seguir o ritmo do grupo. A derradeira noite descansando xa na liteira, suspiraba: “como gocei nesta viaxe”.

Todo o mundo colaborou á hora de pagar, as contas saíron perfectas. Agradézovolo moito. Ata pronto.
F.F.

XL CAMPAMENTO E MARCHA GALEGA DE MONTAÑA
Campo Lameiro, 16-17 de abril

Sábado 16 de abril. Saímos de Vigo en dirección a Campo Lameiro, onde este ano se celebraba o Campamento e Marcha da Federación, organizándoa o noso club “Montañeiros Celtas”. Un día nubrado e con chuvieiras. Ao chegar á zona estaban a esperar por nós os directivos do Club e o amigo Adolfo pola Federación.
No sitio hai petroglifos e unha capela, é un lugar que hai que visitar pois é moi bonito. Pola tarde fixemos unha marcha de visita guiados polo amigo Antonio Fernández para ver uns petroglifos. Á hora da cea metemos no copo unha sopa preparada polo club. ¡Miúdo óso de caña me tocou!. Quitaba o salouco. Chegamos á hora do café e dos “chupiños”. Inda que en cada mesa non faltou de nada na miña houbo adega (gracias amiga Elena). Despois de comer e mellor beber puxémonos a amenizar a noite cantando e contando chistes, logo chegou a hora do catre. ¡a durmir que mañá hai almorzo gratis!
Domingo 9 da mañá. Despois do almorzo que nos prepararon tocou patear. A marcha iníciase dende o mesmo lugar e por parellas, e hai tres controis. Grazas ao amigo Alemparte que estaba no derradeiro control para evitar que nos perderamos, e ao “home que nunca vai e sempre aparece”, o amigo Pepón que nos guiou cara ao bo camiño pois a brétema case nos despista. Acabamos a marcha e despois de comer, beber e café con chupiños chegou a hora dos agasallos e felicitacións. Despedímonos dos amigos e compañeiros, sobre todos dos de Ribeira Sacra e Ferrol. Merecen un agasallo, pois sempre están con nós.
Grazas á directiva pola boa organización, á Federación (amigo Adolfo) e ao Concello de Campo Lameiro pola súa hospitalidade

PD: Sinto un pouco de vergoña que este ano a organización deste evento a levase o noso club e faltara tanta xente. Hai que asistir no bo e no malo, non só cando hai bo tempo.
.
Un saúdo Antonio Caldelas

Participaron 70 montañeir@s federados, dos cales 49 realizaron a Marcha de Regularidade. Por clubs:

MONTAÑEIROS CELTAS...(Vigo)......... 35
PEÑA TREVINCA M.C.......(Vigo.......... 12
PÓRTICO ASTANO.............(Ferrol)........ 8
RIBEIRA SACRA.................(Ourense).... 6
ÁRTABROS..........................(A Coruña)... 5
XISTRA................................(Vigo)........... 3
MONTAÑA FERROL..........(Ferrol)........ 1

XI Descenso Galego de Barrancos
O Pindo
11-12 de xuño
Este ano é Ártabros o club encargado de organizar a actividade da FGM de Descenso de Barrancos. Celebrarase na zona de Ézaro, preto do Monte Pindo os días 11 e 12 de xuño. O sábado vaise realizar o descenso do río Xallas, un barranco corto pero espectacular. Acamparemos nun cámping próximo e pola noite realizarase unha cea conxunta nun restaurante.
A organización está a estudiar a actividade do domingo, unha posibilidade é realizar outro barranco ou unha actividade preto do monte Louro ou no monte Pindo.
Cando a data estea máis próxima, pedir información no Club.

 DENDE OS FRÍOS CUMIOS POLACOS

O pasado día 25 de febreiro aterrei en Polonia, onde estou estudiando o segundo cuadrimestre. Orograficamente este país é unha vasta chaira cunha pequena cadea montañosa, con cristas que constitúen a fronteira coa República Checa e Eslovaquia. Esta cadea comeza nos Sudetes (Sudety), onde o monte Sniezna (1602m) é o punto máis alto. A continuación están os Cárpatos (karpaty), co pico Babia Góra (1725m) como o de maior altura. Xa na fronteira con Eslovaquia, aparecen os Tatra (Tatry) no que está o monte Rysy (2499m) que constitúe o teito de Polonia. Continuando ao leste ata chegar a Ucraína atópanse unha serie de montañas de menor entidade que as anteriores.
En Polonia vivo nunha residencia de estudiantes en Zabrze. Esta cidade está na rexión de Silesia, é dicir, no sur do país. Cando coñecín que ía estar tan cerca das únicas montañas de Polonia, alegreime moitísimo. Así é que xa viña disposta a buscar un club para escaparme ao monte. Non levaba nin unha semana aquí e xa fun á primeira reunión do klub Taternictwa Jaskiniowego Eksperal (Club de Montañismo e Espeleoloxía Eksperal) da Universidade Politécnica de Silesia, á que acudo a clase e que está na cidade denominada Gliwice. A este grupo, ademais das covas, gústalles o alpinismo, escalan, fan descenso de canóns, e dicir, era a xente que eu andaba a buscar. E por se isto fose pouco para unirme a eles, teño que engadir que son unha xente encantadora cos que me levei moi ben dende a primeira reunión. Todos son polacos, así que teño unha motivación para ir a clase do seu idioma, que dito sexa de paso é totalmente diferente ao español.
Como non hai tempo que perder, que a primavera e o desxeo, están a un tiro de pedra, este domingo escapei co grupo de espéleo ás montañas. Quedei con Kamil, que é o novo presi do Club, ás 5.45 da mañá na entrada da residencia, pois tiñamos que coller o tren ás 6.15. Foi un madrugón terrible (sobre todo porque esa noite tiveramos a festa de despedida dun alemán), pero, como xa era día cando saín á rúa, non foi tan traumático. Como din que Zabrze é unha cidade moi perigosa (aínda que por agora non tivemos ningún problema), deixamos o coche nun lugar seguro. O automóbil en cuestión era un Fiat 126, popularmente coñecido en Polonia como Maluch. É tan pequerrecho que se realmente quixeran roubalo, bastaríalles con metelo no maleteiro doutro coche. No tren de Zabrze a Katowice uníusenos Rysiek, e na estación de autobuses da segunda cidade xuntámonos con Janek e Maciek. Tras media hora de tren e dous e pico de bus, pasadas as 10 da mañá chegamos a Korbielów, onde se incorporaron os que faltaban: Marcin, Adam e Pioterk. O cumio do Pilsko, que está na fronteira entre Polonia e Eslovaquia, estaba a esperar por nós. Aínda que esta montaña só ten 1557 m de altitude había neve para dar e tomar. Ademais non parou de nevar en todo o día.
Nada máis xuntarnos os oito e despois de abrigarnos convenientemente, comezamos a camiñar a bo ritmo.Todo era costa arriba… Os polacos metéronme “caña” toda a subida, pero non puideron comigo ¡que son de Celtas! A primeira parte do camiño realizámola por pistas da estación de esquí de Korbielöw. Pero despois abandonámolas e introducímonos no bosque. Así completamos o tramo máis duro da ascensión: nalgúns sitios a neve chegábame ata a cintura (aos demais, todos eles rapaces, un pouquiño menos porque me sacaban un ou dous palmos de altura). Así que progresar en semellantes condicións resultaba tan fatigoso como complicado.
Cando deixamos o bosque atrás continuamos subindo. Decidimos facer un alto no camiño e refuxiarnos nunha das casas da Estación de esquí, coa intención de comer e beber algo para completar a distancia que nos levaría ao cumio. Ao saír de novo ao exterior, abrigámonos inda máis, un pouco máis arriba esperábamos unha forte xistra. O vento golpeábamos de costado e a neve chocaba contra as nosas meixelas, que era o único que tiñamos ao descuberto. A pesar da escasa visibilidade, puiden comprobar que a paisaxe era espectacular, porque o vento esculpira na neve as formas máis caprichosas. Había tempo que ninguén pasara por alí, pero os oito estabamos dispostos a coroar el Pilsko. Un último paso…. ¡e o cumio era noso!. Debido á baixa temperatura (arredor de -10ºC) só nos detivemos para poñer nada máis un pé en Eslovaquia, así como para deixar constancia do momento.

De seguida comezamos o descenso. ¡Que certo é ese refrán que di “costa abaixo todos os santos axudan!. Baixamos alegremente, comendo plátanos e mandarinas (españolas, por suposto), tirando bolas de neve e cantando a canción “La cucaracha”. Relaxamos o paso porque inda tiñamos tempo suficiente para coller o autobús de volta. E máis que tivemos, porque un camión quedou atrapado na neve e non avanzaba, provocando un gran atasco (¡aquí coarenta coches o son!. ¡Ai, se foran un domingo a Serra Nevada!). Ás 17.15 xa estabamos dormitando no autobús.
Foi un madrugón terrible, e unha ascensión duriña, pero mereceu a pena. Estou desexando repetir.
Ademais quedo coa agradable sensación de ter compartido un domingo con xente, que a pesar de ver a neve día e noite durante unha boa parte do ano, goza tanto dela coma min, que para quen resulta toda unha novidade.
Pilar Orche

PIRAGÜÍSMO POPULAR

ACTIVIDADE DE KAIAK DE MAR
Dende ARCADE ata A GUíA
Domingo 5 de xuño

PROGRAMA

SAÍDA: Será dende a estación de RENFE en Vigo, reunirémonos ás 09:00 h., xa que o tren ten a saída ás 09:20 h., chegando a Arcade ás 09:40 h.
Entre as 10:30 h. e 11:00 h. da mañá temos previsto iniciar a actividade en kaiak en dirección á Illa de San Simón, chegando á mesma entre as 13:30 h. e 14:00 h., teremos unha hora para xantar, ou darnos un baño e dar un paseo pola Illa, se conseguimos a autorización correspondente. Sobre as 15:00 h., iniciaremos de novo a travesía pola baía, pasando por debaixo do Ponte de Rande, para finalizar entre as 17:30 h. e 18:00 h. na Guía, no peirao deportivo que hai entre Ríos e a Punta Areiño. Alí o Club de Remo deixaranos as instalacións para ducharnos se queremos, dando por terminada así a Travesía en Kaiak pola Ría de Vigo, dende alí a volta a casa será por conta de cada un dos participantes, tendo moi cerca unha parada de bus urbano.

ROUPA E COMIDA:
A roupa “seca” que levaremos posta no tren, podemos deixala nunha bolsa, na furgoneta de Eduardo (de Mi Kayak) que levaránola ata a Guía, para poder usala ao terminar.
A que usaremos no Kaiak, navegando, dependerá da climatoloxía, que é de esperar que como é xuño sexa boa, cunha camiseta un traxe de baño ou malla de licra e sandalias, para andar pola Illa, será suficiente, nunha bolsa hermética podemos levar unha suadeira e un chuvasqueiro, por se cambia o tempo. É importante protexerse tamén do Sol con cremas e gorras.
Cada un debe de levar algo de comida e auga, e unha bolsa estanca, para comer na Illa de San Simón.

Fernando

MAREAS:
Baixamar: 09:40 h. e 22:07 h / Preamar: 15:57 h.

III GRAN TRAVESÍA RÍA DE VIGO

25 - 26 de xuño

 Como adianto da información que se publicará no próximo boletín, pero para que o teñades en conta, os días 25 e 26 de xuño, o Club Montañeiros Celtas vai celebrar a III edición desta completa Travesía pola Ría de Vigo e o seu entorno, combinando diversas actividades deportivas en contacto coa natureza: kaiak de mar, espeleoloxía (en furna), escalada, montañismo, natación en mar e bici de montaña; pasando por tres refuxios do Club (Domaio, Galiñeiro e Aloia) e alternando os elementos mar e montaña. É unha actividade non competitiva, aberta a socios e non socios, que se desenvolve nun precioso entorno no que compartir cos compañeiros esta pequena aventura, algo dura pero apaixoante e intensa.

Sechu

ESPELEOSECCIÓN.

20-24 de marzo: Espeleoloxía en Cantabria
Outra Semana Santa máis os nosos plans encamíñanse lonxe e o domingo día 20 saímos cara a Cantabria para quedar alí ata o xoves santo, posto que despois tiñamos unha cita cos nosos amigos espeleoportugueses en Cobas. En Cantabria, ademais de visitar algunhas covas, a nosa intención era botarlle unha ollada á nosa futura zona de traballo para o verán.
Fixemos “campo base” na Gándara, aproveitando o domingo para ver as impresionantes fervenzas do nacemento do río Asón e as do río Gándara. O luns dividímonos en dous grupos. Por un lado, Emilio, Lourdes, Carol e Gelo encamíñanse cara a Astrana, onde collen mochila e bastóns e patean todo o día atravesando o Macizo do Hornijo, baixando cara a Riva, onde tiñan outro coche. Con neve e unha pequena travesía da cova de Cofiar para adozar o camiño, asómanse ao lapiaz que será a nosa zona de traballo e coas presentacións oportunas marchamos cara a Riva, onde chegamos xa de noite.

Polo outro lado, Daniel, Guille, Marte e Eugenia visitan a cova de Coventosa, sendo un gran descubrimento para os novatos nestas terras, que gozaron dela e máis das que faríamos nos días seguintes.
O martes, todos de covas… Equipámonos e adentrámonos na cova de Vallina, cova bastante seca e sen moitas formacións ao principio, pero fixemos unha pequena travesía que algúns ampliaron cun pequeno recorrido adicional por outras galerías. Aproveitamos para tirar fotos realizadas con dous flashes escravos. Para aprender.
O mércores foi día de cova tamén. Esta vez a elixida foi a cova da Gándara, que posúe un río subterráneo que cae nunha sala enorme, formando unha gran cascada enxordecedora. As formacións feitas por estas correntes de aire que forma a cascada son admirables e aproveitamos para sacar unhas cantas fotos, que non saíron todo o ben que quixeramos, pero é que nestas lides estamos aínda a aprender.
O xoves, con certa sensación de que o tempo pasou moi deprisa, temos que recoller todo e poñer rumbo cara a Cobas, onde quedaramos cos espeleólogos portugueses para pasar os restantes días da Semana Santa.

A Sección

24- 27 de marzo:
Encontro G.P.S. - GES Celtas 2005
Esta vez convidamos aos nosos compañeiros do GPS a facer espéleo no noso territorio e, ¡que lugar mellor para levalos que o refuxio de Cobas!, no interior da serra calcárea de Enciña de Lastra, fermosa en todo o seu esplendor.
Pois alí quedamos, do 24 ó 27 de Marzo, nos días festivos de Semana Santa. Cada un de cada casa e chegando como puidemos. De Cantabria veñen Lourdes, Emilio, Carol, Gelo, Marta, Guille, Eugenia e Daniel con moitas horas de coche ao lombo... de Pombal os portugueses: Sêrgio, Claudia, Hugo, Hugo, Carlos, Sofía, Gustavo e Pedro, e de Vigo, unha tropa. Parte foron directamente en coche (Camilo, Chus, André, Antón, Pedro, Ana, Miguel, Bea, Laura, Estela, Paz) outros houbo que ir buscalos a Monforte (Óscar, Iago, Alberto) onde Sechu os deixara, e a O barco (Pablo, que chegou en tren). Estabamos toda a plana do GES (excepción comando Madrid), uns 30 cus inquedos por facer algo (uns comer e comer, outros cova e cova e algún un pouco de todo).
Distribuímonos nas habitacións e ceamos. Todo conversas e comida para un día de reencontros e novas caras. Un galiñeiro como diría Hernani- de pitas e pitos, con algún “galiño” de medio metro. Debido ás gañas de cova de Alberto, alá foi con Guille e Daniel ao pozo do Souto, nunha batalla crucial coas silvas e posteriormente coa molladura que apañaron (Daniel non) polo afán explorador, tentando chegar á sala branca.
Aproveitouse o tempo da preparación da cea para que aparecesen culleres, acordeón, pandeiretas e cunchas e moitas voces se soltaron para sorpresa dalgúns e deleite de todos. Pareciamos as cantadeiras de Cobas.
Ao día seguinte erguémonos seguindo unha distribución normal, é dicir, a contagotas, logo todos xuntos ao cheiro do café. Preparamos o material e fanse varios grupos. Uns a Aradelas, outros a Cornatel e os demais a Silverto. O grupo de Aradelas parte cedo (ten 1 h de coche) perdendo a “carriña” (furgoneta lusa que acada os 50km/h baixando e empurrando, un éxito da automobilística). Chegan como poden, incorporándose Sechu na marcha.

K1 - Cubelas

O primeiro grupo entra ás 13 h cunha agradable chuvia, minimizada polo vento, composto por Daniel, Guille, Sêrgio, instalando ata a Sala Monforte, onde xantan. O segundo grupo, con Gelo, Sechu, Alberto, Hugo, Carlos, Pablo, ... chega e xanta. Recorrida a cavidade, todos para fóra, desinstalando o segundo grupo. Volven ás 22 h, en contra de todos os prognósticos.
O grupo de Cornatel parte con Óscar estreando mando, Laura, Alberto, Eugenia, Emilio, Pedro, Claudia, Marta, Bea, André... Chegan a Villavieja e cámbianse. Adéntranse todos xuntos e chegan á sala final, coas fermosas formacións. Buscan os pozos para baixalos, pero non dan con eles.
O grupo de Silverto, de vellos e novos (Lourdes, Carolina, Miguel, Antón e Estela) parte de último, recorren a cova, admiran as galerías e formacións, contan contos e gozan do entorno agás algunha que outra diverxencia das rivalidades infantís, con algún morcego voador deses.
Todos xuntos de volta, cea e risas e volta a cear. Visita de Cristóbal e Paqui, que andaban de turismo pola zona. Logo, para o saco.
Pola mañá novo “erguemento” en bloque, exceptuando aos rezagados. O novo destino é K1-Cubelas. A mañá foi para visitar Médulas, un grato percorrido cunha luz especial para que os colegas portugueses as levaran na retina. Tardamos en partir debido á desorganización existente, pola carencia de líderes con dotes de mando e polo abismo cultural (había algún luso que non se lle entendía nada... e algún galego peludo tampouco). Lourdes, Pablo, Alberto, Eugenia, Bea, André, Antón, Estela, foron a Pala do Forno. Esperouse o seu regreso. Xantamos e partimos a pé.
Un carreiro de espeleólogos entrou, espaciadamente, pola K1 ascenderon a cheminea e baixaron os pozos. Emilio fixo de Gondoleiro e Pablo de mariñeiro-contrapeso. Pouco a pouco foron saíndo os portugueses e resto da cuadrilla galega, co último embarque Daniel e Pablo (mamado de cansazo e cun arnés ramaliego en estado crítico) desinstalaron a toda pastilla, baixaron a cheminea e xa estaban no exterior. Saíron voando e chegaron ao souto, onde estaba Lourdes esperándoos. Hai que agradecer ao GE Arcoia por prestarnos a barca, o que nos permitiu facer a travesía e que Emilio remara toda a tarde-noite, levando á xente a terra. Coa complicidade de Alberto e Marta (quen se non) volveron ao refuxio dende a saída da cova, remando.
De volta ao refuxio de sempre, ruído e ruído, de xente e culleres... logo algún se duchou, ¡incrible que con tantos aínda tiveramos auga! e a durmir.
A mañá seguinte foi estraña. O cansazo acumulado fixo mella no grupo (sobre todo nos que pasan a noite de cotilleo falando), e o erguemento realizouse a contagotas... Lavamos o material e despedímonos dos portugueses. Recollemos todos e, a facer números para ver como volviamos. Menos mal que había prazas para todos, aínda que algún volveu cos xeonllos encollidos e a esteira no pescozo. Uns agradables días de vacacións para gozar das masificacións e berros... menos mal que había comida e algarabía a esgalla. Miúda Sección.

3 de abril:
Divulgación espeleoloxía. Cova de Cortiñas
Como quedaban cousas pendentes de aclarar co Alcalde de Pedrafita, José Luis, para ultimar o campamento galego, decidimos aproveitar a ocasión para darlle a oportunidade a Boni de remozarse nunha cova despois de tantos anos sen envolverse no medio subterráneo, e a súa familia. Sempre nos alegra ver como alguén que tan achegado estivo noutros momentos á espeleoloxía volve co paso do tempo, e nesta ocasión a ledicia era maior porque volvía con cinco persoas máis. A nosa felicitación e ledicia por ter de novo a Bonifacio Pedro e á súa familia entre estes ambientes húmidos, escuros... e por enriba de todo, fermosos.
Tamén Marina se deixou levar por primeira vez polas galerías subterráneas.

Boni na Cova de Cortiñas

O domingo 3 de abril quedamos diante do Club con Lourdes, Carol, Marta e Marina; eu ía cos meus irmáns Pedro, Enrique e Mintesinot, e con meus pais Tere e Boni.
Collemos dirección a Pedrafita do Cebreiro, onde Lourdes tiña que supervisar o campamento galego de espeleoloxía da fin de semana seguinte. Unha vez en Pedrafita non puidemos evitar comer algo, xa que as empanadas estaban irresistibles; e dirixímonos á cova de Cortiñas, situada en León, xusto na fronteira con Lugo.
Era a primeira vez que os meus irmáns visitaban unha cova polo que estaban un pouco nerviosos. Unha vez na entrada da cavidade comezou a chover e deunos un pouco de traballo poñer en marcha os carbureiros. Entramos e deslizámonos por un tobogán de barro. Debido ao fácil acceso que tiña a entrada aparentaba estar moi visitada, pero ao atravesar algunha pequena gateira comezamos a ver formacións en moi bo estado e de gran tamaño o que indicaba que pouca xente chegara ata alí.
Pasamos por varias salas, ata chegar á sala fantasma de onde iniciamos o retorno, no cal atopamos un morcego agochado nunha das paredes.
Antes de saír, sentamos todos nunha das salas e apagamos os carbureiros quedando así en completa escuridade e escoitando o gotear das estalactitas. O meu irmán Mintesinot, aproveitando o silencio cantounos unha canción etíope en amárico e despois unha de Bob Marley. E aquí rematou a nosa pequena aventura.
María López Pereira

9 - 10 de abril:
XXXVIII Campamento Galego de Espeleoloxía
Un ano máis, unha actividade máis da Federación Galega colga ás nosas costas, e tamén unha felicitación máis pola organización. Máis imprevisible era a participación que nun campamento das características deste estivo a punto de botarnos abaixo a organización. Sesenta e tres persoas participaron no campamento de ... clubs galegos. Tivemos a presencia de Juan Prego, presidente da F.G.E. e tamén a do noso presidente, Sechu López, que se iniciou nas tarefas de topografar, ¡nesta Sección sempre hai traballo para todos!. Os obxectivos foron cubertos, tres das cavidades máis grandes da zona: Purruñal I e II, Valdabraira e Sumio Chan do Lindeiro, foron recorridas de punta a cabo con medicións de cinta, compás, clinómetro, climatolóxicas,... para completar os datos descritivos das mesmas e así comezar unha catalogación seria das cavidades galegas. Destacar o interese dos participantes na actividade e tamén a participación dos máis pequenos do ECA, que así vanse rodando para o campamento infantil.
Houbo cea de confraternidade e tamén sorteo de material, todos tiveron un pequeno agasallo. Celebrouse un acto da E.G.E., preparado e presentado por Manolo Díaz, de Ártabros, sobre o vintecinco aniversario da E.G.E., houbo unha exposición explicativa da andaina da EGE que estivo montada no piso superior do Centro de Artesanía e unha proxección dos distintos cursos impartidos nestes anos, e tamén entrega de insignias aos membros de Escola.
Só nos queda dicir que cando todos colaboran é moi doado realizar unha actividade sobresaínte. Dende a Sección as grazas ao Alcalde de Pedrafita, a Juan Prego, a Sechu López, a Ángel García, a Manolo Díaz e a todos vós, colegas do G.E.S.

A Sección

Os participantes no Campamento Galego de Espeleoloxía

Espeleonovas
.
7 - 8 de maio: IX Campamento Galego infantil-xuvenil de Espeleoloxía. Celebrarase en Cobas. Xa tendes visitado moitas cavidades na zona, pero aínda así animádevos que hai moitas máis por coñecer, compartiredes cos infantís-xuvenís doutros clubs, e tamén haberá agasallos. Organiza o E.C. Aradelas.
11 - 12 de xuño: Xornadas Monográficas de Progresión en Canóns. É unha actividade didáctica de aprendizaxe, impartida por membros da E.G.E., aínda non nos comunicaron onde se vai celebrar. Ide reservando os días porque nas anteriores Xornadas esgotáronse as prazas de inmediato.
18 - 19 de xuño: 10º Campamento Social Infantil-Xuvenil de Espéleo. Estas datas tendes que reservalas sen outra ocupación, iremos ao Caurel que xa levamos tempo sen visitar. Hai alguén, que agora xa non ten menos de 18 anos que prometeu levarnos, cando tiña 15, a Traslacosta. Retamos a que se atreva.

VINDEIRAS ACTIVIDADES

MAIO

7 Salceda de Caselas IV Marcha de Fondo - Marcha das Greas: Salceda - Pazos de Borbén FGM
7-8 Ribeira Sacra Infantil. XXXVIII Operación Benxamín. S. Infantil-Xuvenil
7-8 Trevinca-Vilanova Iniciación á Montaña: Peña Trevinca dende Vilanova S.D. Sendeirismo
7-8 Cobas Campamento Galego Infantil-Xuvenil Espeleoloxía FGE - E.C. ARADELAS
7-8 Pontevedra e Galiñeiro Curso de Escalada - Iniciación FGM - EGAM
11 Local Social Obradoiro mantemento e reparacións de esquís S.D. Esquí
14-15 Albite Infantil. XXXVIII Operación Benxamín. Serra do Xurés S. Infantil-Xuvenil
14-15-16-17 Guadarrama (Madrid) Sierra de Guadarrama S.D. Montañismo
19 Local Social Charla Técnica de Iniciación á Escalada: Nós e progresión en rocha S.D. Escalada
20 Local Social Festa de Primavera S. Actividades Sociais
21-22 Sanabria O Camiño de Santiago, Vía da Prata. Etapa I: Sanabria - Lubián S.D.Sendeirismo
21-22 Curso Escalada - Parede FGM - EGAM
22 Galiñeiro Xornada de Iniciación á Escalada S.D. Escalada
22 Río Miño Familiar. "Na busca do Tesouro III" S.D. Montañismo
26 Local Social Charla Técnica de Iniciación á Escalada: Manexo cordas e reunións S.D. Escalada
28 Aloia Saída de Xeoloxía. Canteiras, Aloia - Galiñeiro S. Cultura e Medio Ambiente
29 Budiño Xornada de Iniciación á Escalada S.D. Escalada
29 Ribeira Sacra Sendeiro tranquilo. Luintra - San Esteban S.D. Sendeirismo
29 Ría de Vigo Inmersión submarina S.D. Actividades Subacuáticas

XUÑO

3 C. Cultural Caixanova Clausura XXXVIII Operación Benxamín. S. Infantil-Xuvenil
4 Rocódromo Vigo Campionato Galego de Escalada de Base FGM - C.M.Celtas
4-5 Lubián O Camiño de Santiago, Vía da Prata. Etapa II: Lubián - A Gudiña S.D. Sendeirismo
4-5 Trevinca Travesía: Vilanova - Teixedal - Casaio S.D. Montañismo
5 Ría de Vigo Piragüísmo Popular. Arcade - Illa de San Simón - A Guía S.D. Actividades Subacuáticas
10 Local Social I Feira do Material de Montaña Usado S. Actividades Sociais
11-12 San Isidro (León) Travesía. Desfiladero de los Arrudos. S.D. Montañismo
11-12 O Pindo XI Descenso de Barrancos FGM -S.M. Ártabros
11-12 Xornadas monográficas progesión canóns FGE - EGE
12 Illas Cíes Inmersión Submarina. S.D. Actividades Subacuáticas
18-19 O Caurel 10º Campamento Social Infantil - Xuvenil Espeleo S.D. Espeleoloxía
18-19 Trevinca VIII Marcha con Vivac. Travesía Trevinca - Caurel FGM - Xistra
18-19 Curso Escalada Artificial FGM - EGAM

Edita: Club Montañeiros Celtas. Dirección, maquetación e montaxe: José López Pérez “Sechu”.
Normalización lingüística: Enrique González Cameselle.
Colaboran neste número: Françoise Fauré, Fernando Fernández, Yvette Chartier, Martín García Pérez, Mª Teresa Alonso, Juanjo Vázquez, Marcos Rodríguez Glez., Francisco Escrich, Manoel Chao, Mª Teresa García Cebreiros, Concha Gilino, Elvira Álvarez, Chus Lago, Conchi Barciela, Xosé Lois Freixeiro, Antonio Fdez. Iglesias, Antonio Caldelas, Pilar Orche, Lourdes Castiñeira, María López Pereira, Carolina Rguez. Domingo, Daniel Ballesteros.
Club Montañeiros Celtas non comparte, necesariamente, as opinións dos seus colaboradores.
Imprime: Copy Camelias. Depósito Legal: VG:40-1998. Impreso en papel reciclado
Subvencionado pola Consellería de Educación e Ordenación Universitaria. Dirección Xeral de Política Lingüística

Para comunicarse có club, a dirección é info@celtas.net.

Modifiquei esta páxina por última vez en Maio de 2005.