Descenso en Canoa por el Sil
El sábado 1 de julio salió el autobús
de Vigo con el grueso de la expedición, llegamos a Parada de Sil
a media tarde, G. y N. están acampados desde el día anterior.
Montamos las tiendas en un Prado en Fondevila, que previamente nos habían
preparado miembros del Club de montaña Ribeira Sacra. A medida que
se prepara el campamento, llega más gente en coches particulares
para unirse al grupo.
Parte del personal nos acercamos a los Balcones de Madrid para
contemplar la impresionante vista que se nos ofrece sobre el Sil y que
tendríamos que recorrer al día siguiente. Un breve paseo
por Parada de Sil, cena y al saco.
Nos levantamos el domingo temprano después de una noche
de lluvia que amenaza con acompañarnos durante el día., recogemos
las tiendas y después de desayunar partimos hacia A Teixeira, donde
esperamos por las canoas. Observo que M. viene preparada para la ocasión,
trae su propio flotador tipo rana Gustavo y su pistola de agua para abordajes
fluviales. Después de repartirnos las canoas y de unas breves nociones
básicas de navegación por parte de los monitores, nos echamos
al agua. Comprobamos que las canoas no vuelcan como prometieron (¡nos
devolvían el dinero si lo conseguíamos!) y comenzamos el
descenso por el Sil, somos 38 participantes más los monitores.
Sufrimos un par de abordajes por parte de la canoa pirata de
M. y J. L. pero conseguimos recuperarnos y bogamos durante
un par de horas por el río con muy buen tiempo.
En una central eléctrica, entre cerros escarpados
colgados de viñedos paramos a comer, nos espera la gente que nos
acompaña en coche durante el recorrido. P. observando mi estado
de postración me ofrece un vasito de Rioja (¡muy bueno por
cierto!).
Ya con el cuerpo recuperado y el espíritu reconfortado
por este frugal refrigerio, embarcamos otra vez, aun nos queda un buen
trecho por recorrer, el más bello pero también el más
duro debido al fuerte viento que no nos permite avanzar en ciertos tramos,
entre los riscos intuyo que estamos entre los Balcones de Madrid y el monasterio
de Santa Cristina. Nuestra canoa queda descolgada y tienen que remolcarnos
hasta donde se ha reagrupado el resto de la expedición. Seguimos
avanzando, ambas manos en los remos, ambos ojos en las orillas que nos
rodean, la contemplación de las paredes que cierran el río
merece la pena. El cansancio aparece de nuevo, creemos que cada meandro
que atravesamos es el último. Nos quedamos descolgados una vez más
(¿será posible?). Y nos tienen que venir a echar un cable
para poder llegar hasta el embarcadero del catamarán, donde el resto
de la gente ya ha llegado, C. que ha hecho el sendero de Santa Cristina
nos espera y me da ánimos: Si hoy estás hecho polvo mañana
estarás peor, pero que me quiten lo bailado, han sido 23 Km. de
río Sil.
M.C.
PUENTE DEL PILAR 12-15 OCTUBRE
CAMBIO DE ACTIVIDAD
Queda aparcada la salida NEILA-URBION, en su lugar efectuaremos un
recorrido por la comarca de OS OSCOS en el occidente Astur, finalizándolo
en PRAIA DAS CATEDRAIS, se montará el campamento en el camping
de AREALONGA, para aquellos que no quieran hacer la travesía, que
se iniciará en el ALTO DO ACEBO, en los límites entre Asturias
y Galicia, cerca de A FONSAGRADA.
OS OSCOS 2000
SALIDA DEL CENTRO CULTURAL CAIXAVIGO DIA 12 A 7 H Y REGRESO DIA 15 A
LAS 15 H. DESDE CAMPING AREALONGA
TRAVESÍA:
Día 12: Alto del Acebo (1030)- S. Martín de Oscos (728)-
vivac (20 Km).
Día 13: Murias (1025)- Bobia (1201)- Peña Forcada (642)-
Balmonte (500)- vivac (23 Km).
Día 14: Pousadoiro (644)- S. Marcos (230)- Ribadeo- Illa Pancha-
vivac (19 Km).
Día 15: Praia das Catedrais- Camping Arealonga (13 Km).
Nivel de dificultad acumulado: Alto. Licencia federativa obligatoria
Cartografía: E 1/50000: 74 Fonsagrada; 49 S.Martín de
Oscos; 25 Vegadeo; 10 Ribadeo
ACTIVIDADES DESDE EL CAMPING:
- Ascensión Al Mondigo (580): Vistas espectaculares costa en
direccion a Ribadeo: Praia das Catedrais (Ver horario de mareas en el Chiringuito)
- Costa Oeste hasta Ría de Foz.
Gran Recorrido.
SUEÑO DE UNA NOCHE
DE VERANO
Sábado ocho de Julio del año dos mil. 18:00. Viana do
Castelo, Portugal. Una facción montañera llega a la
base de operaciones dispuesto a derrotar al enemigo: Arco Sur, Etapa Final.
Sus armas: sardinas, pan, vino y las botas. La campaña se esperaba
intensa.
Los más valientes se habían aventurado a un reconocimiento
previo del terreno. Los lugares estratégicos fueron rápidamente
identificados y sutilmente tomados por la avanzadilla.
Cae la noche sobre el campamento mientras una tímida luna escondía
medio rostro, como sino no quisiera ver lo que se avecinaba y al mismo
tiempo dándonos su permiso. La oscuridad era nuestra aliada. Poco
a poco el aire se fue impregnando de ese olor tan peculiar y característico
que precede a una gran noche. La tropa danzaba inquieta. Por fin alguien
dio el grito de guerra:
-- " ¡Las sardinas ya están! ".
De repente el pelotón se convirtió en un torbellino de
apetito e ilusiones recién despertados. Como novicias en un día
de campo inició la primera expedición del regimiento entre
tímidas risitas que escondían la gula. La ruta discurría
entre la Sima del Diablo, punto de máximo calor donde las sardinas
se rendían bajo el fuego; el Río Dorado, así llamado
por el color de su brebaje más preciado: el jugo de sus uvas y finalmente
El Pinar, lugar de recogimiento y disfrute. La dificultad de la misión
consistía en la resistencia a la repetición de la ruta y
la capacidad de mantener el rumbo. Esta dificultad crecía en el
pelotón del Río Dorado. Todo discurría según
lo previsto hasta que el familiar aroma de unos pimientos de Padrón
y la dulce leche frita y rosquillas nos trajeron el sabor de la nostalgia,
del calor del hogar y todos empezamos a ser uno.
Suena la alarma: la playa todavía no había sido
tomada. Un grupo decide hacer una incursión nocturna. El Atlántico
los recibe con sus brazos extendidos en paz, su sabor frío les recordó
que mañana sería otro día.
Domingo nueve de Julio del año dos mil. Toque de diana. Entre
bostezos y preparativos el campamento despierta. El objetivo se alzaba
en el horizonte, desafiante e incitándonos con orgullosa esbeltez.
Santa Lucía nos observaba serena en su altar de verde piedra. El
rosetón central nos seguía en cada uno de nuestros movimientos
a la espera de un descuido. No se podía abandonar el campamento
así que el ejército de montañeros se dividió
en destacamentos: unos vigilarían las provisiones, otros tomarían
la playa en una arriesgada operación diurna y otros partirían
rumbo a las calles para ascender a los ojos de la ciudad.
El primer destacamento no se amedrentó y dio buena cuenta de
las provisiones restantes. El segundo pudo comprobar en pleno día
la majestuosidad de ese mar que la pasada noche los abrazó en una
fría calma pero que hoy mostraba su otra cara. Rugía incansable
entre sus malecones y más allá de ellos su furia controlada
advertía que tras él nada había más que un
inmenso océano azul en un cielo azul. Las dunas, suaves senos de
arena, ofrecían el calor de su manto, el canto de sus hierbas y
el picante del sol. La operación Mar de Plata había sido
todo un éxito.
El tercer destacamento partió por la mañana rumbo a la
centinela de Viana, el Santuario de Santa Lucía de los Sagrados
Corazones. Para ello tuvo primero que atravesar el puente de hierro que
antiguamente constituía el cordón umbilical de la zona. El
puente los condujo a los pies de la señora en una ordenada comitiva.
No podían tomar en bloque la cima así que la vanguardia del
pelotón ascendió en el tren cremallera mientras otros subían
sigilosos por el cuerpo de interminables escaleras bajo un sol de justicia.
El templo había congregado a sus feligreses en una magnífica
mañana de verano. El horizonte infinito a nuestros pies nos reveló
el siguiente objetivo, la fortaleza que daba el apellido a la ciudad: Viana
do Castelo. Tras recuperar el aliento y organizar el ataque pusimos rumbo
hacia la antigua fortificación. El amable descenso recorría
las calles que antes dejamos atrás. Moreras, castaños de
indias, plazuelas, fuentes y coloridas fachadas de viviendas
de planta baja que poblaban la zona vieja salían a nuestro paso.
Poco a poco se mostró ante nuestros ojos los inclinados muros, las
garitas y la enorme puerta celosamente cerrada a los curiosos de la fortaleza.
Ante la eficaz edificación solo podíamos volver al campamento
y tras una parada técnica Montañeros Celtas unió sus
fuerzas para juntos iniciar una vez más el viaje de regreso.
La lucha había sido intensa y encarnecida pero las huestes supieron
sacar su lado más feroz para hacer frente a un largo fin de semana
lleno de sorpresas y alguna indigestión en lo que fue el sueño
de una noche de verano.
Cris
ARCO SUR RESUMEN FINAL.
Una vez finalizado este proyecto, os informamos que quedan en el club a disposición de socios y simpatizantes, los resúmenes, descripciones, planos y cualquier información que pueda ser de vuestro interés. A modo de adelanto dejamos aquí constancia de lo que ha sido este proyecto.
CARTOGRAFÍA EMPLEADA: Planos del Ejército a E 1/50000: 122 Golada, 154 Lalín, 187 Ourense, 188 Nogueira de Ramuin, 226 Allariz, 227 Manzaneda, 264 Xinzo de Limia, 265 Laza, 302 Baltar, 301 Lovios y Planos de la Carta Cartográfica de Portugal E 1/50000: 5B Ponte da Barca y 5A Viana do Castelo.
RESUMEN DE LAS ETAPAS EFECTUADAS:
Nº ETAPA FECHA
PART. Km HOJAS
1 COLLADO DO FARO-OSEIRA 3,4/10/98 10 27
122-154
2 OSEIRA-OS PEARES 15/11/98 14
34 154-187-188
3 OS PEARES-POMBAR 29/11/98 17 21
188
4 POMBAR-VIRXEN DO MONTE 13/12/98 12 27
188
5 VIRXEN DO MONTE-O RODICIO 17/01/99 10 29
188-226
6 O RODICIO-MONTEDERRAMO 07/02/99 15
32 226-227
7 MONTEDERRAMO-SAN MAMED 21/02/99 14 20
227
8 REBORDECHAO-SAN MAMED 11/04/99 15 21 226-227-265
9 FREANDE -REBORDECHAO 02/05/99 10 35
264-265
10 FREANDE-ESTIVADAS 23/05/99 11 25
264-265
11 ESTIVADAS-LUCENZA 19/09/99 11 27
264-302
12 LUCENZA-LAROUCO 03/10/99 8 28
302
13 SAN MARTIÑO-LAROUCO 17/10/99 9 20
302
14 VILAR-SAN MARTIÑO 14/11/99 13 24
302-301
15 VILAR-REFUGIO DO PISCO 21/11/99 15 16
301
16 REQUIAS-PITOES DAS JUNIAS 16/01/00 9 18
301
17 REF.DO PISCO-PORTELA HOMEM 5,6/02/00 24 35
301
18 PORTELA HOMEM-CERDEIRA
12,13/02/00 14 37 301-5B
19 CERDEIRA-PORTELA DO VADE 02/04/00 10
29 5B
20 PORTELA DO VADE-FACHA 21/05/00
37 28 5B-5A
21 FACHA-PRAIA DARQUE 11/06/00 22 23
5A
22 CAMPAMENTO VERANO DARQUE 8,9/07/00 27 10
5A
TOTALES Participantes: 106 566 Km
Dejar constancia también que de entre los 106 participantes,
48 han repetido, 16 en mas de 5 ocasiones y 8 en mas de 10.
El “ARCO SUR” ha finalizado, os esperamos en “MAR A MAR”.
G.R.
AVISOS
- Debido a problemas con el soporte informático, los recibos
de la asociación del segundo semestre del año saldrán
este año retrasados respecto a la fecha debida. La junta directiva
les ruega perdonen las molestias.
- El club dispone de otra persona para colaborar con el vocal de material.
Cuando necesitéis algo, además de Juan podéis preguntar
por Carlos.
ESPELEONOTICIAS
¡Chega por fin!: ‘As tardes de Picoña’. Para vós
lectores, un pouco tarde, levamos indo dende Xuño. Este ano os mércores
a partires das tres da tarde. ¡Animádevos!.
En Setembro queremos facer un curso de iniciación, ide pensando
nas datas porque o demáis está previsto.
ESPELEOSECCIÓN
(viene del boletín de Junio)
As porterías unidas por cerco que rodeaba o campo, semellaban
pelexarse ca herba para que esta non escapase ós límites
que marcaba, e non pitarlle fora de banda coma ós futbolistas. O
muro, este si que envolvía todo non se escapaba nin herba, nin gusanos,
nin tendas nin rapaces, so aqueles que tiveran ás poderían
salvalo, os demais tería que facer uso do portón. Pensaron
que o primeiro era monta-las tendas de campaña, e como viron que
a as piquetas non chegaban ó chan, decidiron tumba-la herba
e así podían verse uns ós outros, as piquetas chegarían
a terra e poderían ser clavadas e eles cando se foran dormir non
levarían golpe ao caer dunha considerable altura por entre cada
herba. Correron, estumballáronse, arrastráronse polo campo
e a herba ia estarricándose no chan facéndolle sitio os nosos
amigos. Xa tiñan as tendas montadas, as esteras e os sacos dentro,
¡que ben ian dormir nun chan tan mullidiño!. Alguén
apareceu cun bocata na man e decidiron que era o momento de comer, croquetas,
tortilla, empanada, bistés, auga, refrescos e froita calmaron fame
e sede, entre xogos de palabras, gateo de sobreiras e caseta fora do recinto
amurado, acompañando a Oscar e Andrés castigados por unhas
gramíneas emperradas en facerlles compaña ocasionaron unha
guerra no seu sitema inmunolóxico con resultado de antihistamínicos
e dormida no coche, ata Emilio foi acosado por estas mozas difíciles
de rexeitar.
Todos tiñan ideas do que farían o resto do día
e acordaron que como ia moito calor, irian a explorar unhas covas que lle
falaran delas: Pala Pumbeiro, Pala do Forno e Pozo do Forno. Se chegaba
o tempo irian a mais. Repartiron os traballos, uns preparaban os cascos
e outros as cordas, outros a comida,.... Xa tiñan sacas, bidóns,
cordas, mosquetóns, arneses,... e estaban dispostos a sair do murado
cando viron entrar polo portón un home con unha carpeta na mán,
vestido de vaquero e americana e zapatitos e unha moza cunha cámara
de fotos colgando do pescozo ¡eran dun periódico local! querían
sacarlle unha foto para ó día seguinte, o home da carpeta,
escribir para o diario.
Por fin víronse libres para facer o que querían e dirixiron
os seus pasos a aldea de Cobas, que nunca sabían se se escribía
con b ou con v porque os mapas e os letreiros da estrada non coincidian.
Enfundáronse nos monos, prepararon os cascos e encamiñaron
os seus pasos a península rodeada nun meandro do rio Sil, agora
de augas encoradas. ¡Lástima non ter un bote para badear ate
Pumbeira polo encoro!
Era unha tarde de calor chumbeira e amiazaba tormenta.
O sendeiro, á sombra das aciñeiras, segue unha antigua
calzada que une Cobas con Biobra. Rama vai, rama ven, ian andando semellando
perfectos exploradores. Acercábanse ó seu obxectivo por un
tupido bosque que pouco a pouco os levaba a hai miles de anos do chan xeolóxico:
un manto de sedimento formado por cantos rodados ensínalles que
aquí hai unha longa historia, mais da que a humanidade poida
lembrar ¿cómo podería ser eso? preguntan uns a outros.
Entre os cantos aflora gran parte da veta caliza, blanca, en formas caprichosas
e maxestuosa entre o bosque de aciñeiras e madroños.
Os nosos protagonistas, asombrados por todo o que os rodea, van camiñando
entre uns e outros elementos ate dar coas entradas das covas que buscaban,
nunha parede que corta verticalmente unha ladeira empinada ate o encoro.
A boca de Pala do Forno primeiro, Pozo do forno despois e a última
bañada pola auga, Pumbeira. Estrenan Luis e Roi ¡que flipe!,
xa queren baixar o pozo pero teñen que aprender antes a linguaxe
da corda, baixa David e eles van a Pumbeira onde xa estaban Oscar, Iria,
Elena, Roberto, Rebeca, Joaquín e Adrián e Daniel que volve
con eles para despois el e Adrían colocarse o arnés e todo
o necesario para ir ó pozo, mentras David espera pacente a chegada
dos amigos ó fondo do pozo para recorrer a cova e logo saír
todos, e botarlle unha mán, de ser preciso, se ocurrira algún
incidente na baixada.
(continuará)
PRÓXIMAS ACTIVIDADES
AGOSTO
28/7 – 6/8
Campamento Alta Montaña – Benasque – Era Valh D´Aran
– Aneto
SEPTIEMBRE *
3 XII Marcha Galega de veteranos – F.G.M. (C.M. Xistra)
10 Mar a Mar. Etapa 0: Roo - O Pindo
23-24 XXIX Campeonato de Marcha Galega Infantil – Xuvenil
de montaña – F.G.M.(P.Trevinca-Barco)
24 Bici Montaña - Faro Avión, A Cañiza
- Nieva
24 Mar a Mar. Etapa 1: Pino do Val – O Pindo
30 Monitor de Clube I – F.G.M. (E.G.A.M.)
* Calendario senderista: consultar en el club.