O 20 de novembro do 2002 fun designado Presidente do Club e dende ese mesmo día empecei traballar na formación da Xunta Directiva. Pretendín atopar, no conxunto dos seus membros, unha mestura de cualidades na busca dun equilibrio, un grupo formado por homes e mulleres, xoves e maiores, combinando a vitalidade dos novos coa experiencia dos veteranos, a aportación de ideas e o traballo constante. Gracias a unha boa acollida, penso que conseguín este primeiro obxectivo, espero que eles sexan capaces de aturarme a min e os socios de aturarnos a todos. Compartimos unha gran ilusión por manter e mellorar este gran Club.

Iniciamos un proxecto de continuidade respecto ó da directiva anterior, da que eu xa formaba parte como vicepresidente, polo que non cambiarán moitas cousas, pero intentaremos melloralas todas. O Club está a un gran nivel e os membros da Xunta Directiva, coa imprescindible colaboración de tódolos socios, especialmente dos máis comprometidos, conseguiremos mellorar e amplia-las actividades (deportivas, culturais, medioambientais, sociais, formativas, científicas), os servicios que podamos prestar, o local, a participación social...

Algúns dos obxectivos deste proxecto son: mante-lo nivel actual das actividades de montaña, sendeirismo, espeleoloxía, cultura, bici e as infantís, a realización de actividades específicas para a xuventude, o relanzamento das actividades deportivas de escalada, esquí, mergullo e piragüísmo, a combinación de actividades, desenvolver actividades sociais na procura dunha participación ampla de socios das distintas idades e condicións, a formación de monitores, fomenta-la participación en cursos, a reforma dos Estatutos, a adecuación dos refuxios, a ordenación e división do local social incluíndo a instalación dunha zona de escalada (boulder), aumenta-lo fondo bibliográfico e o material deportivo, a informatización da biblioteca e a cartografía, a modernización da páxina web, a organización de conferencias, a celebración anual do Concurso de Fotografía de Montaña, e a publicación do libro que recollerá a fenomenal historia do noso querido Club Montañeiros Celtas.

Todo pode quedar resumido no seguinte: "traballar no presente, pensando no futuro, sen esquecer o pasado".

O vindeiro día 1 de febreiro cumprirei dez anos asociado o Club, ese día celebrarémo-la tradicional cea aniversario onde entregaranse medallas conmemorativas os socios que este ano alcanzan a meritoria cifra de “25 anos asociado” e a impresionante de “50 anos asociado”, motivos polos que gustaríame contar cunha gran participación para coñecernos mellor e render un merecido homenaxe os veteranos.

CEA ANIVERSARIO

Como tódolos anos por estas datas, celebrarémo-la tradicional cea aniversario, na que se entregarán, como é tradición, medallas ós socios con 25 e 50 anos de antigüidade no Club. Esperamos vervos a todos  un ano máis posto que é unha ocasión especial de encontro.

E para remata-lo acontecemento, contaremos con Actuación Musical en directo para animarvos a move-lo esqueleto e prolongar así a xuntanza.

Como tódolos anos, para unha mellor organización, rogamos pasedes polo noso club para anotarvos e aboa-los 26 euros do seu custo.
O derradeiro día para anotarse é :  28 de xaneiro.

Pasamento

Témo-la tristeza de comunicárvo-lo pasamento do noso socio Casado.
José E. Casado Gómez facía 50 anos que pertencía ó Club. Comezou a finais dos anos 50 a participar en expedicións a diferentes serras españolas, así como a practicar espeleoloxía.
O noso agarimo para Chelo, Socio, Loreto e David.

Traxedia Nas Nosas Costas

O pasado mes de novembro afundiuse un barco fronte á costa galega, un petroleiro chamado “Prestige” que ó derrama-la súa carga contaminante, coñecida como “Chapapote”, está asolando as costas galegas. Para retira-lo chapapote fan falta moitas mans, por iso miles de voluntarios están traballando, tamén hai montañeiros celtas. Para agrupar e coordinar voluntarios, o Club ten aberta unha lista (xa con máis de noventa anotados) con persoas dispostas para este xeneroso esforzo. Se queres colaborar, apúntate.
Esperamos e desexamos que as autoridades competentes fagan todo o posible para rexenera-las costas e dispoñan o necesario para non ter que lamentar estas desgracias “Nunca Máis”

Licencias.

Recomendamos a tódolos socios que se federen. Estar federado permite: * Estar cuberto por un seguro de accidentes deportivos *Ter acceso ós cursos de Escolas das federacións *Participar en actividades organizadas polas federacións, incluíndo as competicións *Tarifa reducida en refuxios *Recibir publicacións periódicas das federacións.

Cursos

Ademais da información dos cursos da  EGAM (Escola Galega de Alta Montaña) e da EGE  (Escola Galega de Espeleoloxía) que figuran no Calendario do Club, temos na oficina información dos cursos organizados pola Escuela Española de Alta Montaña (Benasque) e pola Escuela Española de Espeleología, para aqueles socios interesados nalgún deles.

Sección Infantil-Xuvenil

Se queres pasalo ben as fins de semana facendo algo diferente, comprométete e apúntate como MONITOR da Sección Infantil-Xuvenil. Imprescindible maior de idade.

Como case todos visitáchede-la exposición das 41 fotografías seleccionadas polo xurado na Casa do Libro, así como as demais no club, e fixéchedes moitos comentarios, todos favorables, vaia a constatación de éxito total para a celebración do Concurso.
O día 17 de decembro montouse pola tarde a exposición. Tódalas fotografías estaban enmarcadas con paspartú. Unha vez rematada a montaxe, na mesma sala, reuniuse o xurado composto por Manuel Núñez "Pirulo"(Presidente), Manuel García "Magar", Chito Veiga, Nin Sierra e Emilio Ballesteros (secretario, sen voto) para determinar que fotografías serían as gañadoras. Proceso lento e complexo pola calidade existente, despois de varias votacións e deliberacións, quedaron seleccionadas as dúas mellores.
A lediacia dos gañadores foi enorme, así como as mostras de gratitude para Club Montañeiros Celtas polo concurso.
O día 20 foi a entrega de Premios e a homenaxe a Moncho Melón, a quen estaba adicado o concurso. Primeiro foi a entrega de premios: o "2º Premio, trofeo Pescanova" foise para Xábia (Alacante). Fotografía de Francisco Catalá Arenós. O noso Presidente, Sechu, fixo entrega (Pescanova non puido asistir) simbólica (pois o premiado non estaba presente) ó vicepresidente. A estas horas os premios xa están en poder do gañador.

O "1º Premio, trofeo COVSA" foise para Nigrán. Ándrés Fraga, de Club Montañeiros Celtas, tivo que adianta-la volta desde Barcelona, onde estudia, para recolle-lo premio, que foi entregado por  Olga Rodríguez, en representación de COVSA.
Entregado-los premios, comezou a homanaxe a Moncho Melón, á que asistiron moitos membros do Club e familiares cercanos.
Homenaxe cálida, emotiva, onde non sobrou nen faltou unha palabra. Chito, Cholo e Chus lembraron a figura do inesquecido compañeiro e Sechu, cunhas breves palabras, fixo entrega á muller de Moncho "...serei sempre na vosa memoria, non Elena, senón a muller de Moncho..." da Medalla de Ouro de Club Montañeiros Celtas a Moncho Melón, in memorian, pola súa traxectoria no mundo da Montaña. Coas moi emotivas palabras de agradecemento de Elena deuse por rematada a homenaxe. Quédanos a lembranza e a satisfacción.

Aproveito para felicitar ó noso novo Presidente que confiou en min para continuar con esta sección que á súa proposta, pasará a denominarse “Cultura e Medioambiente”, o que se corresponde mellor co tipo de actividades que realizamos.

SAÍDA CASA CIENCIAS  PLANETARIO DA CORUÑA:

Debido o desastre ecolóxico que sufrimos nas nosas costas cos vertidos de petróleo, suspendémo-la parte da visita ó Acuario. Non obstante puidemos gozar, os 9 participantes, da Casa das Ciencias e ó seu Planetario. Quedará para outro momento a visita ó Acuario.

TREKING CULTURAL:  HIMALAYA INDIO

Do 6 ó 28 de xullo realizaremos en grupo mínimo de 10 persoas e máximo de 15 un Trekking pola India. Veremos algo de Nova Delhi, viaxe ó país de Ladakh, onde a cultura tibetana mantense perfectamente polo difícil dos seus accesos, e onde o entorno himaláyico proporcionaranos vistas incribles deste paraíso perdido entre as montañas, rutas culturais en dito país e travesía polas estradas máis altas do Planeta ,con 5360 m de cota máxima, dende Leh, capital de Ladakh, pasando polo Val de Spity, a Manali, dentro do estado Himachal Pradesh chamado a Suíza India. Cerraremos con visitas a outras cidades do Norte de India. A viaxe pode verse alterada por algunha circunstancia especial, como xa me sucedeu hai 3 veráns, como problemas nas  estradas, etc, pero sempre se buscarían percorridos alternativos. Lembrade que unha viaxe no Himalaya Indio, é duro e ten sempre algo de incerteza, anque sexa predominantemente cultural. Procurarase ter “bos” medios dispoñibles en cada momento.
Teremos reunión os interesados a finais de Marzo, onde coñeceremos os detalles da viaxe. Non esquezades que hai que tramitar visados e billetes coa maior antelación posible, 3 ou 4 meses. Contareivos máis cousas sobre esta viaxe no próximo boletín.

CURSO DE INICIACIÓN Á FOTOGRAFÍA :

Ó cerre destas liñas estase completando o Curso de Iniciación á Fotografía. Foron 8 persoas as participantes. Destaco como responsable do curso o gran interese e o bo ambiente reinante. O curso a pesares de ser de iniciación puido abordar moitos contidos teóricos e prácticos. Agradecémo-la colaboración da Agrupación Fotográfica Galega coa cesión do seu laboratorio, tamén agradezo a súa participación entusiasta ós participantes.

CURSO DE PERFECCIONAMENTO EN FOTOGRAFÍA:

Habida conta de que os cursillistas do curso de iniciación deste ano, demandan case na súa totalidade a realización dun curso de perfeccionamento, cousa que agradezo e me afaga como profesor do curso de iniciación, pois algo bo terán visto, imos impartir un curso de perfeccionamento á fotografía a partires de Febreiro, con reunión o xoves 6 de Febreiro no club. O programa, custo e a lista figurarán a partires de xaneiro no Club. Atención os que xa asististes a cursos de iniciación outos anos, pois pode ser bo momento para anotarse se vos interesan os contidos.

SAÍDA PLANTAR ÁRBORES E BOSQUE AUTÓCTONO:

Realizarase o 19 de xaneiro baixo a guía do noso amable colaborador e biólogo experto Varo Santos. Pola mañá iremos planta-los nosos queridos Castiñeiros, os Carballos que tiñamos xa os levou Gaspar a terras catalanas pois botábaos de menos. Recibiremos todo tipo de explicacións, para o mediodía volver a Vigo, quen queira pode comer no Club pois pola tarde teremos unha proxección de diapositivas que Varo está preparando con moito esmero e que nos amosarán a fauna dos nosos bosques autóctonos, achegándonos ás nosas queridas Vacas marelas e demais poboadores dos nosos escasos vellos bosques.

TERTULIA:

A tertulia do mes de Novembro tivo por tema “A auga recurso vital”. E as conclusións máis importantes extraídas son as seguintes:
- A necesidade da auga é vital, sen ela a nosa vida extínguese nunha semana, é por tanto unha prioridade atender este tema. Empeza escasear en moitos sitios, por exemplo España, en proceso de desertización. Ademais as 3 fontes principais de auga: ríos, atmosfera e mares estanse contaminando.
- É difícil unha solución concreta. Débese afrontar esta crise de forma global con accións como: Menos emisións contaminantes, depuradoras, control do consumo persoal por medio da concienciación, plantación de árbores e maior masa forestal, construcción de desalinizadoras e non extracción de auga de capas freáticas. Paralelamente deberase combate-lo cambio climático con tódolos medios posibles para frea,la desertización.
ATENCIÓN: A próxima tertulia será en xaneiro, posiblemente o xoves 30, co tema: “Desastres ecolóxicos, a responsabilidade ¿de quen?”, a partires de agora faremos unha tertulia cada 3 meses.

Nota: As licencias de subacuáticas, o mesmo que o ano anterior,  son válidas durante un ano dende a data de expedición.

O prezo da licencia da temporada 2002-2003 é de 39 € para todalas categorías.

Disciplinas Aseguradas: Montañismo, Sendeirismo e Escalada
* As modalidades A e B1 diferéncianse na cobertura sanitaria.

NOVIDADES
Como novidade e para abrir horizontes (próximos)  lonxe dos sendeiros xa coñecidos, cada mes vos proporemos unha ruta para que, se queredes,  a levedes a cabo pola vosa conta (e risco). Tamén, e coa mesma finalidade, proporémosvos tamén algún libro ou páxina web de onde sacar ideas para as vosas Grandes Rutas.  Para empezar, este mes presentámosvos un recorrido para realizar vós mesmos que promete (polo menos ós que a fixemos gustounos).

A PROPOSTA  DO MES: CIRCULAR DE FILGUEIRA
Esta ruta que vos propoñemos para este mes é de baixa dificultade e con pouco desnivel, pero resulta ser un bonito paseo. O sendeiro discorre por Filgueira (Concello de Crecente), no límite entre Pontevedra e Ourense. Ó longo do mesmo encontramos pontes, muíños e regatos cubertos por musgo, todo isto a través da frondosa vexetación (castiñeiros, carballos e bidueiros). Como único inconveniente teremos algún tramo de asfalto, o cal non desmerece o encanto do recorrido, que ademais está perfecta e intelixentemente balizado (PR, marcas amarelas e brancas). O punto máis alto é o lugar de Guillade (Aprox. 400 m), dende onde teremos magníficas vistas do curso do Miño e da veciña Cortegada. Como interese cultural, o sendeiro recorre parte do antigo Camiño Real, encontrando ó seu  paso  a Igrexa Parroquial de San Pedro (S XVIII) así como a ermida de San Xosé. O cumio gastronómico encontrámolo nas Tetillas de Filgueira, típicas da zona.
Para acceder a Filgueira  poderemos facelo en Tren (consultar con RENFE) ou en coche particular dende a Cañiza pola C-531 e logo pola PO-400, ata a estación de Filgueira. A un quilómetro está o comezo da Ruta, situado no lugar de Forno de Tella, sinalizado cun cartel indicativo en madeira.
Punto de Partida e chegada: Forno de Tella
Lonxitude: 9.5 Km
Duración Aproximada: 4 horas
Servicios: Ó longo da ruta encontraremos suficientes fontes. Bar cerca da estación e tenda nas proximidades da Igrexa parroquial de San Pedro.
Cartografía: S.G.E. 1:50.000  5-11 (224) Ponteareas
Información: Concello de Crecente (986 666300), Centro de Iniciativas Turísticas (986 652382). Www.riasbaixas.org
 

ANDES 2002: CHILE E BOLIVIA

O pasado 25 de outubro, o meu compañeiro de andainas Antonio Ferreiro e mais eu partimos rumbo a Chile, a nosa intención era participar no IV encontro internacional de parapente en Iquique, cidade situada a 1800 km da capital, facer algo de montaña no altiplano, tiñamos pensado subir ó volcán Licancabur (5916 m) e mesturarnos coa xente para coñece-los seus costumes. A chegada  ó noso primeiro destino Iquique (nada que ver co noso expresi, que se saiba) tras percorre-las 14 horas de avión regulamentarias e as 25 dun autobús que, sen paradas, levounos pola famosa panamericana en dirección norte. O domingo 29 xa estabamos no noso destino e dado que o campionato non comezaba ata 3 días despois estes dedicámolos a percorre-las zonas de voo do campionato e coñecer un pouco a cidade, situada no deserto de Atacama, considerado, con razón, o máis seco do planeta. O xoves 31 daba comezo o campionato coa participación de máis de 100 pilotos de 18 nacionalidades, algúns tan afastados como Xapón, USA, España, Dinamarca, etc. A primeira xornada consistiu nunha proba de cross, tiñamos que percorrer unha serie de puntos marcados previamente no GPS que a súa vez no ultimo tramo da mesma transformábase nunha proba de distancia, nós participabamos cun bipraza modelo sherpa co cal percorremos 25 km na proba de distancia indo a tomar nun campo de tiro do exercito chileno, tendo que virmos buscar un camión militar logo de 2 horas de espera. A segunda xornada tiña un percorrido parecido, nós, debido ás malas condicións do vento, renunciamos a participar xa que tiñamos a experiencia do día anterior, lamentablemente un dos participantes faleceu ó estrelarse o seu parapente, motivo polo cal a competencia, como din eles, suspendeuse o sábado 2 de novembro optando a maioría dos pilotos pola retirada o derradeiro día da competición, a pesar do grave accidente ou quizás por mor del, destacaría o bo ambiente reinante entre tódolos participantes. O luns 4 partimos cara a San Pedro de Atácama, situada a uns 300 km de Iquique en pleno corazón do deserto e a uns 15 km da fronteira boliviana, aí ía empeza-la nosa aclimatación, subiriamos ata os geyseres do Tatio (4.320 metros) visitariamos o fermosísimo val da lúa (recibe o seu nome polo parecido coa xeografía luar) o val dos flamencos, etc. Todo isto situado por riba dos 3.000 metros. Lamentablemente para nós ó carecer de neve o volcán Licancabur non tiñamos a posibilidade de conseguir auga motivo polo cal desistimos de tentar subir, a nosa seguinte etapa fixémola no val do Maipo a uns 100 km ó sur de Santiago logo de pasar anteriormente por Antofagasta e A Serena onde visitámo-los pingüíns da illa de Choros e o observatorio astrolóxico no cal puidemos observar estrelas do hemisferio sur .Unha vez no Maipo fixemos rafting no río do mesmo nome, de seguido comezamos o que seria a nosa primeira aproximación ó volcán San Xose (5880 m) ata ó que se parte dunha aldea que se chama Baños Morales (1845 m) alí contratámo-las mulas que nos deberían levar ata a base do volcán, lamentablemente  a neve fixo que as mulas non puideran ir máis para alá dos 2200 m, xusto na entrada do val da Engorda alí tivemos que lidar coa neve mol polo cal decidimos monta-lo noso primeiro campamento a 2700 m. A nosa idea era durmir no refuxio Plantat 3300 construído polos alemáns no ano 1937 pero estaba cuberto por máis de 3 m de neve, logo de pasar unha noite con moito frío e fortes ventos e dado que non tiñamos estacas para neve decidimos partir cara ó cumio sen facer o que sería o lóxico campamento alto, segundo a nosa guía hai unha explanada a 4600 m, ideal para acampar. Partimos ás 6 da mañá cara ó cumio con bastante vento e frío que se transforma nun día extraordinario unha vez que sae o sol , ó redor das 13 h vindo a imposibilidade de facer cume e ante a falla de forzas decidimos dar volta ós 5100 m tardando a penas 3 h en chegar o noso destino de partida, ó día seguinte recollemos e para abaixo atopando de novo un día completamente despexado, logo de 5-6 horas chegamos ata a aldea onde durmiriamos dúas noites, ó día seguinte marchariamos cara ó glaciar que está situado no parque nacional EL MORADO o cal estaba bastante perigoso por mor das continuas avalanchas e desprendementos, logo de pasa-lo o día volvemos e, tras bañarnos nas termas de orixe volcánica, puxémonos facer dedo para despercorrer os 70 km que nos separaban de San Jose de Maipo. Pasamos outra noite na aldea e decidimos regresar á capital onde pasámo-los tres últimos días. Lamentablemente o 19 regresabamos. Esta foi, a grandes trazos, a nosa primeira e seguro que non derradeira experiencia  americana. Quixera antes de acabar agradecerlle a Sechu o seu apoio, Andrea polo mesmo motivo (os teus e-mails e o teu interese) a Jose polas súas medicinas e a tódolos que nos apoiaron e se acordaron de nós, gracias de corazón.

 Creo que ó saír de Vigo a todos nos remordía a conciencia por "abandona-lo barco". Nembargantes, supoño que todos tiñamos (e temos) a triste impresión de que, cando se funda a neve, inda quedará chapapote por recoller. Por iso, collémo-los cachifallos e nos fomos a Burbia  para deixar atrás por uns días este mundo tan complicado. Así as cousas, xuntámonos máis de corenta persoas, incluído Sechu.
 De camiño a Ancares, recollemos ó que faltaba en Quiroga. ¡Qué cara de frío tiña o pobre Manu! E é que o "pelete" que ía por estas terras tentou a máis dunha a quedarse en A Seara para pasa-la fin de semana fronte á cheminea da casiña de Moncho (un bico para ti e perdoa por non visitarte).
O meu amigo Pablín me falara en numerosas ocasiones de Burbia. Describíraa coma unha aldeíña no corazón dos Ancares leoneses rodeado de montañas. E non esaxeraba Pablín: mentres comiamos no cámping de Burbia (por certo, moi rica a empanada de acelgas de Cacabelos), intentabamos adiviñar que montañas víamos: "¿será o Mostallar? ¿Ou tal vez o Penalonga?". En canto chegou o autobús, os da travesía preparámonos, e inda houbo tempo de tomar un café cunhas "ghotiñas" no bar.
 Máis que unha travesía parecía unha romaría; eramos quince, anque houbo quen se creu que eramos trece ata o último día. Ben, quince sen conta á mascota da expedición... e non, non me refiro a ninguén, senón a un canciño negro burbiano que nos acompañou os tres días.
 "¡Unha, dúas e tres! ¡Arriba! ¡Joé, pois si que engordou a mochila dende este verán!". Así, un a un fomos arrancando. Tomamos un camiño que parte do cámping e se dirixe cara ás montañas. Atravesamos uns bosques de xigantescos castiñeiros para desviarnos polo val da esquerda. Pasamos por un teixedal e vimos os acivros cargados de boliñas vermellas. Houbo que cruza-lo río unhas cantas veces e alguén deuse un bo chapuzón (¿Ves, Fati? Se foras de Celtas non te pasarían esas cousas, muller).
 Non chegamos ata ós lagos de Burbia, xa que nos quedamos nunha cabana de pastores. Como se fixo de noite cedo, ceamos pronto e non tardamos en ir durmir. ¡E vaia se durmimos! O do madrugón dos montañeiros non quedou máis que en anécdota estes días.
 Ó día seguinte, ¡todos a almorzar forte, que hoxe todo é costa arriba! Todo estaba nevado e o tempo era estupendo. Cruzamos de novo o río (algún "torpeschu" deste club botáballe a culpa a alguén polo paso que buscou) en dirección ós lagos de Burbia. Despois de rodealos, subimos por unha ladeira practicamente xeada cara ó collado de Boca de Campo. Cada un subiu como puido; así, o noso Miliño a grito de "¡ai, mamá!", garrote en man e en mangas de camiseta do Che subiu antes que ninguén. Fixemos tempo ata que chegou o "heroe da esteira". Cando se reuniu o grupo, os que ían ascender ó Mostallar preparáronse, ben, en concreto á que asina a prepararon, pero é que unha primeira vez é unha primeira vez (gracias, Emilio e Sechu).

 E comezámo-la ascensión sobre a neve. Non tardamos en chegar ó máis alto: uns din que 1935 m, outros que 1924 m, así que facendo a media dá 1930 m... unha que é de ciencias. Dende alí e co ceo case espido de nubes, non se vían máis que montañas. No cumio encontramos un papel co nome dunha compañeira do club, que estivera no cumio o día anterior.
 Baixamos coa fin de reunirnos co resto de compañeiros. Despois de xantar, dirixímonos cara ó Corno Maldito. Comezou a botarse a néboa, o cal requiría estar atento para non desorientarse. Por iso decidiuse ir en caso necesario ata o Tres Bispos para logo baixar cara á cabana onde durmiríamos. Pero a néboa levantou e bastounos con chegar ós Penedos de Donís, dende onde baixamos deslizándonos sobre eses cus que tanto nos custara subir.
 Chegamos ata unha cabana recentemente restaurada. O acabar de cear, uns bailes foron suficientes para entrar en calor. O mellor da velada: os chistes. Xa non me lembro de ningún, así que propoño oficialmente que inclúan de agora en diante neste boletín "o recuncho de Jaco e compañía: chistes para travesías". Impresionante a noite que ía; víase ata a Vía Láctea.
 Non nos recollemos no saco moi tarde, pero custoume durmir: primeiro porque Patxi deixou a motoserra acesa e Lurdes, o envoltorio dos Ferrero Rocher engurrado , e segundo polas emocións da xornada. Pensaba eu: "a chupa de Gore, os crampóns, o piolet e a mochila páganse coa Master Card, pero a sensación de oír ruxi-la neve baixo os teus pés non ten prezo".

Comecei esta viaxe coa alma descalza, espíndome de rutinas e prexuízos, sabéndome incompatible con correr e aprender. Sen ter que ir a ningures e deleitándome na contemplación; eso si, aberto  ó asombro e atento a todo, sen esquecer  a ensinanza tibetana de que  "Viaxar é tan importante como chegar".
Deixándome levar mundo adiante con todo o que son, -"pouco máis dun metro e medio escaso"-,  foi posible entrete-lo último sol da tardiña, facéndome espello no Titicaca e aroma na selva,  na de San Ramón,  e vento furioso na madrugada da Cruz do Cóndor e murmuro no Val do Colca, para despois anoitecer cada día e encherme de estrelas. Así; sen máis; desparramándome todo, ata quedar exhausto, (que xeito tan marabilloso de morrer), para despois resucitar de madrugada, cando nace sen cesa-la vida e reemprende-la marcha.
NO EMBIGO DO MUNDO
Cinco días no Cusco, para adaptarnos á altura, permitíronnos vivi-la capital do Imperio Inca e coñece-lo seu contorno: Praza de Armas, Barrio de San Blas, Qorikancha, Saqsayhuaman, Q'enqo, Templo da Lúa (baixo terra entre rochas impoñentes ábrese un niño na montaña que esconde unha mesa cerimonial, mostrando vestixios dalgún sacrificio  recente e onde o magnetismo é tal, que puiden ver cómo louquea o compás), Ollantaytambo, Pisaq:  o tumulto da súa feira dominical regaloume a caricia inesperada dun máis dos sorrisos de Andrea e o seu grupo: a súa viaxe de Madrid a Lima atrasárase e perderamos contacto; sorprendentemente fomos atoparnos no lugar máis frecuentado do Val do Río Urubamba; cando a vin, respirei fondo, decateime de que o que estaba presenciando era certo e compartín, entón, con todo o Val Sagrado, o agasallo de Galicia.
De regreso a Cusco vía Chinchero, 57 Km.,  envolvéuno-lo solpor máis fermoso que pode imaxinarse: transitabámo-la coitela da cordilleira a 4.500 metros. As serras que nos rodeaban estaban nevadas e escintilaban con maxestosa luz propia, indiferentes e orgullosas. Ás nosas costas o horizonte ardía, presaxiando o parto das estrelas nun tránsito do día á noite, que aquí é moi breve. Detrás das cumes nevadas a lúa chea abortaba o negro manto da noite e permitíanos escudriña-lo perfil do laboratorio agrícola que os Incas construíran en Marás. Tiven a tentación de deixarme caer a terra para contempla-lo firmamento, pero tiñamos que volver a O Cusco canto antes.
CAMIÑO INCA
Erguémonos de madrugada, para poder almorzar con calma antes de  comeza-lo Camiño Inca.
Espertaba a cidade cando nos recolleu o autobús no hotel. Cusco arriba arrolábanme as moitas curvas. Nunha desas voltas da estrada ou, ¡quen sabe!, se da vida, xa no cumio da montaña, espertei sobresaltado e case sen alento. ¡O "soracho"! -pensei nos meus adentros-. Pero, abrindo con preguiza o ollo dereito, puiden comprobar que non era tal, senón o suave murmurio do alento e as cóxegas no meu pescozo dunha melena loura, que penduraba da cabeza que veu atopar almofada no meu ombreiro. Percorrín de abaixo a enriba o corpo que a sustentaba e, a boa fe, que non me tivera importado facelo cómplice dun pecado de cintura para baixo.
Aquel primeiro día comezamos a camiñar pasadas as doce, para acampar á noitiña nun val gardado pola Cruz do Sur. Antes de durmirmos deunos tempo de escudriñar na escuridade, profanada polo resplandor dunha fogueira, as siluetas dun grupo de nativos que, arredor do lume e dun chamán, realizaban os seus ritos en procura de mellor porvir.
Coa primeira luz do día, logo dun reconfortante mate de coca, tostadas e copos de avea con leite, reempréndemo-la marcha mundo arriba ¡e tan arriba!. O camiño, sempre ascendente, non deixa un recuncho para recuperarse e só algunha vez se esconde entre o escaso arborado. Esta é a etapa máis dura do Camiño Inca.
Respirábase o cansazo colectivo, só profanado pola aparente e case humillante facilidade coa que subían os pés descalzos dos portadores. Nunha das obrigadas paradas a 4.200 metros sobre o nivel do mar, debruzado na varanda da serra, derretinme unha vez máis cos cumes nevados que me contemplaban e, extasiado, vendo pasa-lo tempo, volvín en min co verso de Juan Ramón Jiménez: "No corras. Ve despacio, que a donde tienes que ir es a ti sólo."
Aquela noite, fría coma non lembro outra, cada quen buscou calor como puido.  Cos primeiros sinais de vida, logo dunha ducha ás escuras con auga nin quente nin fría,  -a cero graos-,  Hugo, o noso guía e o seu equipo, concentrounos  arredor do alento quente dun mate de coca, para, despois dunha etapa tranquila pola cella da selva, acampar no umbral do Machu Picchu.
Erguémonos co canto do galo e, coa axuda das lanternas, deixámonos guiar por un carreiro estreito. No fondo do val, pero moi no fondo, adiviñábase polo seu canto o río. A chegada é espectacular: abrazando toda a lomba, esténdese harmoniosa a cidade, vixiada por picos maxestosos, que coa súa silueta obrigan ó primeiro sol da mañaciña a debuxar caprichosas sombras. Só a aglomeración impide vivi-la fascinación do momento e escoita-lo eco do silencio que acaricia as engurras da alma.
TITICACA,  LAGO SAGRADO.
Partimos de Cuzco cara ó sur  en autobús. Despois de cinco horas de viaxe sobre o Altiplano chegamos a Puno, na ribeira do Lago Sagrado. Rodeado de montañas, algunhas delas nevadas, de entre as súas augas vin elevarse illas nas que se mestura maxia e lenda. Venerado coma unha nai, pois do seu seo naceron líderes e divindades, alimenta os seus moradores cos peixes e aves que cría dende hai miles de anos. As súas augas son o espello onde cada mañá brinca o sol, para de noite encherse de estrelas.  Moe-lo grao a man, como se facía nos poboados celtas, é aquí inda habitual: a muller, duns moi vellos 60 anos, envolve coas súas pernas unha pedra redonda de 70 centímetros de diámetro e 20 de alto, que forma o pé do muíño.  Na superficie cóncava, -na da pedra, claro-, esparexe un puñado de graos, que vai triturando pacientemente con outra pedra máis pequena  en forma de media lúa de 7 centímetros de labio, balanceándoa ritmicamente coas mans dun lado a outro o tempo que a fai avanzar adiante e atrás.
Cabalgando no tempo, chegamos a Taquile arredor do medio día dun domingo, para vivir na Praza do Pobo a Xuntanza dos Anciáns: ataviados con traxes típicos e ritualistas condecoracións, reúnese o Consello en asemblea pública, para analiza-los acontecementos da semana e programa-las tarefas e obxectivos da seguinte. Harmoniosamente situados en fila, o do medio mostra unha especie de bastón de mando que exhibe con solemnidade. Por rigoroso orden e sen ser interrompido, vociferan en kechua ou aymara, os seus idiomas oficiais, ata que en formación silenciosa vaise retirando.
De regreso ó barco por unha inclinada escalinata de 300 metros, tiven a sensación de deixar atrás parte de min mesmo. Co último sol da tardiña o vello barco pon rumbo a Puno co meu corpo ó lombo, mentres eu sigo sendo auga, barro, lume, aire en Taquile.
EN TARMA: A PERLA DOS ANDES
Despois de visita-la Cruz do Cóndor moi de mañá, descendémo-lo Cavorco do Colca, acompañados polo guía local, Argimiro Castro.
Volvemos a  Arequipa para voar a Lima e descansar unha noite. No corazón do seu  Casco Histórico, no canto dun vello café tivemos tempo de encontrarnos con Pablo Neruda. Alí, arredor dun doce de chocolate e unha cunca de café, puidemos saborea-los seus consellos: "Muere  lentamente quien se transforma en esclavo del hábito, repitiendo todos los días los mismos trayectos, quien no arriesga el vestir un color nuevo y no le habla a quien no conoce.
Muere lentamente quien evita una pasión, ... ... Muere lentamente quien no arriesga lo cierto por lo incierto, para ir tras un sueño, quien no se permite, por lo menos una vez en la vida, huir de los consejos sensatos.
Muere lentamente quien no viaja, quien no lee, quien no oye música, quien no encuentra gracia en si mismo. Muere lentamente quien abandona un proyecto antes de iniciarlo..."
De Lima a Tarma  foi unha viaxe, como tódalas de autobús, interminable. Pasamos por Huancayo e Jauja, para desembarcar en Tarma moi de tardiña, tan só con tempo de buscar aloxamento, cear e descansar para repornos para o día seguinte.
De mañá cedo partimos en coche ata un lugar chamado San Ramón, 80 minutos e 1000 metros máis abaixo sobre o nivel do mar. Aí comeza xa a selva tropical, o que se denomina "Ceja de Selva". Comezamos camiñar por un carreiro estreito que nos leva río arriba; queremos chegar a unha fervenza e de alí xa se verá. A vexetación e espectacular, diferente, espesa e mesmo misteriosa, escondrixo dunha vida buliciosa que non se deixa ver.
Fervenza arriba por un carreiro que máis parece unha escaleira, descubrimos entre a vexetación primeiro galiñas, despois un can esfameado e por último dúas cabanas de entre as que saíu un meniño seguido a uns cantos metros da súa nai. Axiña se nos ofreceron para mostrárno-lo camiño para chegar á MINA, (unha cova natural con dúas bocas e inda, afortunadamente, durmida no esquecemento).
Cristian camiñaba descalzo por onde a nós nos custaba facelo armados con botas especiais. Os seus pasos eran pequeniños como correspondía á súa estatura de cinco anos pouco desenvoltos, pero firmes seguros e rítmicos, máis que camiñar parecía deslizarse. Contoume como o seu tío matou unha serpe, pelouna e comeuna. Que tiña RICOTOS (pementos) na súa horta e que mos regalaba. Teríame gustado que esta pequena viaxe xuntos durase máis tempo, pero Cristian tivo que regresar á súa casa e nós seguimos polo carreiro que se escondía na selva: Papaias, laranxeiras, limoeiros e, algo sorprendente, as paltas (aguacates) aquí son tan grandes como carballos e crecen silvestres onde queira.
Chegamos ó máis alto da serra por entre plantacións de plátanos, só a base de auga, pois non nos podiamos deter por medo a ser atacados polos mosquitos, a pesares de apestar a repelente, que non só, mal que nos pesara,  afastaba mosquitos. Xa de volta, sobre as tres da tarde, comemos parte da nosa merenda; había que deixarlle unha farela para Cristian que, seguro, esperábanos na súa cabana.
Así foi. A dicir da súa nai, botou toda a mañá á nosa espera. Tranquilo e sonrinte saíu ó noso primeiro berro cun mangado de bananas maduras debaixo dos seus brazos. Compartimos con el, a súa nai e máis co seu irmán Nando (de dous anos) o resto das nosas merendas e algunhas larpeiradas que inda quedaban; para facer render máis o reparto, dáballe de cousa en cousa e, entremedias, Cristian batía cos pés no cu a carretar primeiro un pan, despois unha mazá,  unhas galletas ... ... foi entón cando vin a cara mais fermosa que a selva pode amosar: Un meniño feliz.
Ó día seguinte xoves 22 madrugamos como de costume, para visitar unhas lagoas que por aquí coñecen como as lagoas esotéricas: ó parecer, misteriosamente, a ela acoden todo tipo de animais (cervos, corzos, llamas etc.) para inmolarse: entran lagoa dentro para nunca máis saíren.
Chegamos a unha aldea chamada COCOM, asentada nun val precioso, amplo, fértil e regado por cen fontes. As casas son, coma case que todas, de barro e palla. A curiosidade da xente púxonos en contacto axiña; eran sobre as dez da mañá. Nestas casas pequenas e terreas dunha soa estancia viven as persoas e algúns animais como galiñas, cui (Coello de indias), cans, gatos esfameados... Sirve de cociña e de dormitorio. Nunha delas recibíuno-la señora e dous dos seus fillos. Nun moi deficiente castelán, pois aquí fálase quechua, aclarounos algunhas curiosidades.
Camiñamos pampa adiante durante preto dunha hora, bordeando unha pequena lagoa a 4000 metros de altitude s.n.m. Todo semellaba irreal: un deserto de campiña verde.
Por fin, cansados e asfixiados pola altitude, acadámo-los preto de 5.000 metros, onde se asenta MAMANCOCHA, a lagoa esotérica. A paisaxe conmove ate as entrañas. Como a suave néboa que se esconde detrás da montaña, invade entón unha tendencia  misteriosa de abrazar todo canto nos rodea; nesta paisaxe seductora, que invita ó ensoñamento, pódese, como Unamuno, "cogerse el alma del campo" dende o balcón interior que cada un de nós abre segundo as súas propias experiencias, para comparti-la soidade e o silencio:
PACHACAMAC, creador do mundo, observou como existían todo tipo de animais, aves e plantas, pero faltaba o home. Entón mirou o firmamento e invocou a TAITAMAYU (Río Sagrado, que vén a ser a nosa Vía Láctea), para que enviara homes. Veñen sete parellas (o sete é un numero esotérico) e aséntanse en HATUNCHACA, un cerro próximo a Mamancocha. As sete parellas ascenden ata Mamancocha acompañados de tódolos animais e, tendidos no chan, beben da auga da lagoa.
Por ser este un lugar pequeno para albergar a todos, dispérsanse, quedando na ribeira da lagoa tan só o irmán máis pequeno dos sete. Nos vales lindantes sementaron e recolleron grandes colleitas que lles proporcionou anos de fartura, esquecéndose do irmán pequeno e mesmo do CREADOR Pachacamac.
Este, enfadado, enviou grandes chuvias que inundaron os vales. Os seus habitantes regresaron entón ás partes altas das montañas e volveron reunirse en Mamancocha. Alí estaba o irmán máis pequeno dos sete, que, temeroso de que lle comeran todo, pecha tódolos seus animais nunha cova que hoxe se lle chama SUAMACHEI en quechua, (que quere dicir caverna do ladrón).
Os animais romperon a porta de entrada e, todos xuntos, dirixíronse á lagoa de Mamancocha, precipitándose na súa profundidade.
Todos, sen nada e mortos de fame, uníronse entón e subiron ó cumio chorando e na cúspide convertéronse en cóndores para impulsarse á súa galaxia, pero a terra estremeceu cun forte estouro e atraeunos cara a ela, de xeito que cada un dos cóndores pousouse nun pico da montaña, converténdose en pedras que, co tempo, cubríronse de neve branca. A estes sete picos coñéceselles hoxe co nome de GANCHIS HANCA (sete nevados).

Un distinguido grupo de montañeiros, alpinistas, xeógrafos, especialistas medioambientais, periodistas de montaña, etc., asinaron un novo chamamento para a defensa efectiva das montañas e do medio natural.
Trátase de sensibilizar a todos da necesidade de conseguir un modelo de conservación que posibilite o encontro entre o home e a natureza, e afaste a explotación económica e financeira das nosas montañas, a favor os valores espirituais e deportivos que deben prevalecer nelas. Iso si, os espacios naturais non impiden unha explotación racional e sostible dos seus recursos, con aquelas actividades tradicionais que sexan acordes coa súa conservación.
Nomes importantes do noso alpinismo xa deron o seu apoio a este chamamento, coma o Catedrático en Xeografía e montañeiro Eduardo Martínez de Pisón, Juanito Oiarzábal, Juan Vallejo, José Carlos Tamayo, Óscar Cadiach, Cecilia Buil, Pedro Nicolás, Sebastián Álvaro, José Isidro Gordito, Ferran Latorre, Manel de la Matta... Dende aquí, invitamos a todos aqueles que se identifiquen con esta iniciativa, a mostrar tamén o seu apoio asinando este manifesto (www.desnivel.com/aim2002), que reproducimos íntegro a continuación:
Manifesto de Alpinistas Españois para a Protección das Montañas

Aproveitando a declaración en 2002 por parte da Asemblea das Nacións Unidas como Año Internacional das Montañas, os alpinistas, montañeiros e persoas vinculadas á vivencia sensible das máis altas paisaxes de España e da Terra, abaixo asinantes, REIVINDICÁMO-LA PROTECCIÓN EFECTIVA DAS PAISAXES E LOS ECOSISTEMAS NATURAIS DAS MONTAÑAS.
Por tanto, avogamos por un modelo de montaña que sexa un espacio rexenerador, un territorio de encontro entre o home e a Natureza no que deben prima-los valores espirituais e deportivos sobre calquera tipo de ambición empresarial, mercantilista, económica ou financeira. Somos conscientes de que a montaña posúe uns valores ambientais, sociais e culturais únicos, constituíndo un almacén de auga potable e un reservorio de flora e fauna salvaxe, pero, sobre todo, sendo un símbolo de beleza e de pureza que transforma o sentimento dos homes. Defendemos, non obstante, unha explotación racional e sostible dos recursos naturais, promovendo aquelas actividades tradicionais que sexan compatibles coa conservación dun medio fráxil e valioso.
O aproveitamento hidroeléctrico dos torrentes de montaña -que forman o nacemento dos ríos-, a construcción e ampliación de pistas de esquí, ou a implantación dun modelo de turismo masivo, son algunhas das actuacións humanas que contribúen á degradación dos cada vez máis escasos espacios virxes da alta montaña, lugares onde reina o silencio, a soidade, o misterio e onde é posible o encontro do home consigo mesmo. Cando contaminamos ou destruímos as montañas non só acabamos cun rico e valioso patrimonio natural que deberiamos legar ás xeracións vindeiras para o seu goce, senón que tamén hipotecámo-la posibilidade que nos ofrecen para a observación, a viveza e a comunicación.
Como alpinistas, amantes da aventura e do gusto pola soidade das grandes paisaxes da natureza, avogamos por un modelo nobre, e non vulgarizado, de alta montaña, alleo á mecanización, o sobreequipamento e a construcción de novas infraestructuras humanas que domestican as paisaxes, fan máis accesibles os cumes e adozan as vivencias que estas producen (grandes refuxios, remontes, pistas de acceso motorizado, etc.). O illamento e o perigo son condiciones inherentes ós precipicios, os glaciares e os cumes elevados do noso país e da Terra, e permítenos un diálogo silencioso dos alpinistas coas montañas.
Propugnámo-la defensa dos valores emocionais e sociais da montaña. A historia, a toponimia, a etnoloxía montañesa,... deben ser coñecidas e estudiadas para comprender mellor o mundo que nos rodea. A montaña ten un gran valor educativo e tamén científico, como campo de observación e experimentación nun mundo - o de alta montaña - inda ben conservado.
As montañas son auténticas catedrais da Terra, de aspecto sublime e poderoso, pero ó mesmo tempo vulnerables á acción perturbadora dos homes. As montañas son templos de encontro do home consigo mesmo e coa Natureza, polo que non só deben ser preservado o seu armazón físico senón tamén respecta-lo ambiente e a esencia de estas paraxes.

www.desnivel.com
 
 
 

Remata o ano, outro comeza. Fichas, memorias, resumo, ... sempre é a obriga na fin do período. Como dixemos no anterior boletín, este último mes do ano a "burocracia" acaba saturándonos. Tivemos Comisión Delegada na F.G.E., a última do ano, onde se discutiu o novo baremo aplicado ás actividades e participacións dos Clubs, e de tódolos asuntos que son obxectivo desta Federación de espeleoloxía, e por extensión dos clubs ou seccións adscritos a ela. Houbo Asemblea Extraordinaria para as eleccións, resultando a presentación dun só candidato á presidente. Así que como resumo o novo presidente, xa antigo, é Juan Prego. Como club pertencemos á Asemblea da F.G.E. e tamén estamos na Comisión Delegada xunto co club Aradelas e o club Irmandiños. En canto ós representantes dos deportistas, non tivémo-lo mesmo resultado, (hai un pequeno tirón de orellas para os membros da Sección que non votaron). A nosa colega Carolina non saiu elexida por tres votos.
En canto ó baremo aplicado, resultamos se-lo MELLOR CLUB galego deste ano 2002.
En canto ás actividades resumir que o ano caracterizouse polos moitos asistentes a cada actividade, botouse en falta (a modo individual) algunha saída de grandes cavidades fóra de Galicia pero como diría Moncho non se pode repinicar e estar na misa. Tamén é digno de resaltar que é un dos anos que máis licencias tivemos. Espero que cunda o exemplo no ano que entra.
O próximo día tres temos a nosa Asemblea do G.E.S. e daremos por pechado o ano e xa comezámo-la preparación das primeiras acitividades do 2003.
Como sempre ó rematar algo xurden ás conclusións. Das conclusións reais non hai nada que dicir, ós resultados falan por si sós. Das máis afectivas, quero dárlle-las gracias a tódolos membros da Sección, primeiro por participar nas actividades e despois por toda esa carga que moitos tiveron na organización das mesmas. E teño que resaltar a dúas persoas. Dúas persoas: un mozo e una moza, que traballaron moito durante todo o ano:  Pilar e Daniel, Daniel e Pilar, un por toda a teima de leva-los papeis ó día e sobre todo por sacar, ¡por fin! o regulamento de réxime interno da Sección despois de levar tantos anos falando del; e unha por ondenar tódolos libros de espéleo da biblioteca preparando un sobre en cada libro para garda-las fichas e rexistrando tódolos volumes que forman a "sub-biblioteca" de espeleoloxía no Club. Sen eles a Sección non acadaría estes resultados. Gracias ós dous.
Espeleosección

Espeleonovas

18/19 xaneiro. Xornadas de ascenso/descenso por corda. En Mondoñedo
15/16 e 22/23 Febreiro. Curso de Iniciación á espeleoloxía. Da F.G.E.
 
 

Reproducimos o artigo do boletín anterior, xa que por un error informático perdeuse parte do texto.

Maña do sábado 19 de outubro. Pairao de Bouzas. Fai calor, e eso que llevan toda a semana anunciando a chegada dun forte temporal. Xa estamos nervosiños perdidos por saír ó mar, a mergullarnos. Imos coa Escola Galega de Mergullo, e a meirande parte temos que face-las prácticas do curso de mergullador 2 estrelas. Hoxe é unha saida algo distinta das habituais: veñen un para de mozas dun xornal a realizar unha reportaxe sobre submarinismo. Saímos con retraso, e inda se fai máis longa a espera porque hai que recollelas no recén inaugurado Museo do Mar. Xa estamos todos a bordo e nos diriximos mar adentro. Mentra-la fotógrafa inmortaliza una de las actividades más "duras" do mergullo, é dicir, equiparse, a xornalista recolle opinións. En concreto, a que escribe estas líneas comenta que o que máis lle gusta é o bonito e distinto que é todo aí abaixo, a sensación de movimento baixo a agua e que o mar é unha grande escola para tódolos públicos; en cada inmersión sempre se aprende algo novo. Despois de face-lo seu traballo, levámoas de volta ó Museo do Mar e volvemos, esta vez sí, a mergullarnos na ría. Como só me quedan dúas prácticas do curso de 2 estrelas, son a última en entrar no mar. A primera práctica é de auxilio ó compañeiro. No barco  pedíralle ó instructor que me busque a alguén de forma que poda sacalo da agua sen que teñan que terminar por socorrerme a min. É que un dos compañeiros é como tres, casi diría que catro veces unha servidora, e eso de "abrazalo" para subilo á superficie non o vexo moi claro. Tócame cun non moi grande, pero que, aínda así, cóstame rescatar. A segunda práctica consiste en incha-lo globo de descompresión e ir facendo paradas a distintas profundidades. Un desastre, e eso que outras veces me saíra ben.... Total, dez minutos na agua e ó barco. A verdade é que unha se queda con máis ganas de mar, pero, co día que fai, contempla-las Cíes e a enseada de Rande dende o medio da ría  merece a pena.
En casa, o domingo (os de subacuáticas tamén se quedaron sin poder ir a Ribeira), sentada cómodamente mentra-lo anunciado temporal azota as ventás, leo no xornal a reportaxe das mozas e me entero de son a única muller que nestes momentos está facendo o curso de 2 estrelas. ¡Chicas, o traxe de neopreno senta ben! Así que ¿a que esperades para animarvos a bucear? A ver se a próxima vez que escriba teño acabado o curso e vos conto algunha das saídas coa Sección de Subacuáticas, que Sechu sempre me pregunta cando vou bucear con eles.

Ata o 20 de xaneiro    “Exposición Fotográfica de Montaña”. Fotos do Concurso Fotográfico de Montaña    non expostas o pasado mes de decembro na Casa do Libro. No Club.

31 de xaneiro      “Andes 2002: Parapente e Montaña”. Vídeo, por Jacobo Fernández. No Club ás    20.00 h

Do 4 ó 15 de febreiro  “Selos de Montaña”, exposición filatélica . Por Conchi Barciela. No Club.

7 de febreiro  “Actividades 2002 da Sección de Espeleoloxía”. Diapos, por membros da Sección.    No Club ás 20.30 h.

14 de febreiro    “Escalada en rocha”. Diapos, por Fernando Fernández. No Club ás 20.30 h
 
 

XANEIRO
18-19  Mondoñedo Progresión Vertical  S.D. Espeleoloxía.
 18-19  San Isidro (León) Xornadas iniciación-perfeccionamento Esquí  S.D. Esquí
 19  Plantación de árbores S. Cultura e Medio Ambiente
 25-26  Curso Esquí de Travesía  EGAM
 26 Mougás Pozas de Mougás S.D. Bici de Montaña
 26 Cuntis Sendeiro GR.94 Rural de Galicia. Etapa V S.D. Sendeirismo
 
FEBREIRO
1 Vigo. Hotel Coia Cea  61 Aniversario S. Actividades Sociais
 8-9 Cabeza de Manzaneda Infantil. Achegamento á neve S. Infantil-Xuvenil
 8-9 O Courel Campamento de Inverno S.D. Montañismo
 8-9  Curso de Alpinismo  EGAM
 8-9 Trevinca Esquí de Travesía  FGM - Concello de A Veiga
 15-16    Curso Iniciación Espeleoloxía   EGE
 15-16    Curso Alpinismo EGAM
 16 Cerdedo Ascensión ó Seixo e ó Cando S.D. Montañismo
 22-23  Gredos  Alta Montaña S. Montañismo
 22-23   Curso Iniciación Espeleoloxía  EGE
 23 Fornelos Sendeiro das Greas GR 58. Etapa II S.D. Sendeirismo
 23 Saians Xuvenil. Muíños de Saiáns S. Cultura e Medio Ambiente
 
 

Para comunicarse có club, a dirección é m_celtas@yahoo.com.

Modifiquei esta páxina por última vez en Xaneiro de 2003.