Trala entrada en vigor da Lei orgánica 1/2002, reguladora do dereito de asociación, que establece o novo réxime xurídico das asociacións sen fin de lucro, estas terán a obriga de adaptar os seus estatutos a esta nova lei. Club Montañeiros Celtas decidiu formar unha comisión que estudiase a actualización dos seus Estatutos para melloralos e adaptalos á lei, ademais de elaborar unha proposta de novas cotas sociais. Os membros desta comisión, traballaron ó longo dun ano para presentar na Asemblea celebrada o pasado 5 de marzo, e como avance, o borrador da proposta de novos Estatutos, co fin de que os socios puideran aportar suxestións, para mellorar a proposta definitiva que se presentará na Asemblea que se convoca ó efecto.
 As cotas sociais son a principal fonte de recursos do Club. A súa importancia merece un estudio aparte, falouse en moitas ocasións da necesidade de aumentar as cotas, que por levar varios anos sen variar o seu importe, parecen intocables, pero temos que asumir que o volume actual de gastos e inversións, invitan a unha seria reflexión,  pois son debidos o maior número de actividaes e servicios que se ofrecen os socios. Na Asemblea correspondente, debaterase esta necesidade e a proposta de modificación de cotas.
 Con todo isto, pretendemos establecer mecanismos que permitan seguir avanzando na mellora do noso Club, polo que esperamos contar cun amplo respaldo social.

 Estimados asociados:

 Seguindo as disposicións dos nosos Estatutos e en cumprimento do disposto no seu artigo 23.2, convócase Asemblea Xeral Extraordinaria, que se celebrará o día 21 de maio de 2004, ás 19:30 horas en primeira convocatoria e 20:00 horas en segunda, no Local Social da nosa Entidade, sita na Avda. Camelias 78, oficina K, de Vigo. De acordo coa seguinte:

 Estimados asociados:

 Seguindo as disposicións dos nosos Estatutos e en cumprimento do disposto no seu artigo 23.2, convócase Asemblea Xeral Extraordinaria, que se celebrará o día 21 de maio de 2004, a continuación da Asemblea anterior, no Local Social da nosa Entidade, sita en Avda. Camelias 78, oficina K, de Vigo. De acordo coa seguinte:

Nota: A proposta dos novos Estatutos a presentar na Asemblea para o seu debate, encontrarase dispoñible para a súa lectura na secretaría do Club dende o día 14 de maio de 2004, e tamén na páxina web do Club.
 
 

Homenaxe  a  Antonio Álvarez Ferreiro

Boletín
A partir deste boletín, para destacar as vindeiras actividades que se anuncian, estas irán nun recadro con fondo gris. Pretendemos deste xeito que se distingan, dunha ollada, os artigos de actividades xa realizadas das actividades a realizar.
 
 

Venres,   21 maio “Asemblea Xeral Extraordinaria” para Modificación de Estatutos. No Club, ás 19.30     horas en primeira convocatoria e 20.00 horas en segunda.
   “Asemblea Xeral Extraordinaria” para Modificación de Cotas dos socios. No Club,     a continuación da Asemblea anterior.

Venres,    4 xuño  “Velada Búlgara”, por Marina Lapteva (membro da Coral Casablanca). Charla e degustación    dun prato típico do país. No Club, ás 20.30 h.

Venres,  11 xuño “Clausura XXXVII Operación Benxamín” e “Homenaxe a Antonio Álvarez Ferreiro”.   Proxección de diapositivas e entrega de agasallos. No Centro Cultural Caixanova. Policarpo   Sanz, 13 (Vigo), ás 20.00 h.

Venres,  18 xuño “Festa do Equinoccio”. No Club a partir das 20:30 h.
 
 

PROGRAMA     maio-xuño 2004

Venres 7  20:30 horas: Apertura e presentación.
Proxección de diapositivas dos cursos anteriores no local social do “Club Montañeiros Celtas”.

Sábado 8 Saída de Vigo ás 16:30 cara ó Monte Aloia. Distribución no refuxio. Percorrido pola zona. Charla sobre material de escalada. Xogos nocturnos.
Domingo 9 Teoría e práctica da escalada (marcha opcional). Charla ¿como se fai unha mochila? Práctica de montaxe de tendas. Animación e xogos.

Sábado 22 Saída de Vigo ás 10:00 cara á área recreativa de Pé da Moa (Pontecaldelas). Montaxe do campamento. Charla sobre a acampada.  Concurso de cociña. Visión de estrelas.
Domingo 23 Marcha. Teoría e práctica de orientación en montaña. Recollida do campamento.

Sábado 29 Saída de Vigo ás 9:00 cara ó Lago de Sanabria. Charla sobre material na montaña. Marcha e xogos nocturnos. Travesía de montaña para os maiores (actividade opcional supeditada).
Domingo 30 Marcha de montaña. Recollida e despedida.

Venres 11 xuño  20.00 horas.  Clausura no auditorio do Centro Cultural Caixanova. Proxección de diapositivas do curso. Entrega de agasallos. Homenaxe a ANTONIO ÁLVAREZ FERREIRO
 

XORNADA  ETNOGRÁFICA.  Sábado,  29  de  maio.

  Hora e lugar: 11:30 da mañá en Allariz na fonte do "Campo da Barreira", diante do Mosteiro de Santa Clara en Allariz (moi preto da estación de autobuses).
 Apta para tódolos públicos, pero os menores deben ir acompañados dalgún adulto responsable xa que non é unha saída específica para infantil ou xuvenil polo que o Club non levará monitores.
   Duración aprox. da visita entre dúas horas e dúas horas e media.
   Máximo: 25 persoas.

  ¿Cómo chegar a Allariz?: Preguntar no club... pero ou se vai en coches particulares ou en autobús segundo a xente que se anote... así que canto antes vos anotedes, antes poderemos organizar o transporte a Allariz.

     O percorrido cultural guiado consistirá no seguinte:
   Partindo ás 11:30 da fonte do campo da Barreira, diante do Mosteiro de Santa Clara (moi preto da estación de autobuses), recorreremos o casco vello de Allariz... nese "paseo" iranos explicando a historia e o arte da vila. A continuación faremos a visita ós museos do liño, do coiro, do xoguete e o muíño. En total dura aproximadamente dúas ou dúas horas e media así que máis ou menos á unha e media ou dúas da tarde remata a actividade.

  Trátase dunha xornada tranquila e relaxada que espero poidamos gozar cun tempo agradable.

    Velada  búlgara

   O venres 16 de abril, anulouse a conferencia “Vivencias e consellos dunha cantante de ópera” por varios motivos, pero o venres día 4 de xuño pensamos retomar o tema facendo unha velada búlgara. Con Isabel, tivemos unha charla moi agradable con Marina Lapteva. Ofrécese a preparar unha comida típica do seu país. Coñece algúns bailes así que esta vez espero que todos nos poñamos a bailar e quizais cantar, esta persoa é membro da coral Casablanca. Como para a velada africana,  pasaremos o peto. Creo que foi unha boa fórmula, non supuxo moito para cada un e solucionou o gasto creado.
       Pode ser unha velada moi bonita e... Diferente.

     Festa  do  Equinocio

    Por razóns de datas, temos que cambia-la data da festa de primavera. No seu lugar temos que convocar obrigatoriamente as Asembleas.
    Como a nova data é a mediados de xuño, a chamaremos Festa do Equinoccio.  Esta festa está programada para o venres 18 de xuño a partir das 20:30 h. Estades invitados á sangría, pero xa sabedes que todo o que poidades traer para acompañar está ben vido, e agradecido (empanadas, biscoito... o que se vos ocorra)... e non esquezades traer música variada para bailar.
 
 

   Despois do noso parón de inverno, reanudámo-lo camiño, e con moito éxito, xa que tivemos unha participación de 32 camiñantes, e digo éxito xa que a metade foi xente nova que con moito animo e comprensión fixo os 31 km. desta etapa, que nun principio ía ser máis corta pero co tempo primaveral que nos touco, animámonos a continuar ese pouquiño máis. Como dixo Miguel xa no autobús de regreso, un aplauso para eles.
    Saímos ás 16 horas directamente a Vilalba, aproveitamos a luz da tarde para achegarnos ata a súa praia fluvial e dar un paseo, pois na etapa anterior o día fora chuvioso, e anque comemos nesa zona non puidemos gozala. Logo tomamos unha cervexiña e seguimos ó albergue, instalámonos e fomos todos cear a un restaurante. Despois algúns foron durmir e outros quedamos tomando unha copa ata medianoite. No albergue, que por certo é estupendo,  comentáronnos que xa pasaran peregrinos no que vai de ano, pero esta noite foi só para nós.

Domingo 7

  Miguel espertounos ás 7,30 h. eramos moitos. O autobús deixounos no centro, almorzamos e ás 9 h. saiamos, xa había un montón de xente na rúa porque había feira. Estamos na Terra Cha, e o terreo é cha, pasamos por numerosas localidades pequenas con casas diseminadas, fixemos unha pequena parada en Alba cun pétreo e afiligranado cemiterio neogótico, cruzamos varias pontes romanas en medio de frondosos bosques de piñeiros, eucaliptos e bidueiros para chegar a Baamonde ás 13,45 e 19 km.. Unha hora perfecta para comer, cousa que fixemos no atrio da Igrexa de Santiago, gótica de mediados do S.XIV. A carón encóntrase un cruceiro triple e un curioso castaño centenario.
   Ó carón desta igrexa está o restaurante Galicia, propiedade do poeta Xoán Corral, unha casona típica con  máis de cen anos, e decorada interiormente coma un museo, un tanto barroca pero moi espectacular. Aproveitamos para tomarnos un bo godello e reserva-la cea para a nosa próxima etapa o día 24/25 de abril. Xoán  púxonos en contacto con Concha, a señora que atende o albergue, para que nos asinase a credencial, ó que accedeu gustosamente, quedando reservado o mesmo para a noite do 24.
  Ás 15,30 h. continuámo-lo camiño pola N-VI, paralela ó ferrocarril e ó río Parga para chegar á fermosa capela de San Alberte, gótica da metade do S.XIV, no seu exterior destaca a nobreza da súa talla reforzada por contrafortes e aberta por portas de arco apuntado. Tamén hai que destaca-la ponte baixomedieval do mesmo nome, formado por dous arcos oxivais separados por un parteluz central. A paisaxe que rodea este entorno é moi pintoresca e de gran beleza. Despois dunha breve parada para gozar da mesma, seguimos a Santa Leocadia de Parga e a Seixón, onde nos estaba esperando o autobús. Para entón xa estabamos todos moi cansos, porque anque o terreo é cha en total recorréramos 31 km.
  Como vedes estes camiñantes da sección de sendeirismo sabemos gozar do asfalto dás vilas e da beleza da paisaxe da natureza.
     Animámosvos a que continuedes con nós.
   Seguen a disposición no club as favorecedoras camisetas azuis do camiño a tan só 8 euros.

ElvA

O TRILHO DAS “BRANDAS”(PORTUGAL)
14 de marzo, en plena Serra da Peneda

        Esta saída era un pouco especial xa que o domingo  era día de eleccións xerais e polo tanto día de votacións, así que os 31 participantes saímos ás 8 horas con intención de regresar a tempo  e poder votar, pero na  ruta, a pesares de estar moi ben indicada,  improvisamos o regreso e chegamos a Vigo ás 10 da noite
        Cóntovos: como sempre antes de comezar  paramos a tomar un café; nesta ocasión foi en Melgaço, logo continuamos ata o Santuario da Nosa Señora da Peneda e a aldea de Rouças onde comeza o camiño, un camiño empedrado que ascende paso a paso vencendo os desniveis e penetrando na montaña. Antano pasaban os carros de bois que unían Rouças ca Branda de Gorbelas. Esta illada aldea esta rodeada de campos de centeo pechados por uns bonitos muros de pedra. Segundo se vai subindo, a vista do val faise máis espectacular. Fixemos unha parada para descansar nunha vella e abandonada branda que servía para que os pastores pasaran a noite cos seus rabaños e así protexerse do frío e da ameaza dos lobos.
     Continuamos ata o lugar chamado  “O Foso do Lobo”, unha arcaica construcción de pedra para darlle caza  acurralándoo cara alí; algúns participantes quixeron imitalo baixando ata alí. Agora tócanos a subida ata o Alto da Pedrada, o punto máis alto da Serra da Peneda, 1416 metros. Neste intre levabamos 3 horas subindo. Descansamos 15´ e comezamos a baixada ata un claro para comer. Ata aquí todo ía ben, seguimos a ruta, as marcas vermellas e amarelas  e chegamos..., pero decidimos non volver polo mesmo camiño, así que improvisando comezamos a baixar monte a través, e  aquí chegou a nosa desdita e a imposibilidade de chegar a tempo para votar, xa que nos perdemos, caemos, e todo o imaxinable

       Ás 19 h. chegamos de novo a Rouças, subimos ó autobús para continuar a Melgaço onde paramos para beber algo. Chegamos a Vigo ás 22 horas.
    Ángel, o noso chofer  xa habitual nalgunha  outra saída, acompañounos na marcha, xa o fixera algunha vez, pero comentounos que esta fora  a máis forte, sobre  todo pola subida.
       Agradecer a Conchi de Dios o ternos proporcionado o plano da ruta.
        Miguel síguenos a sorprender en cada unha das saídas.
Elva

INICIACION Á MONTAÑA: LAGO DE SANABRIA
17 - 18 de abril

      Despois dun  día de duro traballo para os 21 participantes, ás 20 horas saímos do máis animado en autobús dende o Club con destino ó refuxio que os montañeiros de Zamora teñen na vila  de San Martín de Castañeda, a 15 km de Puebla de Sanabria.
      Fixemos unha parada de 30' na Gudiña para un bocata e café. Chegamos ás  0:30 horas, instalámonos e a durmir
     Miguel, o noso guía, tocou diana ás 8 h para saír ás 9 en dirección ó Picón (2078m). Saímos preparados para a choiva porque o día amencera gris con bastante brétema. Para os que nunca estiveramos neste refuxio, a panorámica sobre o lago e espectacular. O autobús levounos ata a Lagoa dos Peixes e dende alí comezamos os 10 km que nos separaban do Picón. A subida fíxose bastante asimilable para os que non fixeramos nunca estas alturas, os desniveis non eran moi marcados, pisamos neve e lamentamos que a néboa non nos deixara ver a paisaxe, ademais de obrigarnos a ir case pegados. Sobre todo porque había algúns rezagados que nos fixeron perder un pouco o ritmo. Gracias ó GPS de Jose Antonio puidemos avanzar.
      Ás 13:15 horas, como dirían os expertos, coroábamos  o cumio. Todos con moito apetito acomodámonos e decidimos comer. O noso único descanso  en toda a mañá.
      A baixada resultou cómoda, pero sobre todo, sorprendente xa que a néboa despexou quedando un ceo azul e unha paisaxe  de montañas seminevadas que non sabiamos a onde mirar. Todos moi ledos co noso éxito, xa que esta é a sección de sendeirismo.
       De novo o autobús recolleunos na lagoa dos peixes. Unha vez no refuxio démonos conta que a mestura da néboa co sol deixáranos a cara colorada.
     Ás 21:30 horas baixamos camiñando ata a vila, con idea de visitar a súa igrexa e mosteiro, pero estaban pechados, así que fomos tomar unha cervexiña e facer tempo para a cea. Neste intre chegou Miguel Fernández, de Nigrán que nos contou a súa estupenda viaxe ó Atlas coa federación en Semana Santa.  Fixemos unhas risas.
     Ceamos estupendamente no restaurante A Terraza e pasada a medianoite regresamos ó refuxio. Un día moi interesante.
     De novo Miguel ergueunos ás 8 horas para facer a ruta prevista, pero o día amenceu moi  anubrado e ventoso, polo que tivemos que cambiar de plans. Algúns  quedaron no refuxio, outros saímos camiñando a través dun bosque ata Vigo de Sanabria -  Pedrazalbes - Galende. En total 8 km
     Ás 11:30 horas o autobús recolleunos cos demais para levarnos a Puebla de Sanabria e facer unha visita cultural. Ás 13 horas regresamos ó refuxio para comer
      Como a zona é tan bonita o incidente do mal tempo  obríganos a visitar de novo este lugar para descubrir as moitas rutas que dende aquí se poden facer.

Toubkal 04

   Unha semana de pouco durmir indica que a viaxe está preto. Comezan os preparativos, (recomendan leva-lo mínimo imprescindíbel, ga, ga, ga. cargados coma sempre). Chegado o día, e cheos de ledicia sentamos cada un na praza asignada pola federación, reconto e en marcha.
     Para comezar, unha pequena charla-ameaza sobre a puntualidade e ao pouco cada un xa toma posición definitiva para a viaxe, os da federación diante de todo, no medio os tranquiliños e atrás os barulleiros. Os repetidores desta viaxe comezan a relata-las súas vivencias anteriores, e a medida que se mete a noite intentamos botar unhas cabezadas ate pasar Porto onde paramos a tomar un tentempé.

XVII  MARCHA  GALEGA  CON  VIVAC

SERRA DO CAUREL
Val de Louzara

 BUS:  Saída o sábado 13, ás  7.30 h  da FGM
  (Rúa Fotógrafo Luís Ksado, Vigo)

 ITINERARIO  PREVISTO   para  a  MARCHA
 .
    O sábado sairemos dende a parroquia de Abradelo ó pé do monte Oribio. Ascensión  ó sólido macizo do Oribio ( 1443 m ), continuaremos pola zona alta, Alto do Pico (1.288 m), Mociños (1.411 m) ata A Escrita (1.460 m), onde pasarémola noite.

     O domingo baixaremos o Val de Louzara ata Cortés e Lousádela, colleremos o curso do río Louzara polo antigo Camiño Real cara a Folgoso do Caurel. Aquí teremos un xantar de confraternidade.

    Ámbalas dúas xornadas cobren unha distancia aproximada de 20 km cada unha.

CONCELLO : Folgoso do Caurel  ( Lugo )
      .
MAPA  TOPOGRÁFICO NACIONAL:   124 - SARRIA
              156 II - FOLGOSO DO CAUREL

ORGANIZA: Club Montañeiros Celtas, Sección Montañismo
 
 

  “CURTA OU LONGA”
Trevinca,  17  18  abril

    Ir a Trevinca para realizar un percorrido de bicicleta xa sabemos o resultado que vai ter, “totalmente satisfactoria”. É unha marcha de saída gastronómica, deportiva e relaxante ao mesmo tempo. Dende que chegamos, ata o momento de regresar, é un compendio de situacións, que non fan máis que desexemos volver ao seguinte ano.
       Un total de sete participantes e tres acompañantes, chegamos ao Trisquel, Vilanova, sobre as oito da tarde. Despois dun breve percorrido, polos que serán dous novos apartamentos do Holding Marcos/Cholo en Vilanova, instalámonos no que é xa noso 5º refuxio de montaña, “A Folepa”, fermosa casa de madeira moi acolledora e confortable. Seguidamente chegou a tan esperada cea, non nos defraudou o máis mínimo, xa que estaba tan saborosa como de costume. Aderezada con bos viños, sobremesa e licores, a guinda púxoa Jaime co seu só de guitarra acompañada polas “doces” voces de Pepón, Fernando e Vázquez, por citar as máis representativas.
     Finalizamos a velada cunha interesante e amena tertulia (pouco difícil isto, estando con Cholo).
       Xa pola mañá, máis dun agradecía que amañecese chovendo, e nevando por momentos, pensando  nun posible atraso na saída, ou o que é mellor, a suspensión do recorrido... pero non, aquí non se suspende nada (que logo nos chaman a atención na Asemblea do Club).
    Segunda cita culinaria, o almorzo. Completo: tostadas ao fogón, marmeladas variadas e cafés varios, fixeron que atrasáramos a saída, un pouco para descansar.
       Xa en marcha, acercámonos en coche, ata Porto de Sanabria, onde comezaba o percorrido. Aquí despois de mollarnos ben, sacando as bicis dos coches e prepararnos para saír, posto que chovía e venteaba con ganas, xurde a dúbida de se manter o longo percorrido inicial ou varialo a un máis curto, ao longo do val de Porto.
       Os máis machotes (de pantalón curto), dicían longa-longa, os máis realistas e coñecedores do que se anunciaba, dicíamos curta-curta, ao final triunfou o sentido común, axudado polo frío e a neve que caía, e decidimos percorrer o val de Porto, que foron 20 km entre regatos, campos, vacas e as súas bostas que lle daban unha orixinal e “olorosa” cor verde aos charcos polos que tiñamos que pasar.

SAN  MAMEDE     19, 20, 21 marzo

       O primeiro día tocaba camiñada corta pero... ¡disque nunca se sabe!. Aínda que non foron tantos quilómetros os que fixemos, chegamos cando xa caera a noite. Logo din que son unha esaxerada por levar a lanterna na mochila. O autobús deixounos na vila de Toro, na provincia de Ourense. Dirixímonos ao Alto do Louredo (1358 m), aínda que só uns cantos decidimos chegar ao cume, por iso de incluír un monte máis no parte de montaña para o Concurso de Montaña. É certo que ese motivo tira un pouco pero máis certo é que por enriba están as gañas de facer montaña sen esperar nada a cambio e por ve-las vistas dende o máis arriba posible. Despois de facer a foto decidimos ir ao encontro dos demais para parar a comer, ademais sopraba moito vento.
       Comer sempre senta ben e a minisesta de despois tamén, aínda que a uns lles rende máis que a outros ou senón preguntarlle a Quique que só precisa dun segundo para quedar durmido. Seguímo-la marcha cara a Rebordechao, pero ata chegar á vila, houbo un pouco de todo. Baixamos por unha antiga senda que aparecía no mapa pero que a simple vista non se vía, os breixos, a carqueixa e demais vexetación ocúpanse de escondela. ¡Unha selva de breixo!, iso era o que parecía pois chegábano-las follas á cabeza e había que apartalas continuamente da cara se non queríamos merendar especies autóctonas de flora galega. Nun momento houbo que pegar un brinco e varias das integrantes do grupo remataron cos pantalóns manchados: Mar, Françoise,... as risas empezaron a xurdir de entre os demais. Así chegamos a unha especie de miradoiro onde se atopa un trono en pedra para toma-lo tempo de observa-lo val con tranquilidade. Sen parar moito seguimos baixando, “a selva” perdura e escoitase o correr da auga, houbo que atravesar un pequeno río. A medida que chegábamos a el a paisaxe ía cambiando, os breixos daban paso aos fentos, pequenas árbores: abeleiras, bidueiros, carballos, castiñeiros; ¡que ben ulía! Diversidade de plantas: prímulas, plantas medicinais,... Estabamos no punto máis baixo e tocaba volver subir, despois de pasar por Rebordechao. Os lugareños deixáronnos enche-las botellas de auga nas súas billas das cortes, pois aínda que había bar...
     Chegados ao albergue das Corcerizas, fomos practicamente directos ao comedor para cear pois xa era tarde e levarían tempo coa comida preparada.
      Ao día seguinte saímos dende o albergue. A primeira parada fixémola uns poucos na fonte de San Mamade e logo seguimos ata o alto, onde se atopa a capela (1619 m),  e a rosa dos ventos que nos axuda a orientarnos e a intentar distinguir ao lonxe: Manzaneda, o Xures, serra do Barroso,... Pegaba o sol e máis dun aproveitou para secar a camiseta e pórse moreno.
     Un grupo decidimos continuar co itinerario previsto, pero tamén xorden alternativas. No grupo no que ía seguimos camiñando cara ás Chairas de Fardán, Pedras de Verea, baixabamos por unha pista que atravesaba un fermoso bosque ata chegar ao río Edreira onde aproveitámo-lo espectacular lugar para comer tombados no prado. Mentres uns empezaban a comer, outros metíanse na auga como as súas nais os trouxeron ao mundo, ¡e que non falte a sesta para os de case sempre!. Co bandullo cheo, tocaba a divertida experiencia de cruza-lo río (nestes momentos Françoise sempre se acorda da nai dalgún) e subir ata Campo Grande (1465 m) case campo a través pero cara a arriba. Nas súas orixes tamén ía por aquí un sendeiro pero claro, a ver quen lle di á vexetación que non medre tanto para así facernos a camiñada máis doada. No fondo fainos un favor, pois obríganos a  traballar as pernas e o pandeiro tamén. Seguimos cara ao Cazcallal, o Seixo, os Penedos de Cereixal e baixamos ata chegar á Camba, onde nos esperaba o autobús.
      Hoxe no albergue tíñannos preparada unha cea para recuperar a calquera, ¡que rico estaba todo!. E mentres ceábamos, tivemos a visita dunha persoa moi coñecida no Club e ao que se lle bota bastante de menos ultimamente: Sechu. Acompañábao Xulio, o seu irmán, vicepresidente nacional da asociación ecoloxista Amigos da Terra, asociación que xestiona as instalacións do centro de “As Corcerizas”.

Fin de semana en branco.  27-29 de marzo

     Eramos trece, número da mala sorte e entón non podía saír ben.
Para comezar, debido ó reducido número de persoas tivemos que prescindir dos servicios do autobús e levar coches particulares para acercarnos ó noso punto de destino: o Porto de San Glorio.
   As prediccións do tempo non eran moi optimistas, pero íamos dispostos a pasar unha fin de semana longa nos Picos de Europa leoneses. E alí chegamos unha fría mañá de sábado, despois de máis de cinco horas de camiño, con paradas en Riaño e noutra vila da que non quero lembrarme.
   En Riaño uníusenos Gaspar, que viña el só dende as terras de Catalonia para compartir con nós eses tres días.
Despois de tomar algo quente e comprar un pouco de pan, seguimos camiño ata chegar a Llanaves de la Reina, que era o noso punto de destino para acceder ó refuxio de Tajahierro, onde íamos pasar as dúas seguintes noites.
    Aínda que a intención primeira era a de facer vivac, o certo é que o frío conxelounos un pouco as ganas e preferimos durmir ó quentiño gozando dun bo lume e dun colchón.
     Así que cando chegamos ó refuxio, dada a hora que era e o estado da climatoloxía, decidimos tomarnos unha xornada de relax, contando historias e chistes ó carón da cheminea.
   Ó día seguinte, despois duns cantos ronquidos, emprendemos camiño cara a Peña Prieta. As condicións meteorolóxicas eran ideais: estaba petado de neve, o termómetro non subía de cero e ademais había néboa e nevaba ós poucos.
   Desta forma, e ataviados co traxe de campaña comezamos a subir e subir, e o día comezouse a pechar e pechar, ata que case non nos víamos os uns ós outros. Nun momento dado, despois de acadar o cumio dunha lomba, decidimos que o mellor era dar volta, posto que dende alí arriba non víamos nada e facía viruxe.
  A baixada foi mellor que á subida, a medida que íamos descendendo o día ía abrindo, de tal xeito que ó chegarmos ó refuxio o ceo estaba case que aberto, e maldita a gracia que nos fixo, posto que non tiñamos ganas de volver a subir. Así que algúns de nós decidimos ir a Potes, esperando poder pasar o porto de San Glorio, cousa que non foi difícil, posto que as máquinas quitaneves estaban funcionando a tope.

    SEMANA SANTA- ALBARRACÍN (TERUEL)
8-11 abril
    A caravana de mulleres saíu de Vigo o día 7 ás 23.30 horas, e digo así porque de 45 persoas, 14 eran homes e nenos, o resto eramos mulleres. A chegada a Albarracín foi ás 11 da mañá. Despois de montar as tendas e saudar a Gaspar, Perla, Ángel e Luísa, comezamos unha pequena camiñata para estirar as pernas tras tantas horas no autobús. Estivemos en zona de covas con pinturas rupestres levantinas moi preto da vila de Albarracín. A cor da terra vermella e a paisaxe contrastaba ca cor verde dos piñeiros. O día estaba chumbizo. Tomamos un tentempé no medio do bosque onde algunhas pedras servían de asento. Unha pequena fonte proporcionaba a auga necesaria...  e regresamos ó cámping.
   Pola tarde tivemos tempo para ver a vila de Albarracín, declarado Monumento Nacional e situada a 1180 m de altitude, coas súas murallas, as súas rúas estreitas, as súas casas cos balcóns de madeira en perfecto estado, as portas con aldrabas curiosísimas e remaches en forxa, a súa igrexa,... a panadería....

M. N.

Manoel Chao

Para escalar no local social, lembrade o seu horario:
>
     HORARIO BOULDER:  MARTES  A  XOVES,  DE 19.00 H  A  21.30 H
 

Curso de corredores da EGAM

Ubiña, 27 e 28 de marzo

    Venres, vinteseis de marzo. Tiña pensado saír pronto, cara ás catro, para o curso de corredores que fai a EGAM. Ás cinco terminei de preparar a mochila. Saio pitando.
  Nun principio o curso ía realizarse a semana anterior. Cambiárono de día e faioume o truco de levantarlle o coche ó meu pai. O meu ten xa máis de vinte anos e un rodamento escarallado. ¡Miña naiciña, que ruído fai! Isto racha en calquera momento. Uf, cheguei. Xa non perdo os cen euros do curso, agora se racha que vaia ó carallo. Vou vivaquear diante da escola de Torrebarrio, onde nos atoparemos mañá pola mañá.  Comeza a nevar, ¡que suaviñas as folerpiñas! Para o coche, e así escoito a radio.
    Ó día seguinte unha excelente mañá anubrada. Hai bastante neve, e moi inestable, así que non imos subir cara ós Fontáns como estaba previsto. Dende Pinos subimos ata o chozo de Riotuerto. O todoterreo de Chapas permítenos subir as mochilas ata uns 1400 m, onde a neve xa cubría xenerosamente o camiño. Xa só quedaban uns 500 m de portar.
     Montamos as tendas, e os ``profes'' á cabana. Inda por riba de que eles cobran e nos pagamos. Despois de comer algo comezamos repasando os ancoraxes en neve. Fixemos unhas T's cos piolets e puxemos unhas áncoras na neve. Logo a rocha: cravos, empotradores e friends. E agora simulacro de ascensión nos pequenos corredores que soben á aresta suleste do Peña Cerreos. Ía un frío e un vento de demo. Rapel e para as tendas. Por último, coloquio con Juan Goyanes o que nos da algúns consellos e apórtanos a súa visión do alpinismo técnico. Iso que agora se estila tanto de máis lixeiro, máis rápido e máis seguro. Cea e para a cama. Benditos sexan as saias das tendas os días de vento.

50 Aniversario: Campamento Infantil-Xuvenil de Espeleoloxía
e VIII Campamento Galego Infantil-Xuvenil de Espeleoloxía
3-11 de abril.

       ¡Por fin! O tan esperado e temido Campamento chegou. Tan esperado porque algúns dos participantes tiñan a reserva feita dende hai meses e temido porque os que estaban na organización non sabían se quedara algún cabo solto.
   Deste campamento dicir que nun inicio tiña trazas de converterse no 1º Campamento Infantil-Xuvenil “Nacional”, pero como a F.E.E. non tivo a ben mollarse e aproveita-la ocasión que lle brindamos en bandexa, deixou de selo antes de selo. O que si se celebrou conxuntamente foi o VIII Campamento Galego Infantil-Xuvenil que por gracia deste noso Club durou unha semana polo prezo de dous días. Concluíndo: o noso Campamento Infantil-Xuvenil de espeleoloxía en conmemoración do 50 aniversario do GES, foi unicamente NOSO. Si, os participantes eran todos de Celtas agás Iván, que tamén é de Celtas pero que este ano federouse polo ECA. Mágoa que outros clubs non realizaran o esforzo de leva-los seus “novos”. Para a organización prevista para cincuenta participantes foi o mesmo traballo e os únicos prexudicados foron os mozos que non viñeron pois ademais de moverse no mundo das covas, vivirían uns momentos que marcarían na súa memoria como inesquecibles.

     O domingo xa tocou cova. Foise a Arenas, cun día fresco e soleado. Distribuímonos en grupos e fomos cada quen por un lado para non tropezar. Foi unha boa toma de contacto. Andábase un pouco escasos de medios humanos e de transporte para distribuírse en máis covas. Pola tardiña Conchi regresaba a Vigo.

       Cova de Arenas
    Preparámo-los cascos, e o noso propio material, saíndo de Vegacervera preto das 10,30h, dirección ó río Curueño, por Valdeteja. Logo de media hora de automóbil chegamos, a vintena de participantes e maiores, para entrar na cova de Arenas.
      Constituíronse dous grupos: un, formado por Carol, Miliño, Claudia, Ramón, Alberto, Iván, Jose e Daniel, tiraron máis cara a dentro, polas gateiras que conducen ó pequeno lago, por onde percorreron unha galería meándrica ata uns destrepes, asegurados con corda. Á volta atopáronse ó segundo grupo, constituído por Lourdes, Óscar, Conchi, Serafín, Álvaro, Tina, Laura, Jorge, André, Astar e Marta, preto do lago, dedicando tempo ó famoso xogo dos números. Ó final, mentres o segundo grupo ía saíndo, o outro percorreu, algo despistado, o labirinto no inicio da cavidade, atopando tres morcegos.
    Cambiámonos e xantamos ó carón dos coches, regresando sobre ás 18 h ó campamento, onde entretidos con algún xogo esperamos á cea, que estaba contratada. Mentres, Carol e Daniel foron  prepara-las instalacións para as prácticas de exterior do día seguinte.

     O luns, aplicando crema con protección para que o sol non fixera estragos, acudiuse ás paredes, preto do núcleo de Vegacervera, que se estiveran instalando o día anterior.

       Actividades de vertical
     O luns día cinco pola mañá,  instaláronse dúas cordas para practicar vertical nun “peñón” rochoso nas cercanías do campamento, mentres un grupo de nós ía a unhas pequenas (pero fermosas) cavidades que hai na zona. Tamén se aproveitou o tempo para cravar  algúns spits , ou aprender a facelo os que non sabiamos. Máis tarde ,  ó mediodía chegaron os reforzos : Emilio (que vira cun virus italiano), Iago , Jabato e  Mónica . Pola tarde continuou a xornada de igual forma que transcorreu a mañá , pero os que pola mañá fixemos vertical , pola tarde fomos á cova , e viceversa. Máis tarde desinstaláronse as cordas e ó día seguinte instaláronse tres cordas nunha viga do  pavillón-campamento. Desta forma , fóronse facendo diversas actividades referentes a vertical ó longo da semana e cando nos apetecía (o que era digno de agradecer).

      Cova de El Burro
      Cavidade de dúas entradas. A máis pequena descartada porque diante dela, no exterior hai un letreiro que di “peligro abejas” e detrás do letreiro miles de abellas. A entrada practicable ten dúas bifurcacións, o desenvolvemento máis longo da cavidade vai pola da esquerda sendo unha galería de amplas dimensión ó inicio e cómodo recorrido en toda a súa lonxitude agás algúns pequenos trepes, na segunda metade, as galerías de nivel superior. Ós poucos metros da entrada hai un tramo colmado de gours de diversos tamaños e, nesta ocasión, con auga. Aparecen bastantes formacións en todo o percorrido. Entramos na cavidade por grupos alternando coas prácticas de vertical en parede. A cavidade encóntrase bastante deteriorada polo acceso a ela de animais, encontrándose o chan, nos primeiros tramos, cheo de deposicións. ¡Unha pena!. Atopamos varios morcegos.

O martes, con tanto sol previamos que a neve ía desaparecer, así que había que facer unha visita a algures. O lugar escollido foi o porto de Vegarada, máis non chegamos por mor da neve que cubría a pista,  a onde si chegamos foi a un remonte, o de Pinos, da Estación de San Isidro na vertente contraria á ubicación da estación  e tamén a algunhas palas de neve onde poder tirarnos con plásticos facendo cadeas e demais exquisiteces. Mágoa que Emilio tivera febre e non puidera tirarse cos demais. Á primeira de cambio, cando a primeira pala xa aburría houbo que mandar a algún para o campamento case en pelotas... e iso que todo o mundo sabía que tiña que levar roupa e calzado de reposto. Unhas sesións máis de neve e, de volta ó campamento, fíxose a primeira incursión en Lendreras. Bonita e sorprendente cavidade.
E, pola noite, despois da cea servida polo cátering, xogos e xogos cooperativos para goce de novos e non tan novos, organizados, como tódolos días, por Mónica e Jabato (que están facendo un curso de monitores de tempo libre e, polo que se veu, con moito proveito). Tamén Emilio, coa axuda de claudia e Ramón fixo que bailáramos danzas de diversas partes do mundo. ¡¡¡Que ben o pasamos!!!

O mércores, seguía un fermoso sol alegrándono-lo espertar e espelíndono-lo frío nocturno da “neveira”. Era o quinto día, o resultado do contacto das mans coa calcaria, co sol e coa neve era que o que máis e o que menos tiñamos as mans queimadas. A ninguén se lle ocorrera botar crema protectora nas mans.
Hoxe tocaban as covas de Santa Lucía: O Laberinto e a dos Grajos.  Alí, distribuídos en dous grupos, visitáronse as dúas covas. Á saída regresouse ó campamento agás un reducido grupo: Carolina, Óscar e Daniel que foron a explorar a cova de Perros para visitala nos vindeiros días. Pola noitiña chegan os reforzos: Escrich, Adrián, Conchi, Antón, David, Cándido, Isa, Chus e Camilo. Tamén Moncho e Ubaldo que pretendían pasar uns días de escalada na nosa compaña. E marcha o querido Xabier a face-lo módulo de Canóns para acceder ó curso de Técnicos da E.E.E. a Escalona (Huesca).
Cova do Labirinto
        Unha cova de dificultade media, situada nunha antiga mina de carbón. A cova baixaron Miliño, Dani, Jabato, Mónica, Claudia, Miguel, Alberto e Ramón. Como o seu nome indica a cova ten unha forma labiríntica. Cunhas formacións impresionantes. Todo transcorreu tranquilamente, inda que cabe destaca-la estraña, pero eficaz, instalación de descenso dun pequeno pozo, feita por Javi e Dani.
Cova de los Grajos
Á Cova dos Grajos fomos un nutrido grupo de espeleólogos mentres outro grupo ía á Cova do Labirinto. Entramos polo boca superior, si! Por aquel pequeno burato que máis dun pensou que era moi pequeno para eles (e os maiores???!!!).
Percorremos a cova de arriba a abaixo, meténdonos en case todos os buratos posibles, que non eran moitos. Pasamos caladiños e espacio por aqueles sitios onde os morcegos quixeron saudarnos co seu durmir pendurado e saímos pola boca inferior da cova que está uns 20 metros por debaixo da superior. Despois de sacarnos unhas fotos, un grupiño volvemos dentro da cova para saír pola boca pola que entraramos e recoller así unha saca que quedara dentro. Os outros subiron polo monte e agardabannos á saída.
 
O xoves, o tempo sorprende. E nesta ocasión sorprendeunos pasando dun sol veraniego a unha fermosa e sempre atraínte nevada, só que para Moncho e Ubaldo sería un atranco para facer actividade.  Para algúns xa eran moitas covas seguidas así que  decidimos facer prácticas de corda no pavillón e logo “...aconsellados e acompañados” de Emilio foron recorrer a senda dos fósiles, unha pequena senda circular con centro en Vegacervera. Os demais foron a Lendreras e nesta ocasión, Miliño, José Carlos e Alberto fixeron a travesía ó revés, de abaixo para arriba e saíron polo enrellado, entrada principal.
Cova de Lendreras
         O quinto día de campamento, acercámonos ata un cruce de camiños na ponte de Villarín, antes de Tolibia, onde, cruzado o río, adentrámonos pola boca inferior.
           Durante o primeiro traxecto, do cal chamaba a atención a cor tan clara das súas paredes, seguímo-la galería con comodidade pois, salvando un par de pasos un pouco estreitos, era o suficientemente alta como para ir tan só un pouco encurvados. Ó chegar aproximadamente á metade da  galería, atopamos unha especie de “mostrador” polo que había que pasar para chegar a un cruce de dúas galerías (ambas gateiras) e unha vez alí, e tras varias inspeccións, decidímonos polo túnel da esquerda. Tras avanzar por el, puidemos escoita-lo fermoso ruído do río, polo que hai  que meterse para ve-la parte máis concrecionada da cova, chea de formacións de todo tipo, preciosas, e en algúns casos orixinais, como son estalactitas con cornos ou a que representaba o símbolo da victoria. Continuamos polo curso do río, apartándonos del tan só un par de veces, ata desviarnos finalmente nun chanzo no que había o paso máis estreito da cova e que daba a unha sala chea de pintadas feitas  co lume dos carbureiros. Despois desta sala metémonos por  unha pequena gateira e chegamos por fin á sala pola que se baixaba dos pozos. Aquí dividímonos en dos grupos. Mentres un esperaba, outro, constituído por Dani, Miliño, Alberto, Ramón e máis tarde  Jabato, adentrámonos un pouco máis para ver se continuaba ata chegar a  un pequeno pozo que quedou sen explorar. Reunímonos de novo e saímos.
         A segunda incursión realizouse o sétimo día, cun grupo composto  polos máis pequenos (Astar, Antón, André e David) e os que non querían gozar do “día sabático I”. Todo sucedeu practicamente igual que na anterior visita. Ó chegar á metade da cova fixemos un  pequeno descanso e Antón e David servíronnos unhas “bebidas” (que non eran outra cosa que pedras)  e Miliño baixou polo pozo que quedara sen explorar, descubrindo que non continuaba; e que,  tamén Miliño, acompañado por Alberto e Jose Carlos subiron polos pozos escalando ata chegar á saída superior. Unha vez xuntos cambiámonos, comemos e ¡outra vez ó campamento!

     O sábado, despois do duro venres, seguiamos con neve, mais non era obstáculo para facer cousas. Era día de levantar tarde, recolle-lo material que tiñamos espallado polo pavillón, e da-los últimos retoques. Adiviñábanse tristuras nas caras. Os días pasaron sen decatarnos e queriamos seguir, ¡incrible!. Á tardiña avisamos ó Alcalde para face-lo acto de clausura e da-los regalos previstos.

    O domingo, día triste de recollida e regreso. Cando tiñamos tódalas mochilas e sacas xuntas empezou a tortura de embutilos nos coches, nunca se sabe o que pode caber nun coche por pequeno que sexa, se é grande xa non digamos.

        Tódolos días o desenvolvemento do campamento baseábase na visita á cavidade e nas prácticas de corda ate a tarde. De regreso ó campamento preparábase o material para o día seguinte e logo tempo de lecer con xogos e demais ate a hora da cea. Despois de cear tamén había tempo para .... ate a hora de durmir, que para algúns era ben tarde.

19-21 Marzo.
XXXVII Campamento Galego de Espeleoloxía.

   Os días 19, 20 e 21 de Marzo celebrouse en Seoane do Caurel o XXXVII Campamento galego de espeleoloxía, organizado por Ártabros.
    Incorporámono-lo venres 19 á noitiña, acampando no camping, á espera da chegada do dúo de espeleólogos lusos do GPS, que tíñamos como invitados. Como a espera facíase extensa, fomos para o saco, para xa buscalos ó día seguinte.
  Un precioso amencer. Sol radiante, ceo despexado, sen calor e sen frío... mesturado cun cheiro do campo veciño. Fixemos dous grupos: Carol e Daniel levaron ós portugueses Ricardo e Hernani a Teixeira, sima de 75 m que dá paso a un interminable meandro con diferentes niveis, activo ó máis baixo, e galerías afluénticas. Chegaron ata o caos de bloques.
   O outro grupo, constituído por Lourdes, Emilio, Jesús, Ana e Jorge, percorreu as galerías principais da cova de Cortiñas ou Boucelo, primeiro pola sala de entrada, e logo polo meandro repleto de formacións, que por medio doutra galería, pódese percorrer en sentido circular.
   Ás oito xa estabamos no cámping, todos lavándose un pouco, para encamiñarnos á vella escola de Seoane, para ver unhas fotos de diferentes clubs galegos. Ás 22:30 h estábamos ceando no bar, cea todos xuntiños, rápida, iso si, e a probar un licorciño portugués.
   Á mañá seguinte, despois de almorzar e recoller todo, fomos patear á devesa da Rogueira, para que os amigos portugueses a coñecesen. Xantamos logo na aula da natureza de Moreda, e tiramos para casa, parando en Folgoso e A  Cañiza, para despedirnos dos compañeiros.
  Estivemos neste campamento: Daniel, Carolina, Emilio B., Jesús, Jorge, Ana, Lourdes, Hernani e Ricardo.

  Inda quedaban cousas por ultimar en Vegacervera para o campamento Infantil-Xuvenil, en conmemoración do 50 aniversario, así que unha fin de semana máis había que colle-lo camiño para esa bonita vila. Así foi como saímos cedo o sábado para recoller a Daniel en León, que era previsto para as doce pero foi ás dúas. Cousas do transporte público.
  Xa en Vegacervera, primeiro as cousas alleas ás covas, o pavillón, onde ubica-las mesas para comer, onde a zona de durmir, ..., os servicios, ... onde mercar comida e pan, concreta-lo catering,... onde facer técnica de vertical en exteriores. Unha morea de cousas que iamos cerrando despois de falar co Alcalde, que puxo á nosa disposición tódolos servicios que tiña. Despois localizámo-la boca da cova do Laberinto e pouco máis porque o compañeiro chegado de Oviedo non viña só, traia unha media intoxicación que lle doaran na residencia onde habita, ... así que con febre, trocámo-la ruta de regreso tomando un café en Oviedo. Os que aquí fomos Carolina, Daniel, Conchi, Lourdes e Óscar.

CANTABRIA  SEMPRE  É  UNHA  BOA  OPCIÓN  (6-11 abril)

    Cando a Sección  en pleno xa se encontraba gozando das covas de Vegacervera, Pilar fixo unha nova incursión en terras Cántabras.

    Íamos con moitas ganas de ataca-la  mítica  e temida travesía do Cueto-Coventosa. Pero o noso gozo terminou nun pozo, que non  resultou ser precisamente o Juhué, impresionante pozo de 22 metros na entrada do citado sistema.
   O plan era face-la travesía o mércores, pero decantámonos por outra suxestión: Garma Ciega. Sen embargo, o mércores amenceu  cuberto e choveu, sendo  esta a tónica xeral de tódolos días. Así que volvemos  cambiar de plans e decidimos visita-la Gándara.
   Este sistema foi atopado tras unha laboriosa desobstrucción hai case tres anos por un grupo de espeleólogos de Dijon (Francia). Dende entón non pararon de explorar (de feito, atopamos un coche cun cartel que puña que estaría dentro da cova toda unha semana), e a cavidade xa lles desvelou os segredos de 30 quilómetros de galerías. Sen dúbida, a Gándara está chamada a ser unha das clásicas de Cantabria, e xa hai quen realizou unha travesía. Nós chegamos ata a enorme sala onde se atopan dúas atronadoras fervenzas de 40 metros. Nesta mesma sala tamén vimos o teito marabillosamente ornamentado con excéntricas formas do máis caprichosas, na que Sergio e mais eu comprobamos con alivio  que a excéntrica  en forma de escada que viramos no Nadal aínda seguía enteira. A saída da cova foi  un pouco traumática: estábase mellor dentro que fóra, pois non había vento nin chovía.
   O venres un nutrido equipo adentrámonos noutra travesía, a de Vallina. Mentres se acumulaba a neve na lúa dianteira do coche, a xente estaba a se cambiar, e non precisamente de roupa senón de opinión. Foi necesario un segundo intento para poñerse en camiño á que se chama Balea, e non  Vallina, pois hai algunhas galerías que deben ser do máis parecido. Estivemos facendo fotos das súas xigantescas galerías e salas. Esta cavidade tería a estar dentro da gorxa dun destes animais... Incluso nos pareceu ver a Gepeto e  Pinocho.
   Ós dous días seguintes esperabamos que os pozos da entrada estiveran moi regados, tampouco puidemos subir ata a entrada do Cueto, así que haberá que intentalo noutra ocasión.
   Marchámonos con pena da casa de Alfredo, polos amigos que deixabamos atrás, e pola travesía que nos quedara pendente. Pero haberá que volver, porque Cantabria sempre é unha boa opción.

A sección

¡Xa hai camisetas da Sección á venta,
conmemoración 50 Aniversario GES
Só 6 euros!

Espeleonovas
¡Atención ós cambios!

>> 1 - 2 de maio. Curso Cartografía Topografía. Módulo de perfeccionamento de espeleoloxía
>> 8 - 9 de maio. Curso de perfeccionamento técnico de espeleoloxía, en Mondoñedo.
>> 8 - 9 de maio. Imos coa xente nova. Hai cinco futuros espeleólogos esperando entrar en cova. Pois xa vos toca. Será no Caurel.
>> 15 - 17 de maio. Curso de perfeccionamento técnico de espeleoloxía, en Liñares.
>> 15  -  17 de maio. Hai saí¡Atención ós cambios!

>> 1 - 2 de maio. Curso Cartografía Topografía. Módulo de perfeccionamento de espeleoloxía
>> 8 - 9 de maio. Curso de perfeccionamento técnico de espeleoloxía, en Mondoñedo.
>> 8 - 9 de maio. Imos coa xente nova. Hai cinco futuros espeleólogos esperando entrar en cova. Pois xa vos toca. Será no Caurel.
>> 15 - 17 de maio. Curso de perfeccionamento técnico de espeleoloxía, en Liñares.
>> 15  -  17 de maio. Hai saída non de calendario. Posiblemente a Oceño (Asturias)
>> 22 - 23 de maio. Prevemos recupera-la saída XUVENIL que non se fixo en marzo. Será como estaba previsto en Pedrafita do Cebreiro.
>> A ACTIVIDADE DE CONMEMORACIÓN DO CINCUENTA ANIVERSARIO EN MONDOÑEDO QUEDA APRAZADA PARA XULLO.
>>¡Lembrade que se fan actividades que non figuran no calendario, pasade polo club (de paso botades unha man) e vos enterades!da non de calendario. Posiblemente a Oceño (Asturias)
>> 22 - 23 de maio. Prevemos recupera-la saída XUVENIL que non se fixo en marzo. Será como estaba previsto en Pedrafita do Cebreiro.
>> A ACTIVIDADE DE CONMEMORACIÓN DO CINCUENTA ANIVERSARIO EN MONDOÑEDO QUEDA APRAZADA PARA XULLO.
>>¡Lembrade que se fan actividades que non figuran no calendario, pasade polo club (de paso botades unha man) e vos enterades!

    Os días 26 e 27 de xuño, o Club Montañeiros Celtas vai celebrar a II edición desta orixinal Travesía pola Ría de Vigo e o seu entorno, combinando diversas actividades deportivas en contacto coa natureza: kaiak de mar, espeleoloxía (en furna), escalada, montañismo, natación e bici de montaña; pasando por tres refuxios do Club e cos elementos mar e montaña.
      O pasado ano, 8 montañeiros celtas completaron a travesía, nesta ocasión e coa experiencia atesourada pola organización, anímamos a participar a máis socios do noso e tamén a membros doutros clubs. É unha actividade non competitiva, sendo o máis importante “gozar” do precioso entorno no que se desenvolve e compartir cos compañeiros esta pequena aventura, preto das nosas casas.  Sechu

PROGRAMA  PREVISTO

Día 26, sábado

> Control de saída na praia de O Vao (Coruxo, Vigo) ás 9.00 h
> Cruce da Ría de Vigo en kaiak de mar (13 km). Saída: ás 10.00 h. Percorrido: Praia do Vao (saída) - Samil ata Cabo de Mar - cruce da Ría - faro de Punta Borneira - praia de Liméns  Punta Subrido  Praia de Melide (chegada). Estimase a chegada sobre as 12.30 h
> Desembarcamos e achegarémonos (en 15 minutos) á Furna Do Lago para recorrela.
> De seguido sairemos a pé (2 Km) ata a zona de Escalada de O Facho, en Donón, onde escalaremos unha vía fácil. A continuación comeremos.
> Marcha de montaña (31 Km): Donón - Faro Domaio. Pola tarde, ás 15.30 h sairemos a pé, pasaremos por Nerga, Liméns, seguiremos dirección ós montes de Varalonga, Outeiro Da Raposa, Alto da Portela, Monte Érmelo, Monte Paralaya, Chans de Botas, Alto do Cruceiro (Pastoriza), Monte Xaxán, e de seguido alcanzaremos ó Faro Domaio (622 m), onde chegaremos coa luz dos frontais, para pasa-la noite no refuxio que temos neste monte. Duración estimada: 7-8 horas.

Día 27, domingo

> Pola mañá descenso a pé ata a Ponte de Rande (9 Km). Saída do refuxio de Faro Domaio ás 9.30 h para estar á beira do mar sobre as 11.30 h.
> Cruce da Ría de Vigo a nado (800 m), polo estreito de Rande. Tramo previsto: Punta Aradoiro (San Adrián de Cobres) - Praia de Rande (Chapela). Saída ás 12.00 h, remate ás 12.30 h
> Ó chegar a terra, faremos un acto en lembranza do Capitán Nemo. A continuación será a comida.
> Percorrido en bici de montaña (36 Km). Saída da praia de Rande ás 15.00 h - Vixiador  Serra do Galiñeiro (refuxio) -  Monte Aloia (refuxio) - chegada a partires das 18.00  h.
 
 

UNHA  INMERSIÓN  MOI  AXITADA  (15 de febreiro)

CAMPIONATO SOCIAL DE PESCA SUBMARINA

  O pasado día 25 de abril celebrouse en augas da ría de Baiona e Cabo Silleiro o Campionato Social de Pesca Submarina. Aínda que a participación foi escasa, esperamos que os clasificados nos dean tantas alegrías nos campionatos galegos como o ano pasado.

 A Subvirulillas

¡¡¡UN , DOUS, TRES... INMERSIÓN!!!

    A sección de Actividades Subacuáticas comprácese en  invitar a tódolos mergulladores  do club á inmersión programada para o 23 de maio. Para os que vos anotedes, abrirase unha lista no Club, na que se incluirán os datos da inmersión. Como de costume o lugar determinarase en función do número de  mergulladores e das condicións do mar, pero temos previsto ir ás Illas Cíes. O prezo desta inmersión é de 28 € (inclúe botella), pero xa que temos 3 botellas do Club, o prezo para os tres primeiros anotados será de 23 €. Hai posibilidade de aluguer de material.

   Dende a sección pregamos seriedade á hora de ter a licencia federativa en vigor e de inscribirvos: non esperedes ó último momento para sacar a licencia, para apuntarvos nin para darvos de baixa. Todo isto repercute de xeito negativo na organización da actividade.
     Temos 6 prazas  ¡Esperámosvos!

MAIO
15-16-17 Ponga (Asturias) Serra de Ponga S.D. Montañismo
 15-16-17 Liñares Curso Perfeccionamento Técnico de espeleoloxía E.G.E.
 21 Local Social Asembleas Xerais Extraordinarias Xunta Directiva
 22-23 Pé da Múa Infantil. XXXVII Operación Benxamín. S. Infantil-Xuvenil
 22-23 Pedrafita do Cebreiro Xuvenil. Descubre as covas S.D. Espeleoloxía
 22-23 Chandrexa  Serra de San Mamede S.D.Sendeirismo
 23 Illas Cíes Inmersión submarina S.D. Actividades Subacuáticas
 29 Allariz Andaina Popular Allariz  Concello de Allariz
 29 Allariz Xornada Etnográfica S. Cultura e Medio Ambiente
 29-30 Lago de Sanabria Infantil. XXXVII Operación Benxamín. S. Infantil-Xuvenil
 29-30 Galiñeiro Curso Escalada-Iniciación EGAM
 30 Noia Marcha de Primavera. PRG.11  Devesa do Nimo. S.D. Sendeirismo

XUÑO
4 Local Social Velada Búlgara S. Activ. Sociais - S. Cultura
 5-6 A Seara Xornadas técnicas Descenso de Barrancos S.D. Montañismo
 5-6 O Rosal Piragüísmo Popular. Río Tamuxe S.D. Actividades Subacuáticas
 5-6 Pedrouzo O Camiño do Norte. Etapa VII (e derradeira) S.D. Sendeirismo
 5-6 Budiño - Eume Curso Escalada en Parede EGAM
 11 C. Cultural Caixanova Clausura XXXVII Op. Benxamín. Homenaxe a Antonio Álvarez S. Infantil-Xuvenil - S.A.Sociais
 12-13 Folgoso do Courel XVII Marcha Galega con Vivac. Serra do Courel FGM - Montañeiros Celtas
 13 Ría de Vigo Inmersión Submarina.  S.D. Actividades Subacuáticas
 18 Local Social Festa Equinocio S. Actividades Sociais
 19-20 O Rosal X Descenso Galego de Barrancos. Río Cal FGM - Xistra
 19-20 Caurel 9º Campamento social infantil-xuvenil espeleoloxía S.D. Espeleoloxía
 20 Galiñeiro Xornada de Iniciación á Escalada S.D. Escalada
 26-27 Ría de Vigo Travesía: Kaiak mar+Espeleo+Marcha+Natación+BTT+Escalada SS.DD. do Club
 26-27 Noia XV Campamento Galego Descenso de Canóns F.G.E.
 26-27 Budiño  Curso Escalada Artificial EGAM
 26-27 Melón Curso Descenso de Barrancos EGAM
 27 Cangas Península do Morrazo. Cangas – Cabo Home S.D. Sendeirismo
 
 

Para comunicarse có club, a dirección é info@celtas.net.

Modifiquei esta páxina por última vez en maio de 2004.